Sawasdee-ka Thailand, Selamat Petang Maleisië!

12 Januari 2011, Bangkok

Weg gaan uit Bangkok voelt als weg gaan van thuis. Het doet me denken aan weg gaan uit Brisbane en Melbourne, toen ik daar tien jaar geleden een tijdje woonde. Je hebt je een plek eigen gemaakt, een stukje ‘thuis’ zo ver weg van huis. Er is maar weinig voor nodig om je thuis te voelen. Een prettige accommodatie en je rugzak met kleding is alles wat je nodig hebt. Materiële zaken doen er niet toe. Dat doet er allemaal niet toe.

En nu gaan we weer verder. De rugzak gevuld met dezelfde kleding. Op weg naar een nieuw land, nieuwe onontdekte bestemmingen. Totdat er weer een plekje komt wat we onszelf eigen maken, een stukje ‘thuis’ zo ver weg van huis.

14 Januari 2011, Surat Thani

De Thai (of eigenlijk de Aziaten in het algemeen) houden van kou. Probleem is dat hier geen kou is en daarom stoken ze alles waar airco is zo koud mogelijk. Zo was het dat ons compartiment in de nachttrein van Bangkok naar Surat Thani wel een koelkast leek. We vroegen de steward al snel de bedden op te maken zodat we fijn onder de deken konden gaan liggen. Eenmaal onder het dunne stuk stof bleek dit niet te helpen. Mijn voeten en neus waren ijskoud en ik kon niet in slaap komen. We moesten uiteindelijk een half uur samen in één bed gaan liggen zodat we warm genoeg waren om in ons eigen bed verder te slapen.

De reis ging verder prima. Niet zo heel best geslapen maar met maar één uur vertraging kwamen we aan in Surat Thani. De meeste reizigers reizen zo snel mogelijk door deze saaie plaats heen. Het is de plek waarvandaan de boten vertrekken naar Koh Samui en Koh Pha Ngan, de tropische eilanden waar iedereen heen wil. Wij niet, want daar zijn wij al geweest. Toen wij bijna vier jaar geleden in Surat Thani strandden, ontdekten we daar een heel goed hotel. Voor een prikkie genieten van een resort met een tropisch zwembad en goede kamers; wij waren toen heel erg verrast. Zeker omdat dit ‘100 Islands Resort & Spa’ midden op een industrieterrein ligt langs een drukke weg. Om nog eens te genieten van deze betaalbare luxe hadden we dit keer gericht dit hotel geboekt. We stapten uit de trein in een lokale bus. We vroegen om de ‘Tesco Lotus’, een warenhuis tegenover het hotel. De chauffeur stopte langs een drukke weg en we liepen over het industrieterrein en een grote parkeerplaats richting het hotel. Eenieder zou ons voor gek hebben verklaard, maar wij wisten natuurlijk waar we heen liepen.

Het resort verbaast nog steeds. Een groot tropisch, aziatisch ogend gebouw midden op een industrieterrein. Gelukkig konden we direct in de kamer. Lekker gedoucht en ontbeten en de rest van de dag bijzonder relaxed doorgebracht. Dat was ook wel nodig want we hadden maar weinig geslapen en ik ben snotverkouden van die airco in de trein. We hoefden niet eens naar het centrum van Surat Thani (wat niks voorstelt) want het hotel heeft een minibus geregeld naar Hat Yai; onze volgende bestemming.

Over 40 minuten zou deze bus moeten vertrekken. Ben benieuwd. Men zegt dat ‘ie er 4 uur over doet. Hahaha. Vast niet. We zullen het wel zien.

14 Januari 2011 (nog steeds), Hat Yai

Acht uur. Geen vier uur, maar acht uur deed de minivan erover om in Hat Yai te komen. In eerste instantie leek het nog vlot te gaan. Dat is altijd in de eerste anderhalf uur van zo’n reis. De bus pikt nog wat mensen op en daarna zet de chauffeur het op een rijden. Je droomt er stiekem vast van dat je niet in Hat Yai hoeft te overnachten, maar dat je dezelfde middag nog door kan reizen naar Maleisië. Maar zoals elke reis in Azië wordt je droom binnen no-time ruw verstoord.

