Indian Pacific

17 April 2011, in de Indian Pacific, ergens tussen Merredin en Kalgoorlie-Boulder

Een half uur voor vertrek staan we bepakt en bezakt klaar op spoor 1 van Perth East Station. Naast ons staat de Indian Pacific klaar voor vertrek. Een vriendelijke damesstem roept om dat het tijd is om aan boord te gaan van de trein. We laten onze boardingpas zien aan de stewardess van ons rijtuig en schuifelen bepakt en bezakt door het smalle gangpad naar ons geboekte coupé.

De coupé blijkt heel klein. En dan bedoel ik HEEL klein. Het kan niet groter zijn dan zes vierkante meter. Er zijn twee (verbazingwekkend ruime) stoelen, een tafeltje, een in- en uitklapbaar wastafeltje en een ieniemienie bagagerekje erboven. In nachtstand moeten er na een kleine verbouwing twee bedden zijn in plaats van twee stoelen en een tafeltje. Er is alles bij elkaar nog geen halve vierkante meter gangpadruimte.

In het compartiment passen twee backpacks, twee kleine rugzakken, twee volle boodschappentassen met eten en wijzelf. Dat weten we nu. Maar toen ik in eerste instantie probeerde het compartiment in te stappen en met mijn backpack in de deuropening bleef hangen, klem stond tegen het tafeltje en met mijn gezicht nog net niet tegen het raam geplakt zat, dacht ik alleen maar: ‘oh oh’. We waren natuurlijk wel gewaarschuwd dat we onze bagage beter apart konden inchecken omdat het compartiment klein zou zijn maar na alle treinen in Rusland en China hadden wij er wel vertrouwen in dat het wel mee zou vallen. Maar het is echt véél kleiner dan alle andere slaaprijtuigen die op deze wereld rondrijden. Er zit niks anders op dan te organiseren. Want na ruim zes maanden Azië weten we één ding zeker: het past hoe dan ook altijd.

Het gebrek aan ruimte in onze coupé wordt ruimschoots goedgemaakt door de zeer on-Chinees- en/of-Russische faciliteiten aan boord. Neem bijvoorbeeld de toiletten, die zijn ruim, licht, schoon en ruiken bijna naar bloemetjes. Er is wc papier, een kraantje met zeep, een spiegel, noem maar op. En je hoeft er niet te hurken, wat een vooruitgang. Ook zijn er douches. Er is een restauratierijtuig waar je dingen kan bestellen van een menu wat je kan lezen. Nu doen wij dat niet omdat we zelf twee boodschappentassen met eten bij ons hebben maar toch, het menu is te lezen! Woei! Daarnaast is er een rijtuig met een lounge speciaal voor de mensen die een zit- of goedkope categorie (althans, goedkoop, pfffff) slaapcompartiment hebben geboekt en het blijkt dat we er gratis koffie en thee kunnen krijgen. Gratis! Een unicum in Australië en dat zal onze maaltijden van muffins en crackers wel goed gaan doen. Daarnaast zitten er ook geen rochelende, tuffende en rokende Chinezen in de lounge, een hele vooruitgang.

Stipt op tijd rijden we om 11.55 uur Perth East Station uit; onze langste treinreis aan één stuk begint nu echt! Maar liefst 68 uur zullen wij in deze trein doorbrengen tijdens onze reis van 4352 kilometer, van Perth aan de Indian Ocean dwars door Australië naar Sydney aan de Pacific Ocean. De Indian Pacific ontleent zijn naam hier dan ook aan. De trein heeft 25 rijtuigen plus een locomotief en een motorwagen en is maar liefst 711 meter lang. De trein weegt 1375 ton zonder de locomotief en rijdt gemiddeld 85 kilometer per uur. We doorkruisen twee tijdzones tijdens onze reis.

We rijden Perth uit en binnen no-time hebben we het bewoonde gebied verlaten. Het eerste stuk rijden we door de Avon Valley en is heel mooi; groen en heuvelachtig en de trein rijdt parallel aan een rivier. Het duurt echter niet lang voordat we de ‘wheatbelt’ inrijden, een landschap waar graanveld na graanveld elkaar opvolgen. Het landschap wordt kaler en droger en doet ons denken aan onze rit door de outback van een paar weken geleden. Ook zien we de eerste kangaroes hupsen, poink, poink, poink.

