Bonswaar Tahiti!

19 Mei 2011, Rarotonga Airport

‘Where are you guys off to next?’ vraagt onze buurman die zijn verlengsnoer in ons stopcontact wil steken. ‘Tahiti’ klinkt hem goed in de oren, alhoewel hij helemaal geen tijd heeft om aan dat soort dingen te denken. Hij en zijn vrouw gaan namelijk zo direct hun ‘vows renewen’, hun geloften opnieuw af leggen, of hoe heet dat in het Nederlands. Dat is een zeer populaire bezigheid onder Australiërs en Nieuw-Zeelanders in de Pacific. En omdat ons huis bijna óp het strand staat, wil hij dus ons stopcontact lenen zodat hij er een muziekje bij op kan zetten. Wij zijn allang blij dat ‘ie de versterker dan even van zijn dochter afhaalt en we de laatste momenten van ons verblijf op Rarotonga niet naar haar gekrijs hoeven te luisteren.

Onze laatste dag op Rarotonga hebben we gisteren nog goed besteed. We waren op Muri Beach waar ik –uitdrukkelijk bij gebrek aan beter- begonnen ben aan mijn boek van Desperate Housewife Teri Hatcher. Ik begin te begrijpen waarom ze zo desperate is. Ed heeft gesnorkeld en kwam na zijn ver-weg-zwem-en-snorkel-expeditie uitgebreid vertellen wat voor vissen hij had gezien. Enthousiast begon hij te vertellen over de kleuren van de vissen, de vinnen, hoe ze zwommen, etcetera. Eén vis die hij gezien had kon hij maar moeilijk omschrijven, maar al gauw bleek dat het ging om de dodelijke stonefish. Een vis die er niet uitziet als een vis maar als een steen en waar je, als je er op gaat staan en de vis je prikt, dood van gaat. Die komen in dit gebied heel veel voor. Gelukkig voor mij ging Edwin hierna niet meer snorkelen.

Vanmorgen hebben wij onze tassen ingepakt en ondertussen zitten wij te wachten op Rarotonga Airport voor ons vertrek naar het hoofdeiland van Frans-Polynesië: Tahiti! We zijn al ingecheckt en ze zijn heel aardig bij Air Tahiti. De mevrouw achter de balie vond het helemaal geen probleem dat ik even op de weegschaal wilde staan, gelukkig maar want de laatste keer dat ik een weegschaal tot mijn beschikking had was Kuala Lumpur. En voor iemand bij wie haar gewicht erger heen-en weer schommelt dan het huwelijk van de buurman, was het een opluchting om te zien dat ik sinds ons vertrek uit Nederland maar een kilo of 4 à 5 ben aangekomen. Een hele prestatie vind ik zelf, zeker als je alleen maar spaghettisaus, cheesecake en koekjeskleurstof tot je beschikking hebt en je al acht maanden koffie met Russische atoomzoetjes drinkt.

Enfin, we betalen onze $55 vertrektax per persoon (haat! haat!) en nemen afscheid van het prachtige Rarotonga. Het grootste Cook Island met zijn prachtige, oogverblindende stranden, groene binnenland en hartelijke, lachende inwoners. Wij denken dat we er meer van hadden kunnen genieten als wij A) niet elke dag om 7 uur wakker werden geschreeuwd door het buurmeisje met aangehechte versterker; B) niet drie keer per dag werden aangevallen door enge honden; en C) niet elke dag uren hadden moeten besteden aan e-mails naar niet-functionerende Nederlandse ambtenaren. Reden te meer om later als we groot en rijk zijn nog eens terug te komen met een hele dikke portemonnee voor een verblijf in een 5-sterren hotel waar kinderen en honden niet zijn toegestaan en waar de Wifi niet werkt.

Aere ra Rarotonga, meitaki ma’ata!

P.s. Als iemand vraagt wie de airport-radiospeaker heeft laten ontploffen toevallig net op het moment dat Justin Bieber op de radio was: IT WASN’T ME!

P.s. P.s. Hé, daar is het meneertje met zijn ukulele weer…dit keer zonder bagageband :).

***

BONSWAAR TAAAA-HI-TI!!!!!

Zo. Bonsoir Tahiti en bonsoir Polinésie Francaise!

Onze vlucht met de ATR42-500 van Air Tahiti ging heel voorspoedig. We hadden nog nooit met zo’n gek toestel gevlogen. Het toestel zat vol met mevrouwen met bloemenkransen op hun hoofd. Ongeveer halverwege de vlucht, toen de zon onderging en de lucht roze kleurde, barstten ze allen uit in een gezellig polynesisch gezang. Een heel bijzonder tafereel.

