G'day Australia!

17 Maart 2011, Perth, Australië

Onze laatste dag op Bali hebben we heel relaxed doorgebracht. Na een lekker ontbijtje op onze veranda zijn we eerst gaan winkelen. Edwin kocht een nieuwe zonnebril en ik kocht een nieuw jurkje. Uh…nee - je hebt niks aan een jurkje als je vier weken gaat kamperen in Australië. Maar daar gáát het niet om natuurlijk, het is gewoon heerlijk om je weer even een beetje mens voelen na ruim zes maanden dezelfde, verwassen kleren te hebben gedragen. We deden nog een Starbucksie en namen een taxi terug naar Jalan Poppies Satu, Poppies Lane 1, waar ons hotelletje zat. We haalden onze was op, aten een flink bord saté, kochten nog een stapel illegale cd’s om onze voorraad aan te vullen en een hoesje om ze in te doen. Dat wordt één groot feest straks in ons campertje, als ze het doen tenminste en als ze door de strenge Australische douane heen komen.

’s Middags hebben we nog even gezwommen en daarna gedoucht en de tassen ingepakt. Tegen zes uur checkten we uit. Eerste stop van de avond: de spa. Terwijl Edwin lekker in de airco een boekje gaat lezen (al dat gedoe aan je lijf is niks voor hem) neem ik een uitgebreide haarbehandeling. Een half jaar azië heeft zijn tol geëist voor mijn haar. Als ik ’s morgens wakker wordt en naar de spiegel strompel weet ik niet wat ik zie. Soms staart Tina Turner me met slaperige ogen aan, soms lijk ik wel een bandlid van de Jackson Five. Enfin, er worden een stuk of drie avocado’s in mijn haar gekwakt en een uur lang worden mijn hoofd, mijn schouders, mijn nek en armen uitgebreid gemasseerd. Na deze heerlijke behandeling laat ik mijn teennagels nog even lakken. Wat tot mijn verbazing door een jonge knul wordt gedaan, ik heb nog nooit een jongen nagellak op zien doen dus dat is een first-timer. Ik reken 13 euro af voor het geheel en we gaan nog een laatste bord nasi goreng eten in ons favoriete restaurant. Dan is het toch echt tijd, we halen onze tassen op in het hotel en springen in een taxi naar de airport. We checken in en omdat we wat aan de late kant zijn kunnen we direct doorlopen. Ik koop nog een luchtje – het is echt mijn dag vandaag! Daarna boarden we en al gauw blijkt dat het vliegtuig lang niet vol zit. We hebben allebei drie stoelen waar we languit op gaan liggen en proberen wat te slapen.

Na 3,5 uur landen we in Perth. Er is hevige turbulentie op het laatste stuk waardoor het vliegtuig flink van links naar rechts beweegt maar de piloot weet ‘m gelukkig heel rustig aan de grond te zetten. Als we door de slurf naar de airport lopen is het eerste wat ons opvalt dat het anders ruikt dan in Azië. De lucht ruikt…gewoon, zoals thuis. Schoon. Het is rustig op de airport dus we lopen binnen no-time door de douanecontrole en hebben ook zo onze tassen. Dan begint het gelazer want we lopen rechtstreeks in een fuik voor tascontrole. In Australië en Nieuw-Zeeland zijn ze heel voorzichtig met de import van artikelen uit het buitenland. Op zich is dat logisch, zolang je bepaalde ziektes en bacteriën van je eiland kan weren is dat natuurlijk goed. Daarnaast zijn de vluchten vanaf Bali net zo berucht als onze Turkije vluchten: het meenemen van nepkleding, illegale cd’s en dat soort dingen is ten strengste verboden. Dat wisten wij natuurlijk wel, de cd’s zitten niet voor niets verstopt onder in mijn tas. We hebben op onze immigratiekaart aangevinkt dat we geen eten bij ons hebben. Omdat ik in Nieuw-Zeeland al een keer betrapt ben met eten in mijn tas terwijl ik zei dat ik geen eten bij me had en toen op mijn donder kreeg besloot ik een klein beetje open kaart te spelen. Ik zwijg over de hagelslag en geef alleen onze voorraad spekkoeken aan. Die mogen we meenemen. Dan zegt ‘ie, met een plat Australisch accent: ‘any copies?’ Ik kijk hem verward aan, versta hem in eerste instantie niet. ‘What’s that?’ vraag ik. Hij zegt nog eens: ‘do you have any copies?’ Ik denk: kuuuuut!! daar gaan we! Ik zeg: ‘no’ en kijk zo neutraal mogelijk. Ik ben zo’n slechte leugenaar. Ik voel mezelf rood worden maar dat lijkt ‘ie niet te zien. Hij zegt dat we onze tassen maar eens even door de x-ray moeten gooien. Dat doet Edwin, die overigens niks mee kreeg over die illegale-cd vraag, en ik staar verschrikt naar het scherm waar de inhoud van onze tassen op te zien is. Hij houdt stil bij mijn tas, waar de cd’s onderin zitten, maar de man draait zich naar ons toe en zegt: ‘ok, grab your bags and straight out that door’. Pffiiiieew.

