Muchas gracias y hasta luego Ans & Rob!

24 juni 2011, Alta Gracia

Als ik vandaag opsta heb ik nog steeds de waterpokken. Hoopvol kijk ik met mijn slaperige hoofd in de spiegel, maar nee hoor: ze zitten er nog. Hm. Ik smeer gauw de rest van de Aloë Vera plant op de bulten en kleed me aan. We ontbijten en pakken de auto in en om een uur of half 11 beginnen we aan de terugweg over de zeer slechte, onverharde weg. Die, bij nader inzien en nu we er op voorbereid zijn, minder slecht lijkt dan op de heenweg. We moeten nog steeds héél langzaam rijden om de auto aan de onderkant te sparen en Edwin moet af en toe de auto uit om keien van de weg te halen maar we komen zonder kleerscheuren aan bij de ‘doorgaande’ onverharde weg. De enige hindernis op deze weg is een riviertje die eroverheen stroomt maar het water is niet gestegen ten opzichte van twee dagen geleden dus ook dat gaat prima. Nadat we in het eerste het beste dorpje zijn aangekomen zoeken we de verharde weg op richting Alta Gracia. Door deze weg te nemen omzeilen we de stad Córdoba.

We hoeven nog maar ongeveer 155 kilometer naar Alta Gracia op een verharde weg en we verbazen ons dan ook enorm als blijkt dat we er toch nog vier volle uren over doen. Oké, de weg kronkelt door dorpjes en dat remt wel af, maar vier uur? Rob oppert dat we misschien rondjes rijden, wat nog niet eens zo’n gek idee is. Zoals eerder gezegd laat de bewegwijzering in Argentinië nogal eens te wensen over. Soms staan er bordjes en soms staan er helemaal geen bordjes, dat gaat nog wel. Wat veel verwarrender is, is wát er op de bordjes staat. Zo kan je aan het begin van de weg langs het volgende bordje rijden:
Cachi 105 km

Dan rij je door op dezelfde weg en zie je drie kwartier later het volgende bordje:
Cachi 102 km

Huh.

Maar als je denkt dat dát gek is, drie kwartier doen over 3 kilometer, wat denk je dan van het volgende: je wilt dus naar Alta Gracia. In het dorp waar je bent zie je het volgende bord:
Alta Gracia 83 km

Je doorkruist het dorp, komt op de doorgaande weg en ziet het volgende bord:
Alta Gracia 95 km

Je denkt: ‘de bordenman zal weg een slechte dag hebben gehad’. Maar als je de doorgaande weg naar Alta Gracia volgt, kom je opeenvolgend de volgende borden tegen:
Alta Gracia 97 km
Alta Gracia 103 km
Alta Gracia 82 km
Alta Gracia 88 km
Alta Gracia 55 km (Ans: ‘nou, tel daar maar gewoon 30 bij op, die borden hier zijn niet te vertrouwen!’)

Iets soortgelijks treffen we vandaag ook als we naar Alta Gracia rijden en dus is het helemaal niet zo gek dat Rob oppert dat we misschien rondjes rijden. Gelukkig hebben we een gps, Ed-Ed en een kilometerteller en ineens doemt daar tegen vier uur dan eindelijk het bordje: ‘Alta Gracia 7 km’ op. Eenmaal aangekomen begint het grote zoeken naar een accommodatie. Helaas valt het ook hier weer niet mee. Ed en ik hebben nog nooit zo lang naar accommodaties moeten zoeken als in Argentinië, vooral in de wat grotere plaatsen is het een drama en we worden er een beetje sjaggo van. Uiteindelijk vinden we een mooi appartement in het centrum maar als we willen inchecken zegt de mevrouw dat het bewuste appartement toch al gereserveerd is en we alleen een kleinere variant kunnen krijgen die we niet willen. Zucht. We rijden door en besluiten dan eerst maar het huis op te zoeken waar Ché Guevara is opgegroeid. Dat ligt in Alta Gracia in een rustige buurt en is omgebouwd tot museum. Het museum laten we even voor wat het is; we zijn moe en hebben nog steeds geen hotel, maar we maken wel een foto van het huis.