Bij aankomst op de luchthaven van Faa’a kregen we een welkomstbloemetje van twee dames en zaten er wederom twee heren op ukelele’s te spelen. We waren zo door de paspoortcontrole. Omdat Frans-Polynesië onderdeel is van Frankrijk hoeven we (voor het eerst sinds Polen!) geen vragenlijst met persoonlijke details in te vullen. Helaas betekent dit ook dat we voor het eerst sinds Polen geen stempel krijgen in ons paspoort, wat een beetje een gemis is in ons steeds voller wordende paspoort. Vervolgens wilde de meneer van de douane ook al niet onze tassen controleren, maar dat vonden we dan wel weer puik gezien het feit dat we heel veel eten het land in smokkelen. Zo zie je maar weer, elk nadeel heb ze voordeel.

We lopen direct door naar Avis om onze huurauto op te halen. Het zit namelijk zo: Tahiti is vre-se-lijk duur. Belachelijk duur, denk Australië plus het feit dat het een eiland is in de middle of nowhere. Voordat we de vluchten boekten wisten we dat niet. We kwamen erachter toen we een hotel wilden boeken en een simpele kamer in een pension in het binnenland al 90 euro bleek te kosten. Omdat we het gevoel hadden dat dat niet aan onze Frans-Polynesische droom ging voldoen en we dan eigenlijk ook de hele week een auto (à 75 euro per dag voor een Fiat Panda) nodig zouden hebben omdat we in de middle of nowhere zouden zitten, hebben we besloten een klein beetje extra te betalen en dan een mega aanbieding in een 4-sterren hotel te boeken. (Bizar maar waar: voor 125 euro per nacht zit je in een prachtig 4-sterren hotel). Echter…om bij ons hotel te komen (13 kilometer van de luchthaven) moeten we een taxi nemen die 40 euro (!!) kost. En omdat we altijd en eeuwig moeten budgetteren had Edwin bedacht dat we dan beter meteen voor één dag een auto konden huren, zelf naar het hotel konden rijden en dan meteen morgen maar het eiland gaan bekijken. Dus een transfer en een eilandtour in één. Slimme jongen, die Edwin.

Het is dus een Fiat Panda’tje geworden en het is echt een koekblik. Dat maakt verder niet uit want hij rijdt als een zonnetje. Eigenlijk is er maar één uitdaging en dat is rechts rijden! Dat hebben we sinds Bangkok niet meer gedaan en dat blijkt dus ook niet zo makkelijk. Terwijl Edwin elke keer als hij zijn knipperlicht aan wil doen de ruitenwisser aandoet, sta ik doodsangsten uit aan de ‘verkeerde’ kant van de weg. Links rijden is zo gek nog niet.

We rijden eerst richting de hoofdstad Papee’ete en stoppen in een woonwijk bij een ‘roulotte’. Dat is een soort busje die dienst doet als restaurant. Er is een parkeerplaats-terrasje bij met tafeltjes en stoeltjes, er staat een tv met een in het Frans-nagesynchroniseerde-Zuid-Amerikaanse- soapserie aan (‘mais non, Umberto!!’) en er staat ook nog ergens een radio aan met tropische muziek. We hebben het gemist om bij restaurantjes op straat te eten! We bestellen een bord kip met patat en kip met rijst en dat is zo gigantisch veel dat we het nevernooit opkrijgen. Het is wel heel lekker en we krijgen er stokbrood met kruidenboter bij, da’s lang geleden.

Hierna zoeken we onze weg naar het hotel, wat nog niet mee blijkt te vallen. Tahiti heeft –heel Frans- een overdaad aan rotondes en drempels en uiteraard geen bewegwijzering. Gelukkig vinden we het toch allemaal redelijk snel.

Nu zitten we in ons giga-4-sterren resort. We hebben een prachtige kamer met een gigantisch balkon met uitzicht op zee. Er lagen zeepjes en water met een luchtje (je kan het maar nodig hebben) en koekjes op bed en alles ruikt naar de Body Shop. Het zwembad is echt heel mooi en groot en fijn en we hebben besloten na morgen niks meer te doen en alleen nog maar te luieren.