We pinnen, wat leuk om dat bekende geld te zien. Alhoewel, zoveel briefjes van 50 dollar had ik tien jaar geleden niet :). We zoeken een taxi en vragen de chauffeur wat het gaat kosten naar het centrum. Hij kijkt wat bevreemd en zegt dat het rond de 30 dollar zal gaan kosten. Ik vraag of hij de meter gebruikt en hij kijkt me aan alsof hij water ziet branden. Natúúrlijk gebruikt ‘ie de meter. Ah. De hele weg luisteren we naar sixties hits op de radio en tegen 3 uur komen we aan in het hostel in Perth. De afgelopen tijd hebben wij ons geprobeerd mentaal voor te bereiden op de prijzen in Australië. Die zijn in de afgelopen tien jaar enorm gestegen. In de guldentijd was Australië nog goedkoper, nu is dat anders. Omdat we niet wisten hoe laat we aan zouden komen hebben we voor deze nacht geen accommodatie geboekt. De komende twee nachten hebben we een 2-persoonskamer geboekt in een hostel die 70 euro (!!) per nacht kost. Dat vinden we voor deze halve nacht veel te duur en dus nemen we twee bedden in een slaapzaal voor 25 euro per bed. We krijgen allebei een andere slaapzaal toegewezen en Edwin wint voor eeuwig mijn hart door heel verdrietig te kijken en te zeggen dat ‘ie het helemaal niet gezellig vind om in een andere kamer te slapen. Cutie-cutie-cutie-pie. Het is dan ook de eerste nacht tijdens deze reis dat dat gebeurt.

In het donker van de kamer maak ik het bed op (want je moet niet denken dat je wat krijgt voor 25 euro, een bed is een bed en that’s it), ga liggen en val na een uurtje in slaap. Om 10 uur moeten we uitchecken en de inchecktijd voor onze geboekte kamer is 1 uur. Als we vragen of we de kamer misschien eerder in mogen als deze vrij is krijgen we een resoluut nee; 1 uur is 1 uur, geen gezeur. We moeten weer even wennen aan zoveel regels.

We gaan naar de supermarkt en kijken onze ogen uit. Kijk, ze hebben brood! En 3 literflessen met melk! Oh, check die kaas!!! En pindakaas. En chocopasta. We kijken gebiologeerd naar alle varianten cruesli en muesli. Het is net alsof we thuis zijn, maar nét een stukkie duurder. Want wie had gedacht dat een brood ruim 3 euro zou kosten? Een pak muesli 3,50 euro? Een plak fetakaas ruim 3 euro? Ze hebben duidelijk geen prijzenoorlog Down Under en we rekenen 35 euro af voor wat basisboodschappen, brood, kaas, koffie, pap, melk, sap, etc. Slik.

Over een half uurtje kunnen we de kamer in. Vanmiddag doen we het rustig aan want we krijgen het superdruk de komende dagen. Vanavond ontmoeten we Natalia en Konrad en vieren we St. Patrick’s Day. Morgen ontmoeten we Janine, een vriendin van mijn moeder, naar wie onze nieuwe bankpassen toegestuurd zijn. Het weekend brengen we door met Dave en Jasmine, die wij in Laos leerden kennen. De agenda staat weer vol maar we hebben er heel veel zin in!