Na ruim een uur zoeken vinden we dan eindelijk iets geschikts. Ik spring direct onder de douche, dat was op de ranch wat primitief met gelimiteerd warm water en ik snak ernaar mijn haar te wassen. De mannen gaan op pad om een apéritief te halen en als ik klaar ben met douchen gaan we heerlijk in de zon zitten. Toch nog ineens een bijzonder lange rijdag, terwijl we in totaal maar ca. 180 kilometer vooruit zijn gekomen.

24 juni 2011, ergens tussen Alta Gracia en Rosario

Pok-pok. Pok-pok. Als ik wakker wordt voel ik over mijn gezicht; ze zitten er nog. Hm. Als we na het douchen aan het ontbijt zitten geven we voor het gemak Ed nog maar eens de schuld van mijn waterpokken. Ik heb namelijk gegoogled en het blijkt dat de waterpokken van hetzelfde virus komen als van de koortslip. En, dat de incubatietijd van het virus 14 tot 21 dagen is. En dat Edwin 14 tot 21 dagen geleden toevallig een koortslip had. Dus nu is ‘ie de Sjaak. Gelukkig kan ‘ie dat wel hebben en weet hij dat er vanmiddag weer iemand anders de lul is :).

Vandaag is een vrij saaie rijdag. Over de snelweg rijden we naar Rosario, waar we zullen overnachten. Rosario is nog best een grote stad met heel arme buitenwijken, waar mensen in krotten wonen. Een groot contrast met het centrum, waar we ook hele mooie huizen zien. In Rosario wordt maar weer eens duidelijk hoe leuk en makkelijk het is om met Rob en Ans te reizen. Als wij in de afgelopen tien maanden tegen mensen zeiden dat we 3,5 week met mijn ouders door Argentinië gaan reizen keek iedereen ons in eerste instantie altijd heel verbaasd aan. ‘Trek je dat dan?’ vroeg iedereen, waarop wij antwoordden dat we elkaar goed kennen, het heel gezellig vinden om een tijdje samen te reizen en mijn ouders heel makkelijk zijn. De meeste mensen vinden dat maar raar. De volgende keer vertel ik hen over onze overnachting in Rosario.

Terwijl Edwin en ik na tien maanden steeds pietluttiger worden over de kwaliteit van een accommodatie, vinden Ans en Rob alles best. Toegegeven, je wordt het na een tijdje gewoon zat als dingen niet goed werken of als er overal herrie is als je gewoon wilt slapen. Dat is denk ik wel normaal als je zo lang reist. Ed en ik zijn daarom vrij kritisch als we een accommodatie bekijken. Het eerste hostel in Rosario zit vol. Het tweede heeft twee kamers vrij. Eén van de kamers ligt heel rustig achter in het hostel. Deze heeft wel een prima eigen badkamer, maar niet ín de kamer maar ernaast, waardoor je eerst een paar stappen door de buitenlucht moet. Irritant als je ’s nachts naar de wc moet. De tweede kamer heeft wel een badkamer in de kamer, maar de kamer in kwestie ligt boven de keuken. 1 + 1 = 2, oftewel: een kamer boven een keuken in een hostel in een stad in Argentinië + vrijdagavond = vragen om overlast. Daarnaast; het is een stadshostel en de kwaliteit van de kamers is oké, maar ook weer niet het beste wat we ooit gehad hebben.

We lopen terug naar de auto waar Rob en Ans op ons wachten en leggen de situatie voor. Dit zijn de opties en anders rijden we naar een ander hotelletje. ‘Oh’ zeggen Ans en Rob, ‘dan nemen wij die achterkamer wel met die losse badkamer, dat is toch prima?’

Oké.