Onze avondmaaltijd bestaat uit twee Engelse muffins met smeerkaas, een wortel, een boterham met pindakaas en een half blik abrikozen per persoon. Ondanks de ongebruikelijke combinatie van ingrediënten smaakt het allemaal prima. We vullen de uren na het eten met Yahtzee en gaan lekker op tijd naar bed. Het ombouwen van de coupé gaat snel en efficiënt. Het is alleen wel zo dat als het eenmaal omgebouwd is, je écht je kont niet meer kan keren. Nu ik erover nadenk, lijkt onze coupé wel op de kast waarin we sliepen in Kuala Lumpur, maar dan ongeveer de helft zo groot. Nou ja, we slapen er vast niet minder om.

Om half 11 ’s avonds stopt de trein in Kalgoorlie-Boulder, de eerste stop op de route naar Sydney. Je kan een korte excursie maken om het plaatsje te gaan bekijken maar wij waren hier drie weken geleden al en hebben het al gezien. Da’s mooi, want nu kunnen we lekker doorslapen.

18 April 2011, in de Indian Pacific, ergens tussen Forest en Cook

Tegen acht uur vanmorgen waren we aan het begin van het langste rechte stuk spoorlijn ter wereld. De aankomende 477,14 kilometer is één rechte spoorlijn, zonder bochten. We rijden ondertussen op de Nullabor vlakte. De Nullarbor vlakte is een eindeloos kaal gebied waarop vrijwel geen leven is te bekennen. Als we uit het raam kijken zien we dan ook bijna niks. Het landschap is vlak en leeg. Het zand is donkerrood en op het zand groeien lage groene bosjes. Dit landschap rijkt zover het oog kan zien, er komt geen eind aan. In plaatsje Narina, wat het begin is van het langste stuk rechte spoorlijn ter wereld, stopt de 25 rijtuigen tellende trein heel even om een zak post af te leveren. Daarna tuffen we gestaag weer verder.

Ongeveer anderhalf uur na Narina stopt de trein kort in het plaatsje Forest. Ook hier worden post en goederen afgeleverd. In Forest wonen maar een paar mensen, die de enige geasfalteerde airstrip in dit gebied onderhouden. We zien ook niet meer dan een landingsbaan en een huis. De airstrip wordt gebruikt voor lichte vliegtuigen die moeten tanken op hun vlucht van oost naar west Australië of andersom.

Om twaalf uur komen we aan in het outbackplaatsje Cook. Omdat we hier een half uur stil staan mogen we het plaatsje even bekijken. Uiteraard worden we als we uitstappen direct aangevallen door een miljoen vliegen. We lopen eerst naar de voorkant van de trein om foto’s te maken maar helaas zit er geen ‘Indian Pacific’ locomotief voor de trein. Een beetje teleurstellend maar energie om ons er druk over te maken hebben we niet want we moeten alle vliegen van ons afmeppen. We maken foto’s op commando; een, twee, drie! en bij drie de handen naar beneden en net doen of we lachen. Omdat Cook verder niks voorstelt gaan we gauw weer naar binnen. Zo direct passeren we het plaatsje Watson, waar we alleen stoppen als ze een postzak hebben, zo zegt de treinluidspreker-meneer.