We zaten helemaal achter in de minivan. Niemand wil daar zitten dus die plekken waren nog leeg toen wij instapten. De achterbank was iets verhoogd waardoor ons hoofd net over de bovenkant van het raam uitstak. Hierdoor konden we niet naar buiten kijken. Over alle hoofden heen zagen we door de voorruit alleen nummerborden van andere auto’s. Na ongeveer twee uur rijden stopte de chauffeur bij een tankstation. Er stonden nog ongeveer acht minivans voor ons en dat vond de chauffeur klaarblijkelijk te druk dus reed hij 10 minuten om naar een ander station. Daar stonden maar drie minivans voor ons. Drie wachtenden voor ons, maar toch lukte het om over het tanken precies een uur te doen. We gingen op een bankje in de schaduw zitten en keken het zo eens aan. We kwamen erachter dat deze bussen op gas rijden en de bussen daarom waarschijnlijk niet overal kunnen tanken. Ook stonden er heel veel trucks in de rij om te tanken en klaarblijkelijk ook op de plek waar normaal gesproken de minibusjes mogen plaatsnemen. Na ongeveer een half uur reed er een truck weg en mocht het eerste minibusje tanken. Per bus duurde het maar liefst 10 minuten. Dat zijn we van grote bussen wel gewend, maar deze minibussen…geen idee waarom het zo eindeloos lang moest duren.

Aziaten vinden dat niet erg en als ze het al erg vinden laten ze dat niet blijken. Bij dit tankstation was geen winkeltje en waren geen eetstalletjes die ze leeg konden kopen. De meeste mensen in onze bus bleven dan ook in de bus zitten totdat ze ineens de koelkast met frisdrank zagen. Hup, de hele bus naar de koelkast en fris kopen. Terwijl wij het allemaal eens gadeslaan, slaan zij óns gade. Ze zien hier klaarblijkelijk niet zo heel veel ‘farang’ (westerlingen), want we zijn al lang niet meer zó aangestaard.

Enfin, na een uur konden we weer op weg. Een uur vertraging, dachten we, totdat de minibus na een half uur stopte voor lunch. Efficiëntie is hier ver te zoeken trouwens, die chauffeur had toch ook tijdens het tankuurtje kunnen lunchen/roken/plassen? Op zich niet zo’n drama, ware het niet dat er een oude man kwam die onze backpacks los maakte (die met een constructie van spinners op zijn plaats werden gehouden in de bus) om de passagiers voorin de bus uit de bus te laten. Echter, die lui waren al drie keer vakkundig over de tassen heen gesprongen en het losmaken was daarom onnodig. En het feit dat mijn backpack op z’n kop in een plas modder viel dus ook. GRRRR. Die man had wel door dat ik er niet blij mee was, kwam al aanrennen met een doekje.

Nadat ‘ie was uitgegeten vroeg ik de chauffeur eens wanneer hij dacht in Hat Yai aan te komen. Hij sprak geen Engels maar wees de ‘3’ en de ‘4’ aan op mijn horloge. Half 4 dus. Op zich had hij gelijk dat we om half vier Hat Yai inreden. Nadat de chauffeur er een uur over had gedaan om iedereen thuis af te zetten, moest hij alleen ons nog afzetten. Uiteraard gebeurde dit niet en werden we ergens in de stad uit de minibus gezet. Hij had ondertussen wél vast een tuk-tuk geregeld….Omdat het niet de eerste keer is dat we belazerd worden, doen we niet eens meer moeilijk. Vandaag speelt ook mee dat mijn hoofd vol zit en dat al mijn spieren pijn doen. Geen energie dus voor discussie. We pakken onze backpacks, roepen nog een keer hard ‘thanks man!’ en lopen weg. Rot maar op met je tuk-tuk. Die we natuurlijk wel nodig hebben, maar dat verdommen we natuurlijk dus op zoek naar een andere. Die ons uiteraard allemaal een twee keer te hoge prijs geven. Waardoor we weer weglopen. En we uiteindelijk heus wel weten dat we er één nodig hebben (een paar kilometer lopen met een backpack op in deze hitte in mijn toestand was zeker geen optie). Uiteindelijk vonden we er één die slechts anderhalf keer de prijs vroeg en ons netjes naar het gevraagde hotel reed.