We checken in bij een ontzettend aardig meisje die -als ze uitlegt wat we bij het ontbijt krijgen en Rob vraagt of er ook Whiskey is- aan Rob belooft dat ze wel voor een Whiskey-ontbijt kan zorgen. Hierna wijst ze eerst Rob en Ans de kamer en daarna loopt ze met ons mee. Op de één of andere manier kan ik elke keer als Ed en ik een hotelletje uitzoeken waarvan mijn ouders de kamer van te voren niet hebben gezien, pas ontspannen als ze de kamer hebben goedgekeurd. Zéker als wij de kamers überhaupt maar ‘zo zo’ vinden. Niet dat ze iets ooit niet goed vinden, maar je voelt je stiekem toch een beetje verantwoordelijk voor de situatie. Het enthousiasme waarmee mijn ouders een ‘zo zo’ kamer bekijken is aanstekelijk. Als we elkaar een minuut of vijf na aankomst treffen in de lobby en ik vraag of het oké is, is het antwoord: ‘Ja hoor, prima. Heb je gezien wat voor een kamer we hebben? Hartstikke leuk, met een Michael Jackson thema en heb je al die cassettebandjes gezien waar ze de kamer mee hebben opgeleukt? Nou, het is zóó gezellig, je moet maar even komen kijken zo. Oh, en die badkamer ziet er ook weer goed uit en ze waren netjes onze bedden aan het opmaken. Nee, heel prima hoor.’

Oké.

’s Middags lopen we een rondje door het centrum, wat er gezellig uitziet. We bekijken het geboortehuis van Ché Guevara, eten een heerlijk ijsje en kopen dan wat lekkers voor bij het apéritief. We verzamelen in de keuken van het hostel waar we aan een tafel gaan zitten en Rob nog maar eens vertelt hoe gezellig hij een hostel toch vindt, zo leuk in een gezamenlijke ruimte, veel leuker dan een hotel. En waar Ans maar weer eens uitroept dat al die jonge lui ‘wel zullen denken’ van die oudjes, waarop we haar maar weer eens geruststellen dat helemaal niemand daar iets van denkt en mensen die diversiteit juist leuk en interssant vinden. Dan spot Ans nog andere mensen met grijs haar en een opgelucht ‘zie je wel, er zijn meer ouderen die in een hostel slapen’ volgt.

Om een uur of half tien gaan we eten. Wij zijn altijd één van de eersten in het restaurant op dit tijdstip. Ook vandaag weer. Toch blijkt dat we een goede keuze hebben gemaakt als het restaurant een uur later bomvol zit en er zelfs een rij voor staat. Als we tegen half twaalf terug komen in het hostel blijkt 1 + 1 = 2 inderdaad van toepassing te zijn. Overal zitten jongeren te socialisen en te drinken. Onder het motto ‘if you can’t beat them, join them’, roept Rob: ‘zo, zullen we dan nu dat flesje rode wijn nog even soldaat maken?’.

Okééé!

Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl wij ons flesje rode wijn aanspreken merkt Rob ineens op dat die jongelui wel veel drinken. ‘Kijk, er staan acht lege flessen bij de voordeur’. Waarop Edwin zegt: ‘maar Rob, die twee liters bier en die witte wijnfles zijn toch echt van ons!’.

U-huh.

Tegen een uur of half één (twee liter bier en drie-en-een-halve fles wijn later) taaien we af. In de keuken onder onze kamer is nog van alles gaande dus we lezen eerst maar een beetje voordat we überhaupt een poging doen om te gaan slapen. Als ik tegen half twee ga slapen ben ik gelukkig direct weg en de eerst volgende keer dat ik wakker wordt is het muisstil in het hostel.

25 juni 2011, ergens tussen Rosario en Buenos Aires

Als we de keuken inlopen zitten Rob en Ans al aan het ontbijt. Ik krijg geen kans om te vragen of ze nog een beetje geslapen hebben want ze zijn druk in gesprek met iemand uit Equador. Als het gesprek afgelopen is kijk ik nieuwsgierig naar Ans en vraag hoe ze geslapen hebben. ‘Oh nee, prima hoor, niks gehoord!! Hoezo? Heb jij wel iets gehoord dan? Een feestje in de keuken? Oh nee hoor, ik was zo weg’.