***

Ik verlies steeds met Yahtzee en ik zit er zo bij te mopperen dat we maar besluiten een tijdje te gaan lezen. Ik heb nog wat Nederlandse tijdschriften bewaard en ik lees er één in één ruk uit. Ik ben er zo in verdiept dat ik haast niet meer door heb dat we nog steeds door de eindeloze Australische outback rijden. Als op de automatische piloot loop ik af en toe naar het loungerijtuig om een kopje thee te halen. Dat is dan net of ik even naar de keuken loop en weer terug naar de woonkamer. We zijn pas 29 uur onderweg maar je herkent de medereizigers al en weet al precies wie er op welke stoel zit in de lounge. Sommige mensen hebben namelijk geen slaap- maar een zitplaats geboekt en we hebben ondertussen begrepen dat je in de lounge dan beter af bent. Die mensen zitten dus de hele dag op hetzelfde plekje. Er wordt gekaart, gecomputerd, film gekeken op de laptop, geborduurd, gepraat en stilletjes naar buiten gestaard. Doet me denken aan mijn reis van Alice Springs naar Melbourne met The Ghan en The Overland tien jaar geleden. Ik heb toen de voltallige 36 uur in het rokersrijtuig gehangen (wat nu niet meer bestaat) omdat de airco was uitgevallen in het zitrijtuig. Met 40 graden buiten was het niet te harden en door de hitte zetten de rails ook nog eens uit waardoor er eindeloze vertragingen waren. Ik heb toen bij aankomst in Melbourne bezworen nooit meer in een nachttrein te stappen zonder een reservering voor een bed en dat is tot op de dag van vandaag gelukt.

***

De Australische outback kenmerkt zich door fantastisch gekleurde zonsondergangen. Als de zon ondergaat kleurt de lucht eerst geel, dan oranje, rood en uiteindelijk felroze. Elke avond is er een dergelijke zonsondergang, of je er van kan genieten hangt af van externe factoren (bijvoorbeeld vliegen, muggen en motten :)). Zojuist zagen wij veilig vanuit ons coupétje een prachtige zonsondergang in de verte. Het lijkt wel of de horizon in vuur en vlam staat. Een goed moment om wraak te nemen op Edwin met Yahtzee…

Gelukt! Ik heb ook eindelijk een keer twee potjes gewonnen! Hè hè. Hebben net even gegeten en zijn toen even polshoogte gaan nemen in het barrijtuig over hoe laat het nu eigenlijk is. Vanmiddag zijn we namelijk de grens gepasseerd naar South Australia, waar het (blijkbaar) anderhalf uur later is dan in Perth. Morgen gaan we vanaf Broken Hill, wat in de staat New South Wales ligt, gaan we weer een half uur vooruit. Het is dus nu geen acht uur ’s avonds maar half tien; tijd voor bed!

19 April 2011, in de Indian Pacific, Adelaide

Toen de wekker vanmorgen ging en ik met geknepen ogen de luxaflex omhoog draaide zag ik als eerste een prachtige zonsopkomst. Niet boven de outback dit keer maar boven landbouw- en bewoond gebied. Een nieuwe dag in de Indian Pacific breekt aan. Echt wakker worden lukt niet zo goed maar na een tijdje kleden we ons aan en verbouwen we ons coupétje voor een snel ontbijtje. Om half negen rijdt de Indian Pacific station Adelaide in. Niet, zoals je zou verwachten, op het Centraal Station, maar een terminal buiten de stad. Waar echt niks te beleven is. Je kan een twee uur durende tour door Adelaide boeken maar de ervaring leert dat je in twee uur een stad echt niet kan ervaren dus dat laten we maar zitten. Daarnaast kan ik me Adelaide alleen maar herrineren als een hele saaie stad en zoals Edwin al zegt: ‘als je grootste toeristische attractie een markt is dan zal het wel niet zo boeiend zijn’. Overigens wat dan wél weer heel cool was aan onze stop in Adelaide is dat ik durf te zweren dat wereldreiziger en documentairemaker Louis Theroux uit de trein en in een taxi stapte. Edwin vond dat ‘ie er ‘wel op leek’ maar ik weet het zeker. Het was hem. Hij had alleen zijn bril niet op. Maar iemand kan natuurlijk ook lenzen dragen. Toch?

***

Nog 1693 kilometer te gaan naar Sydney, nog ongeveer 24 uur. Het voelt eigenlijk helemaal niet alsof we al bijna twee etmalen in de trein zitten. Het is dan ook een heel relaxte reis kan ik wel zeggen.