20 Mei 2011, Tahiti

Omdat we de auto maar één dag hebben zetten we heel vroeg de wekker. Om half 8 staan we bij de ingang van de Carrefour te wachten tot ‘ie open gaat. Ja, zelfs de supermarkt is in alle opzichten Frans. Wij hebben in de hele Pacific nog nooit zó’n grote supermarkt gezien. Er zijn 20 kassa’s en de winkel barst uit zijn voegen van de Franse produkten. En zoals de fransen dat dan regelen staat alles in twee talen op de verpakking en zo komt het dat we in Tahiti, aan de andere kant van de wereld, verbaasd staan te kijken bij blikken ‘appelmoes’ en pakken ‘sinaasappelsap’. We besluiten dat we ons moeten aanpassen aan onze omgeving en kopen onder andere du pain, paté, camembert (!!!), La Vache Qui Rit (daar is ‘ie weer), olijven, worst, du vin et Tahitiaans ‘Hinano’ bière. Ook nog wat fruit, melk en sap voor de gezonde twist. Eenmaal terug in het hotel stoppen we de minibar vol met onze boodschappen. We zitten dan wel in een prachtig hotel, we kunnen ons hier geen ontbijt, lunch en al helemaal geen diner veroorloven. Met een boodschappenvoorraad voor een week en een gigantisch balkon met zeezicht is dat ook niet nodig.

Check. Nou, open Google ‘es en tik in ‘Tahiti’ en klik dan op ‘afbeeldingen’. Gedaan? Nou, zie je al die mooie plaatjes? Daar klopt dus geen hout van. Ten eerste heeft Tahiti helemaal geen witte stranden. Ten tweede lopen hier niet de hele dag halfnaakte dames met lang haar in hun bikini rond. En tenslotte wonen mensen hier helemaal niet in huizen op palen.

Nou we die misvatting uit de wereld hebben zal ik vertellen wat we dan allemaal wél zagen op onze rit over het eiland. Ten eerste zagen we heel veel wegwerkzaamheden. Het blijft Frankrijk dus we reden de ene na de andere déviation en route annullée. Gelukkig hadden we wel een mooi uitzicht op de prachtige kustlijn van Tahiti. Scheve palmbomen die over de zwarte stranden hangen en golven die tegen rotsen aanknallen. Zwarte stranden ja, want Tahiti is een vulkanisch eiland en de stranden bestaan uit heel fijn, glanzend, zwart zand.

We bezochten ook een vuurtoren. Die was wel aardig. In de verte zagen we een groep mannen voetballen en ging één van de voetballers –op krukken- gigantisch onderuit. Daar leek hij overigens niet mee te zitten, want hij stond met zijn gipsen poot ook zo weer op en voetbalde gewoon weer verder. :) We reden verder en we wachtten geduldig op de nodige opstoppingen die we tegenkwamen. Het viel ons direct op hoe bewoond Tahiti is. Het is overal druk, er is heel veel verkeer en overal staan huizen. Iets wat we op de andere eilanden niet zagen. Ook zien we heel veel graffiti en smoezelige straten, wat een beetje doet denken aan de Parijse buitenwijken maar dan zonder flats. We deden even een detour het binnenland in en kwamen uit bij een prachtige waterval. Tahiti is heel erg groen en heeft prachtige ‘berg’toppen in het binnenland. Bij de waterval kochten we een tros banaantjes bij een mevrouw. Hierna reden we terug naar de kustweg, die langzaam maar zeker rustiger werd. We passeerden gezellige dorpjes met gekleurde huisjes, heel veel kerkjes en bushaltes die onder de graffiti zaten.

Tegen het middaguur reden we naar Tahiti-Iti, een schiereiland dat aan Tahiti vastzit. Ook hier zagen we voornamelijk zwarte stranden. Op één van de stranden hebben een baguette met La Vache Qui Rit geluncht onder het toeziend oog van een zwerfhond. Hierna maakten we het rondje om het eiland af, waarbij we redelijk veel strandjes passeerden. Uiteindelijk waren we om drie uur terug in Papee’ete, wat voor een hoofdstad in de Pacific echt een hele drukke stad is. We leverden ons auto’tje weer in en hebben hier nog even rondgesjouwd. We aten een ijsje, bezochten de markt, bekeken de haven (van een afstandje) en namen toen de gratis Radisson-shuttle weer terug naar het hotel.

Gelukkig wisten wij van te voren dat Tahiti geen witte stranden heeft en hebben we van veel mensen gehoord dat het hen tegenviel. Ons valt het om die reden ook niet tegen, we wisten een beetje wat we konden verwachten. In plaats daarvan vinden we de zwarte stranden prachtig, het groene binnenland ook, we vinden het heel geinig dat we aan de andere kant van de wereld in Frankrijk zijn beland en we vinden het een welkome afwisseling na Fiji, Tonga en Cook. Het is gewoon ontzettend leuk om vier eilanden te zien die op sommige punten heel erg hetzelfde- maar op sommige punten ook verbijsterend anders zijn.