Fijn.

Na drie weken kan ik –zoals altijd- niet anders dan concluderen dat het heel erg leuk is om met mijn ouders te reizen. Sterker nog, menigeen backpacker zou een voorbeeld kunnen nemen aan het enthousiasme en de sociale, open houding die zij hebben ten opzichte van reizen, het ontmoeten van nieuwe mensen en het verleggen van grenzen. Ik ben er apetrots op dat ik daar onderdeel van mag zijn. Elke nieuwe reis weer.

***

Tegen het middaguur rijden we Buenos Aires binnen. Rob is al een echte Argentijnse weggebruiker geworden: gewoon de auto asociaal overal doorheen drukken en je komt er wel. Edwin navigeert Rob naar de wijk Recoleta, waar we een hostel willen zoeken. We willen hier graag verblijven om twee redenen; ten eerste woont Susana hier wat makkelijk is als we haar vandeweek veel zien en daarnaast is het één van de veiligere wijken van Buenos Aires waar je ’s avonds zonder al te veel problemen over straat kan. Een hostel vinden blijkt nog niet makkelijk. Alles zit vol. We besluiten de auto ergens te parkeren, even te lunchen en dan verder te zoeken. We vinden uiteindelijk een hotelletje wat oké is, en we besluiten er voor één nachtje te boeken. Rob en Edwin brengen de auto (zonder duct-tape aan de uitlaat :) ) terug naar Avis en Ans en ik zoeken op internet naar hotels in de buurt. Als de mannen terugkomen lopen we met zijn allen een rondje en bezoeken we een paar hotels waar we kamers bekijken. Ed en ik blijven in totaal negen nachten in Buenos Aires en dan willen we wel een fijne, rustige plek. We besluiten uiteindelijk tot een luxe hotel wat maar ietsje meer kost dan waar we nu zitten. We maken de reservering voor de dag erna en eten ’s avonds in een restaurantje in de buurt.

26 juni 2011, Buenos Aires

Na het ontbijt checken we uit en lopen we naar ons nieuw geboekte hotel. We kunnen nog niet inchecken maar we laten de tassen achter en pakken dan de bus naar de wijk ‘San Telmo’. Drie weken geleden waren we hier ook op zondag; er is dan een grote markt en we willen er graag nog eens een kijkje nemen. Het is koud als we over de markt lopen, de wind snijdt in ons gezicht maar we vinden het niet heel erg. De lucht is weer strakblauw en de zon schijnt; we hebben het enorm getroffen met het weer de afgelopen weken. We gaan ergens zitten en drinken een ‘Submarino’, een glas warme melk waar je een reep chocola bij krijgt die je er in op kan lossen. Het is dan ook echt warme chocolademelk weer.

Na de markt lopen we via de Plaza de Mayo door de winkelstraten waar allerhande activiteiten aan de gang zijn. Tegen een uur of twee lunchen we in een leuk tentje en lopen we eerst een stuk terug, totdat we een bushalte tegenkomen en de bus terugnemen naar het hotel.

In het hotel volgt tijdens een apéritief een laatste vakantie-vergadering. Agendapunt één: de boot naar Uruguay. We willen een dagje naar de stad Colonia in Uruguay. Rob wil alleen omdat ‘ie de ‘U’ aan zijn landenlijst wil toevoegen; de rest lijkt het een leuk uitstapje. Helaas zitten alle boten voor maandag en dinsdag vol; we besluiten het te laten voor wat het is. We gaan naar agendapunt twee; uitzoeken of Buenos Aires airport open is. Dat blijkt het geval; het lijkt erop dat Ans en Rob maandag ondanks de vulkaan in Patagonië gewoon naar huis kunnen vliegen.We besluiten wel dat als er tussentijds alsnog roet in het eten wordt gegooid, we agendapunt één er weer bijhalen en alsnog naar Uruguay zullen gaan.