Het hotel waar we heen wilden had geen ‘goedkope’ kamers meer, alleen kamers van 35 euro. Tegen beter weten in zijn we na het afwijzen van deze kamer het sjieke Novotel ingelopen. Uiteraard hadden die een kamer, voor 50 euro (!!!!). Ik lachtte lief, zei: ‘sorry, too expensive’ en vervolgde vervolgens met: ‘can I use your toilet please?’ Toen ik naar de wc liep, kwam ik langs een gigantisch buffet, OMG! en we hadden al sinds 1 uur niks meer gegeten. De verleiding was groot, maar we kunnen niet dit soort bedragen blijven uitgeven aan hotels. We liepen het volgende hotel in, het ‘Grand Plaza’, wat er duur uitzag van buiten maar ‘maar’ 20 euro per kamer kost. Het is wat gedateerd, maar de kamer is oké.

Hat Yai vinden wij op het eerste gezicht een niet zo bijzonder Thais plaatsje. Het is ook niet persé de eerste keus om op deze manier naar Maleisië te reizen. In eerste instantie wilden we dat over zee doen, van het ene tropische eiland in Thailand (Koh Lipe) naar het andere tropische eiland in Maleisië (Langkawi). Deze contructie is echter nogal duur en aangezien we toch niet gingen islandhoppen in Thailand, hebben we besloten overland te reizen. In het zuiden van Thailand rommelt het al jaren, en worden nogal eens wat bom- en moordaanslagen gepleegd. Het wordt dus ontraden naar dit gebied te reizen maar als je het dan toch doet, dan bij voorkeur via deze route. De meer oostelijke route zou nog veel onveiliger zijn. En dus zijn we nu in Hat Yai. Overigens valt het ons voor de tweede keer op dat we de mensen in het noorden van Thailand veel vriendelijker vinden dan in het zuiden. Veel meer lachende gezichten en veel meer handen vouwen en buigen in het noorden.

Vanavond hebben we wat gegeten en raakten aan de praat met een ouder echtpaar waarvan de man uit Penang en de mevrouw uit Irak kwam. Zij gaven ons wat tips over Penang en daarna hebben we minivan tickets gekocht voor onze rit naar Maleisië morgen.

Men zegt dat ‘ie er 4 uur over doet. Hahaha. Vast niet. We zullen het wel zien….

15 Januari 2011, Georgetown, Penang, Maleisië

Nasi Goreng! We hebben zojuist onze eerste Nasi Goreng gegeten, hmmm. Jullie begrijpen; we zijn aangekomen in Maleisië. Vanmorgen zaten we keurig om kwart over negen in de lobby van ons hotel te wachten tot er een oud ventje binnen kwam lopen die ‘Penang! Penang!’ riep. That must be us! Hij loodste ons via de achteruitgang naar de garage en we moesten in een ouwe gaarbak gaan zitten. Met die gaarbak bracht hij ons naar een andere ouwe gaarbak, een minibus. Onze chauffeur vandaag was er één van ‘niet lullen maar rijden’. Zitten, deur dicht en gas geven. Daar houden we van. Als een speer reden we richting de grens. In tegenstelling tot alle verhalen die we gehoord hadden (het zou heel druk zijn bij de grens op zaterdag) waren we binnen no-time Thailand uit. Hup, bus in, deur dicht, gas en naar de Maleisische immigratie Wij hadden nog geen immigratiekaart ingevuld en toen ik aan de beurt was, vroeg de immigratiedame erom. Toen ik zei dat ik er geeneen had, vond ze dat ok en ze vond het zeker niet nodig dat ik er één zou invullen. Dat is de eerste keer dat we een land zijn ingereisd buiten de EU waarbij we niks hebben ingevuld…heel apart! Enfin, niet lullen, tas in de bus, zitten, deur dicht en gas. Nog even mijn horloge verzet, voor het eerst in maanden zitten we weer in een nieuwe tijdzone. Er is nu zeven uur tijdsverschil met Nederland. Na binnenkomst in Maleisië werden we een beetje overdonderd door hoe westers het eruit ziet. Vonden wij Thailand al westers in vergelijking met Cambodja en Laos, Maleisië is nog veel westerser. Ze hebben hier heuse snelwegen, van elkaar gescheiden door vangrails! En, ze hebben hier praatpalen! Praatpalen! Hoe bizar is dat? Het ziet er nogal braaf en geciviliseerd uit, zo geciviliseerd dat ik op een bepaald moment dacht dat ik over de snelweg naar Hilversum reed. Alleen aan de rij palmbomen tussen de vangrails in kon ik zien dat dit gelukkig niet het geval was.