18 Maart 2011, Perth

Liepen we gisterenmiddag in de stad, liepen Konrad en Natalia achter ons! Toevallig. Meteen maar even een bakkie gedaan om bij te praten over alle belevenissen van de afgelopen tijd. Ook hebben we een Australische SIM kaart gekocht, zodat wij goedkoop kunnen bellen en sms-en. Tot nog toe hebben we die moeite nergens gedaan maar we verwachten dat we de telefoon in Australië wel vaak gaan gebruiken. En het is één van die dingen die nou eens niet duur zijn. Voor de liefhebbers, ons nummer is 00 61 411 847708 en tot 25 April zullen wij dus niet meer op mijn andere nummer bereikbaar zijn. Als je sms-t (gezellig!) moet je wel even je naam eronder zetten want al jullie nummers staan op mijn Nederlandse SIM geprogrammeerd en niet op de Australische.

Enfin, gisterenmiddag een beetje door downtown geslenterd. Gisterenavond een heerlijke maaltijdsalade gemaakt met een hele berg feta en zongedroogde tomaten, wat een feest. Ook heb ik een bakje groene olijven gevuld met feta opgesmikkeld. Hmmmmmm. De eerste dagen in Australië breng ik volgens aloude traditie graag in beschonken toestand door en dus borrelen we na het eten vast wat in het café-tje bij ons hostel. Hierna lopen we naar een Iers café in de stad. Het is St. Patricks Day en we vieren het vanavond met Natalia, Konrad en vrienden van hen. Als ik bij de bar sta en drank wil bestellen wijst de dame achter de bar mij erop dat ik 20 cm naar rechts moet gaan staan omdat ze me anders niet mag bedienen. Ik weet niet wat ik hoor maar weet ook dat er iets van zeggen er alleen maar voor zorgt dat ik helemaal niet geholpen wordt dus hou ik me maar aan de regels. Verder is het gezelligheid ten top, we drinken en dansen wat af. De kroeg sluit om 12 uur (!!!) maar dat lijkt voor sommige mensen maar beter. Ik sta gezellig met wat mensen te kletsen als een Ier naast me met dubbele tong verteld hoe leuk hij mensen uit Nederland vindt. Ik moet hem drie keer vragen mijn hand van mijn kont te halen totdat hij niet begrijpend kijkt en zegt: ‘maar mensen uit Nederland zijn zo leuk’. Ik wijs naar Edwin en zeg dat ik al voorzien ben en hij druipt dan toch maar af. Eenmaal buiten gaat een andere dronken Ier tekeer tegen mij omdat ik, nadat hij iets heel doms zei, tegen hem zeg dat ‘ie misschien een pietsie dronken is. Hij was daar nogal over op zijn tenen getrapt geloof ik, maar ik was zelf ook niet bepaald nuchter meer dus begrijp zijn stress niet. We besluiten het maar te laten voor wat het is, nemen afscheid van onze vrienden en lopen terug naar het hostel.

Vanmorgen werden we pas om 10 uur wakker, lekker! We ontbijten rustig en lopen dan de stad in. We zijn verbaasd over hoe schoon, netjes en gepolijst Perth is. Er zijn brede stoepen en ondanks dat het heel heet is, is er overal wel schaduw en staat er een prettig windje. Iedereen loopt er netjes en uitgedost bij. Er zijn heel veel dikke mensen, wat opvalt omdat je die in Azië bijna niet ziet. Ik vind het een beetje een freakerig perfecte stad, maar ik denk dat dat meer aan mij ligt dan aan Perth. Het is mij tien jaar geleden ook nooit opgevallen dat het zo schoon en georganiseerd is; ik denk dat zes maanden Azië daar debet aan zijn.

Het openbaar vervoer in Perth is gratis dus we rijden een rondje door de stad met de bus en gaan nog even langs de supermarkt. We kopen een appel in plaats van een banaan; een kilo bananen kost hier 7,50 euro. Ook kopen we een liter yoghurt voor ruim 3 euro, we hebben een ongekende behoefte aan zuivel na al die maanden zonder. Het smaakt gelukkig wel.

Zo direct gaan we naar het Belgisch Biercafé waar we met Janine hebben afgesproken. Gezellig!

19 Maart 2011, Perth

Het was erg gezellig bij het Belgisch Biercafé! We ontmoetten Janine en we kletsten wat af. Het was heerlijk om weer eens ‘gewoon’ op vrijdagmiddag een borrel te gaan drinken. We hebben natuurlijk al heel lang überhaupt geen gevoel meer voor dag of datum maar deze vrijdagmiddag voelde heerlijk als thuis. Na een paar borreltjes zijn we richting de wijk ‘Northbridge’ gelopen waar we in een Mexicaans restaurantje hebben gegeten. Ook dat was erg gezellig en Edwin zette voor het eerst in zes maanden zijn tanden in een heerlijke steak. We willen Janine bij deze bedanken voor een heel gezellige avond en een heerlijke maaltijd!