Susana komt gezellig even buurten en ze brengt ons ’s avonds naar een leuk restaurantje waar we heerlijk eten voordat we in ons heerlijke, luxe bedje ploffen.

26 Juni 2011, Buenos Aires

Nu we niet naar Uruguay kunnen hebben we twee hele dagen over in Buenos Aires en Ans en Lisette zijn van plan deze nuttig te gaan besteden: we gaan natuurlijk shoppen! En dat kan in Argentinië heel erg goed, want niet alleen is alles hier gewoon te krijgen (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Azië), ze hebben er ook gewoon je maat en ze hebben van alles overdaad. Tientallen schoenenwinkels passeren we tijdens ons loopje naar de wijk Palermo, tassenwinkels, kledingwinkels, koffietentjes, restaurantjes…en alles voor een prima prijs. Ik scoor zowaar een nieuwe winterjas. Ik maak natuurlijk gebruik van het feit dat Rob en Ans mijn nieuwe aankoop mee kunnen nemen naar Nederland. Ans oriënteert zich uitgebreid op het assortiment schoenen en tassen. We lunchen op een terras in de zon wandelen hierna weer terug naar het hotel. Ik neem me voor in de toekomst vaker zo’n gezellige maandag met mijn moeder door te brengen.

Eenmaal bij het hotel treffen we Edwin en Rob die ook een leuke stadswandeling hebben gemaakt maar verder vrij ingekakt (al zeg ik het zelf) een boekje lezen terwijl ze SkyRadio luisteren via internet. SkyRadio! Dat heb ik dus écht niet gemist :)!

’s Avonds worden we opgehaald door Susana en Sebastian en rijden we weer naar de wijk San Telmo. Susana heeft voor ons een diner geregeld met een tango-show; een absolute must-see in Argentinië. Het eten is geweldig, de wijn is heerlijk en de sfeer is heel goed. Na het eten begint de show, waar diverse muziekstijlen worden gespeeld en we volop genieten van de tango die gedanst wordt. Ook toont men beelden van het gebied rond Salta, waar we natuurlijk heel veel van herkennen. Al met al een supergoede afsluiting van een vakantie door Argentinië!

28 juni 2011, Buenos Aires

Wat doe je als je nog één hele dag te besteden hebt in Buenos Aires? Tsssss….meer winkelen natuurlijk! In de loop van de ochtend beginnen we aan een fikse stadswandeling en dan kan het grote winkelen beginnen. Vandaag is het Ans haar dag; ze scoort schoenen, een prachtige leren tas, een bordje en nog meer.

Edwin en Rob zien met lede ogen aan hoe Ans en ik onze make-up voorraad voordelig aanvullen, alles is hier veel betaalbaarder dan in Nederland. Na een late lunch (we zitten al helemaal in het ritme van de Argentijnen; lunchen tussen 2 en 3 uur en avondeten tussen 9 en 11 uur) lopen we terug naar het hotel. Er moeten zaken op orde worden gebracht. Rob en Ans pakken hun tassen in, aangevuld met redelijk wat kilo’tjes spullen van Edwin en mij die we de komende maanden niet meer nodig gaan hebben. Hierna genieten we van een laatste gezamenlijke apéritief en…boeken Edwin en ik onze vlucht naar huis.