We naderden Butterworth, de plaats waarvandaan er ferries vertrekken naar Penang. Het verkeer werd drukker en drukker en we stonden behoorlijk vast. Gelukkig is er ook een 14 km lange brug vanaf Butterworth naar Penang waardoor we lekker konden blijven zitten en niet met ons hele hebben en houwen de ferry op hoefden.

Na ruim 4,5 uur kwamen we aan op Penang. We vonden ons hotel vrij snel. Het is een oké budgethotel, maar we worden direct geconfronteerd met de hoge prijzen in Maleisië. Voor een gemiddelde budget 2-persoonskamer met badkamer betalen we ruim 20 euro! Dat is wel bijna drie keer zoveel als in Vietnam, Cambodja en Laos. Gelukkig is er op straat veel en goed eten te krijgen voor weinig geld. Overal zijn straatstalletjes die de lekkerste gerechten verkopen, zo ook onze Nasi Goreng voor maar 1 euro! We kijken uit naar een nieuwe Aziatische keuken: die van Maleisië en Indonesië. Op het eerste gezicht zijn de mensen erg vriendelijk trouwens, veel lachende gezichten. We hebben zin in onze reis door Maleisië!

***
In a ‘reverse state of mind’ hier nog even wat grappige dingen die ons opvielen in Thailand die precies omgekeerd zijn van Nederland:
- Ze verkopen in Thailand zonnebrand ‘whitening’ i.p.v. ‘bronzing’. Hier wordt je dus witter van in plaats van bruiner (zoals dat bij ons verkocht wordt);
- In de Skytrain/metro in Bangkok staan volwassenen op zodat kinderen kunnen zitten i.p.v. kinderen die in Nederland moeten opstaan voor ouderen;
- In Thailand schijnt de hele winter de zon terwijl het in Nederland de hele winter regent;
- Negeren we elkaar in Nederland op straat allemaal, in Thailand wil op straat juist iedereen wat van je;
- In Nederland zie je nergens een protret van Beatrix, in Thailand zie je op elke straathoek een portret van Koning Buhmibol;

***
Hierbij mijn ‘illegaal-plassen-in-sjieke-hotels-in-Bangkok-top 3:
1 – Marriot Hotel
2 – Sheraton Grande Sukhumvit Hotel
3 – Shang-ri La Hotel

Toelichting: op 1 staat het Marriot omdat ze niet alleen schone toiletten hebben maar ook fijne zeepjes, handdoekjes en handcrème. Op 2 volgt het Sheraton omdat de portier bij het openen van de deur ‘welcome home’ tegen ons zei en op 3 het Shang-ri La omdat de portier zo’n grappig mutsje op had.

***
En tenslotte….krijgt Thailand een ‘4’ bij het reisadvies van het Ministerie van Buitenlandse zaken in Nederland waarbij wordt aangegeven: ‘niet-essentiële reizen naar bepaalde gebieden in Thailand worden ontraden’. Als we verder lezen blijkt dit om Bangkok te gaan (vanwege de demonstraties in 2010) en Zuid-Thailand. Uh. Huh? Dat doen we goed dan! Ja, we hebben in de krant gelezen over een demonstratie van de roodhemden in Bangkok afgelopen zondag. En ja, dat is vlabij Shithole metrostation en daar kwamen we dagelijks. Toch hebben we ons tot nog toe nergens zo prettig, veilig en thuis gevoeld als in Thailand. De vriendelijke, lieve mensen (op een paar bus/taxichauffeurtjes na, maar het blijft Azië) die je altijd toelachen, de handen vouwen en eerbiedig naar je buigen. De bevolking die zo goed Engels spreekt en zo hulpvaardig is. Na twee lange reizen door Thailand weten we zeker: we will be back!