Waarom laat Google dan allemaal van die plaatjes zien van witte stranden en een turkoise zee? vragen jullie je nu allemaal af. Welnu, dat antwoord vonden wij gisteren terwijl we door Papee’ete liepen. Het is namelijk zo dat ook elke postkaart van Tahiti deze beelden laat zien. Er staat in kleine lettertjes onder ‘Tahiti and its islands’. En dát klopt wel, want veel andere eilanden van Frans-Polynesië hebben die witte stranden en prachtige kleur zee wél. Wie heeft niet van Bora Bora gehoord? Prachtige stranden. Moorea, het eiland naast Tahiti wat wij vanaf ons balkon zien liggen: prachtige stranden. Het is dus gewoon de zoveelste marketingtruc. We hebben een tijd geleden in een vlaag van verstandsverbijstering wel overwogen om door te vliegen naar Bora Bora, maar dat uiteindelijk niet gedaan. Ten eerste is de vlucht heel duur, daarnaast zijn de resorts ook heel duur. En; moeten we niet gewoon iets overhouden zodat we later als we rijk en oud zijn, nog iets hebben om naar terug te gaan…….?

We waren net op tijd terug in de kamer voor een prachtige zonsondergang. We dronken een wijntje en een biertje, haalden onze hele Franse voorraad uit de minibar en deden een heerlijk lang apéritief en diner in één. Hierna nog wat geSkypt en toen vielen we in een diepe slaap, op een heel fijn bed (met heerlijke frisse, knisper-knasperige lakens!).

21 Mei 2011, Tahiti

Terwijl jullie in Nederland op het punt staan om naar bed te gaan, doe ik de zware gordijnen voor de enorme ramen van onze kamer open. Mijn mond valt open van verbazing. Ik knijp nog eens met mijn ogen, pulk de slaap eruit en kijk nog eens goed. Waar is de zee gebleven??? Ik zie alleen maar mist en witte wolken. Ik doe verschikt de schuifpui open, loop naar buiten….het blijkt noodweer te zijn, het regent pijpestelen. Nou zeg.

We douchen en ontbijten en langzaam zien we iets meer blauw in de lucht. We Skypen wederom (we hebben nu al heel veel mensen gesproken maar als er nog gegadigden zijn: we hebben tot en met dinsdag een verbazingwekkend goede, gratis internetverbinding, dus laat maar weten als je wilt Skypen!) met Nederland en tegen de tijd dat we weer van alle roddels voorzien zijn maken we aanstalten om naar het zwembad te gaan. Net toen Ed even rustig op de wc zat werd deze rust bruut verstoord toen ik riep: ‘ED!!! IK ZIE DOLFIJNEN!!!’

Ed natuurlijk met z’n broek op de kniën naar buiten want ja hoor, er zwom een gigantische groep dolfijnen vlak voor de kust! We hadden er een prachtig uitzicht op vanaf ons balkon dus Ed pakt natuurlijk zijn verrekijker en ik de camera. Het was een prachtig schouwspel, de dolfijnen zwommen van links naar rechts en terug, sommigen sprongen zelfs uit het water of spetterden met hun staarten. En dat zien we zomaar vanaf ons balkon!

Na al deze consternatie zochten we een mooi plekje uit bij het zwembad. Een kwartier later ging het regenen. Fijn. Maar weer terug naar de kamer en geluncht. Na de lunch zijn we naar de ‘gym’ gegaan waar we enorm hebben gefitnest. Ook was er een weegschaal. Bij mij sloeg ‘ie steeds op hol, maar Edwin zei hij maar één ding: 0Ld. Zou dit dan toch onze cue zijn om naar Bora Bora te gaan….? :)

Na alle activiteit trok de lucht weer open en vanmiddag hebben we heerlijk bij het zwembad geluierd. Vanavond is het ‘Tahitian Night’ in het restaurant, er is een buffet en een show. Het is alleen zo godsgruwelijk duur, dat we besloten hebben lekker op ons balkon te eten. We hebben nog geld in ons ‘leuke dingen potje’ dus misschien gaan we van de week voor de helft van het geld nog wel een keer lekker uit eten zonder show.

Dus ik ga nu alle Franse lekkernijen uit de minibar plukken en toastjes met camembert smeren. Bonswaar et adieuuuu!