Van de ene gezelligheid rollen we in het andere. Vanmorgen om een uur of 11 kwamen Dave en Jasmine ons halen bij het hostel. Het was heel leuk om ze weer te zien; de laatste keer was in Laos waar we een poosje samen hebben gereisd maar vandaag nodigen ze ons uit om een kijkje te nemen in hun leven. Via het strand van Perth reden we naar het huis waar ze op het moment op passen. Dave en Jamine hebben 6 jaar in Londen gewoond en zojuist terug geëmigreerd en passen de eerste periode op een huis van kennissen. Het huis is prachtig; het heeft meerdere kamers en een zwembad. We krijgen een eigen kamer met badkamer (sjiek!) en kletsen eerst een tijdje bij over de afgelopen maanden. Om een uur of twee komen de eerste gasten binnen voor het feest dat Dave en Jasmine vandaag geven ter ere van hun thuiskomst. We ontmoeten al hun vrienden en familie en het is supergezellig. Zoals dat gaat in Australië vloeit de alcohol rijkelijk en in de loop van de middag gaat de barbecue aan. Edwin gaat los op al het vlees wat er vanaf komt, ik stort me op de heerlijke salade’s die Jasmine heeft bereid. Het feest gaat nog lang door en als iedereen weg gaat besluiten we een duik te nemen in het zwembad. Het blijkt alleen iets kouder dan we dachten dus na een verfrissende duik in het donker ga ik gauw onder de warme douche staan :) Het voelt vooral heel fijn om in zo’n huiselijke omgeving te zijn. Ondanks dat we het huis vandaag pas voor het eerst zien voelen we ons direct thuis doordat Dave en Jasmine zo relaxed zijn en we een eigen stekkie hebben wat daadwerkelijk een huis is. Dat geeft ons een heel fijn gevoel na al die maanden in hotelkamertjes te hebben geslapen. Ik ga nu dan ook lekker naar bed :)

20 Maart 2011, Perth

Vanmorgen heerlijk uitgeslapen en uitgebreid ontbeten: bacon, scrambled eggs en worstjes. Tegen het middaguur gingen we op weg naar de haven waar we Jasmine haar vader ontmoetten. Hij heeft een flinke zeilboot en terwijl wij ons insmeren met zonnebrandmiddel en we verplicht een pet of hoed op moeten tegen de brandende zon, worden de zeilen gehesen. De eerste vraag is of we bier of wijn drinken en nadat iedereen voorzien is varen we over de Swan River. De zon schijnt en er staat een flinke wind dus we gaan snel. Na een uurtje leggen we aan om te lunchen. Er zijn salade’s, brood, kaas, enorme garnalen en witte wijn. We genieten er enorm van. Het is een beetje gek; een paar dagen geleden zaten we nog in het arme Indonesië en nu zitten we op een prachtige zeilboot met wijn en garnalen en uitzicht op de Skyline van Perth! Met recht een cultuurschock.

Na de lunch duikt iedereen het water in behalve Jasmine en ik; er zitten namelijk heel veel kwallen in het water en ik hoef jullie niet meer te vertellen dat ik daar een hekel aan heb :) Er zitten er ook echt heel veel, je ziet ze overal zwemmen. Ieie! Na een tijdje varen we weer terug naar de haven. Er passeren heel veel andere boten, van luxe jachten tot zeilboten en speedbootjes met rubberbanden erachter. Het is duidelijk dat een hoop inwoners in Perth het goed hebben.

We nemen afscheid van Jasmine haar vader en rijden naar Cottesloe, een van de buitenwijken van Perth. Het is vrij druk maar het is dan ook een prachtige zondagmiddag. We nemen een duik in zee en eten een ijsje. Een prima aflsuiter van een super dag!

Thuis eten we alle restanten van de barbeque van gisteren en nu zitten we lekker een beetje tv te kijken in de woonkamer en te kletsen. We hebben echt een geweldig weekend gehad bij Dave en Jasmine, het is elke keer een enorm voorrecht om bij mensen thuis te mogen logeren en een kijkje te nemen in hun leven.

Morgenochtend halen we de camper op en beginnen we aan een nieuw avontuur!