We hebben gewacht met het boeken van een vlucht naar huis omdat we gebruik wilden maken van de speciale acties die KLM heeft voor mensen met een frequent flyer kaart. Ed en ik hebben helemaal niet zoveel punten, maar KLM doet korting-op-korting acties en wij azen natuurlijk op een goedkoop ticket! Vanavond heeft KLM de actietarieven geladen t/m eind Augustus en het blijkt dat ze een actie hebben voor tickets van Curacao naar Nederland….in business class! Er zijn alleen maar twee stoelen voor de actie beschikbaar en omdat we ietsje moeten bijbetalen zorgt dit voor stress: wat als we voor één iemand een stoel kunnen boeken en de andere stoel ondertussen voor ons neus wordt weggeboekt? We besluiten de gok te nemen en met twee laptops, tegelijkertijd de stoelen te boeken. En het is gelukt; op 27 Augustus vliegen we (business class!! Aaaah! :)) vanuit Curacao naar huis, om op 28 Augustus héél vroeg aan te komen op Schiphol. Het feit dat we business class boeken zorgt er in ieder geval voor dat we een beetje vergeten wat we aan het doen zijn; een vlucht naar HUIS boeken. Maar we willen nog helemaal niet naar huis! Gelukkig hebben we nog een paar maanden te gaan voor het zover is.

Vanavond eten we bij een heel leuk Mexicaans restaurantje. Een laatste fles wijn bij het eten, een laatste toast (zes tikken), een laatste keer met z’n vieren verrast worden wat voor heerlijks we nu weer voorgeschoteld krijgen. Een laatste keer door de donkere straten van Buenos Aires grappend en grollend teruglopen naar ons hotel, een laatste ‘welterusten pa en ma’ als we de lift uitstappen. Wat is het toch snel vanzelfsprekend om met z’n vieren te zijn.

29 Juni 2011, Buenos Aires

Oké. Detox starts….NOW! Althans, zo is mijn voornemen. Omdat je je niet een jaar lang suf kan eten en drinken hebben Edwin en ik de afspraak dat we als we met z’n tweeën zijn, niet drinken, gezond eten én op de prijs letten. Als we met anderen zijn willen we genieten van het gezelschap en het feit dat we op wereldreis zijn en bestellen we wat we lekker vinden. Alleen…normaal gesproken als we mensen leren kennen is dat voor een paar dagen, nu zijn we al 3,5 week aan het genieten van al het heerlijke eten en de uitstekende Argentijnse wijn….

Omdat Rob en Ans vandaag vertrekken begin ik daarom nu aan mijn detox. Om te beginnen een heerlijke fruitsalade voor het ontbijt. Na het ontbijt komt Susana langs om afscheid te nemen van Rob en Ans en moet ik toch echt beloven niet vandáág aan mijn detox te beginnen want we komen vanavond toch eten en dan moeten we toch wel een wijntje kunnen drinken..? Tja. Hm.

Na dikke afscheidsknuffels van Susana stappen we in de remis (taxi) die het hotel voor ons besteld heeft. Onze chauffeur (‘Godfather’ volgens Ans) is een heuse maffioso. Met Italiaans en Spaans bloed, heel veel temperament en schijnbaar geen ochtendhumeur. Gelukkig zit Rob voorin zodat hij het komende uur de waterval van gespreksstof over hem heenkrijgt en wij er achterin ongestoord om kunnen giechelen. Eenmaal aangekomen op de airport checken Ans en Rob in en drinken we nog een laatste ´café con leche´ en café doble´. En dan…is het toch echt zover. Dikke knuffels, tranen met tuiten, nog meer knuffels, en vooral heel veel ´goede reis´ en ´tot over twee maanden´. Ans en Rob lopen dan langs immigratie en verdwijnen echt uit ons zicht. Onze gezamenlijke reis, is nu echt voorbij.

Rob en Ans, wederom onwijs bedankt voor jullie geweldige gezelschap! We hebben genoten van de afgelopen weken, van Argentinië, van het reizen, het landschap en de vino, maar bovenal hebben we genoten van jullie! Jullie zijn absolute toppers en we hopen dat we dit in de toekomst nog heéééél vaak samen over mogen doen!

***

P.s. Nu de was naar de wasserette brengen-in-de-straat-waar-Maxima-heeft-gewoond en door naar Starbucks

P.s.p.s. Mam, de wijn voor vanavond is een ´Elementos´ Torrontés geworden, weet je nog?