***

In het kader van: ‘verdrijf eens wat tijd in de trein’, heb ik even de maten van onze coupé opgenomen. Het is zo klein, dat dat zo gedaan is. Het is niet echt een vierkante of een rechthoekige coupé maar een beetje een vreemd formaat, maar de afmetingen zijn ongeveer 1,90 meter x 1.25 meter x 1.89 meter x 0,68 meter. Nu weten Edwin en ik niks van wiskunde, maar ik denk dat de oppervlakte van onze coupé dan net iets groter is dan 3 vierkante meter. Misschien kan één van jullie wiskundige-geniën dat even bevestigen. Eigenlijk best knap dat Edwin nog niet gek van me wordt terwijl hij al ruim 44 uur met mij in een ruimte van 3 vierkante meter zit. Dat moet echte liefde zijn. Hij heeft dan ook een hoop geduld. Alhoewel hij het niet echt lijkt te waarderen als ik heel hard liedjes ga zingen terwijl hij het tweede deel van de Millennium Trilogie van Stieg Larsson probeert te lezen.

Nogmaals in het kader van: ‘verdrijf eens wat tijd in de trein’ heb ik ook het aantal landen geteld waar ik geweest ben. Niet dat het er bijzonder toedoet maar ik hou van statistiekjes en ik heb niks beters te doen. Ik kom uit op 52. Omdat ik weet dat dat vragen gaat opwerpen bij mensen specificeer ik hierbij wat ik als land heb geteld en wat niet:
- Nederlandse Antillen; gerekend als 1 land, ondanks dat Aruba onafhankelijk was tijdens ons bezoek;
- China, Hong Kong, Macau en Tibet; als aparte landen genoemd. Omdat Hong Kong en Macau onafhankelijk zijn en Tibet dat ook zou moeten zijn;
- Vaticaanstad heb ik apart meegerekend want dat is geen Italië;
Naar alle verwachting zullen er de komende maanden nog minimaal 6 landen bij komen.

Zo, dat was dat. Hierna hebben we geluncht. Groot feest want we hadden ons blikje camping Smac (je kent het wel, van dat houdbare vlees in een blikje) voor vandaag bewaard. Vol verwachting maken we het open met het aparte blik-opener-sleuteltje wat erbij wordt geleverd. We halen de deksel eraf en kijken allebei een beetje verdwaasd naar de inhoud totdat Edwin zegt: ‘Uh. Wát is dat?’. Vlees dus, maar het zag er vet ranzig uit. Ik smeer het op de crackers en het blijkt wel te eten. Ik vis het label uit de prullenbak-zak en kijk bij de ingrediënten. Dat had ik beter niet kunnen doen dus. Er blijkt niet alleen rundvlees in te zitten maar ook koeientong en schapenhart. Que? Iegh!

***

Hmmm…apéritief van koeientong en schapenhart op crackers. Hmmmmm.

***

In Adelaide is er nieuw personeel ingestapt en onze huidige treinmanager is nogal actief. Hij roept steeds om door welk gehucht we rijden en ook dat we door een gebied rijden waar veel kangaroes, wallaby’s en emu’s moeten zitten. Terwijl Edwin al twee uur met zijn neus tegen het raam zit geplakt heeft ‘ie pas 1 emu gezien. Maar dat blijkt dat er toch wel echt kangaroes zitten begrijpen we bij het omroepbericht dat een goederentrein voor ons er eentje heeft aangereden en de machinist nu eerst de trein moet repareren voordat hij -en wij- weer verder kunnen.

Oh! Ed ziet 8 emu’s! Ik zie natuurlijk weer niks!:-(

Nou! Ed ziet er weer 2! En ik zie nog steeds niks! 11-0 voor Ed op de Emu-teller.

***

Hahahaha! We hebben net onze coupé onveilig gemaakt door enorm op André Hazes te dansen. Dat ga je dus doen als je 50 uur in een trein zit :)

***

Stom. Nu ziet Ed ook al een kangaroe! EN IK HEB NOG STEEDS GEEN BEEST GEZIEN!

***

Ik zie dat het niveau van mijn verslag behoorlijk omhoog gaat naarmate de uren in de trein wegtikken.

***

Ed ziet nog een kangaroe terwijl ik naar de wc ben.
11-0 voor Ed op de Emu-teller en
2-0 voor Ed op de kangaroe-teller

***

We zijn er bíjna, we zijn er bíjna, maar nog niet he-le-maal! We zijn er bijijijna, we zijn er bijijijna, maar nog niet he-le-maal! Lalalalalaaaaa. Nog maar 17 uur!! En een paar uur extra vanwege vertraging denk ik. Nou, dat kan er dan ook nog wel bij.

***

Ik moet zeggen, South Australia is echt een hele mooie staat. Het outbacklandschap is leeg maar met glooiende heuvels en de zon gaat weer prachtig onder. Oh, we zijn nu in Broken Hill en we mogen eruit. Joepie!

***

Nou, dat stelt ook niks voor zeg. Wél zaten er voor het eerst in de afgelopen twee dagen mensen op het perron om dingen te verkopen. Helaas geen warme broodjes met vlees zoals in Rusland maar een hoop ouwe meuk. Gelukkig hebben we zelf nog muffins met smeerkaas. Oh trouwens, Broken Hill is dat plaatsje waar vroeger de Flying Doctors opgenomen is. Niet dat we daar wat van zien, want we hebben vertraging dus er is niet genoeg tijd om het plaatsje te bekijken. En het is ook nog donker. Maar dan weten jullie dat. Tevens hebben we sinds ons vertrek uit Adelaide een echte ‘Indian Pacific’ locomotief. De trein stond alleen zover naar voren geparkeerd dat we er niet echt een goede foto van konden maken. Stom.

***

Net als we lekker zitten te eten wordt er omgeroepen dat de klok nu een half uur vooruit gaat. We hebben nu acht uur verschil met Nederland, zoveel hebben we nog niet gehad in de afgelopen 8 maanden. We doen nog een paar potjes Yahtzee maar ik verlies steeds dus ik geef het op.

20 April 2011, in de Indian Pacific, tussen Bathurst en Lithgow

We worden wakker omdat de treinluidspreker-meneer verteld dat we een paar uur vertraging hebben en daarom een paar uur later door de Blue Mountains zullen gaan rijden. Die vertraging komt ons goed uit, want we mogen toch pas om 12 uur onze kamer in en dan heeft het ook geen zin om om 10 uur aan te komen en te gaan zitten wachten.

We rijden door een mooi, glooiend landschap op het moment. Het is herfst in Australië en het valt ons nu voor het eerst op dat de bomen aan het verkleuren zijn. Door het warme klimaat in het westen hadden we dat nog niet gezien. Het is een beetje gek, om eerlijk te zijn. We reizen al bijna acht maanden rond in een zonnig klimaat zonder enige notie van tijd, dagen, laat staan jaargetijden. En dan is het nu ineens zichtbaar hersft. Maf.

Het laatste gedeelte van onze reis met de Indian Pacific rijden we door de prachtige Blue Mountains. Tien jaar geleden ben ik hier al een tijdje geweest maar ik was vergeten hoe mooi het is. Het aantal bomen en groen ogen bijna surrealistisch na de lege vlakten waar we de afgelopen dagen doorheen gereden zijn. Prachtige vergezichten met diepe valleien en rotswanden wisselen elkaar af. Omdat het gebied echt de moeite waard is zullen we vanuit Sydney nog een dagje deze kant op reizen.

Om één uur ’s middags rijdt de Indian Pacific het centraal station van Sydney binnen. Na een reis van 4352 kilometer vanuit Perth door de Avon Valley, de Wheatbelt en de eindeloos lege Nullarbor vlakte, langs het stedelijk gebied van Adelaide en door de glooiende outback van South Australia en New South Wales, dwars door de groene bergen van de Blue Mountains, komen wij na een reis van maar liefst 70 uur eindelijk in Sydney aan. Helaas geen ‘we travelled overland & sea from Zeist naar Sydney’-triomf, maar toch een geweldig gevoel om zo naar de andere kant van Australië te reizen.

Een reis met de Indian Pacific is met recht een van de ‘Great Train Journeys of the World’. Fysiek en mentaal misschien niet zo uitdagend en zeker niet zo vermoeiend als een 45-urige treinreis van Beijing naar Lhasa, maar een prachtige reis in een fantastische trein. Zelfs de meest economy accommodatie aan boord is geweldig, evenals de faciliteiten en de service die geboden wordt, waardoor deze treinreis geschikt is voor iedereen. Vandaar ook al die grijze koppies in de trein denk ik :). Terwijl we nog nagenieten van onze reis, maken we ons op voor een lang weekend in Sydney.