Eindelijk bye bye Laos...Sawadee Thailand!!

16 December 2010, Luang Prabang

Poging 1 - naar de Thaise grens reizen en deze oversteken
Status: Mislukt

Gisterenavond kwamen we in de stad Dave en Jasmine tegen en met hen hebben we nog even wat gedronken. Toen we terugliepen naar het hotel voelde ik me al niet zo lekker en eenmaal terug moest ik vrijwel meteen spugen (en nee, ik had geen alcohol gedronken ;-)). Zo’n beetje de hele nacht in de badkamer doorgebracht en niet geslapen. Het kwam zo snel op, dat het haast wel een voedselvergiftiging moet zijn geweest.

Het was in ieder geval wel duidelijk dat ik vandaag niet in de bus zou stappen om 10 uur door de bergen te rijden. We zouden om 07.10 uur opgepikt worden en om 08.00 uur zou de bus vertrekken. Edwin is vanaf 06.00 uur elk half uur bij het reisbureau geweest om te kijken of ze al open waren (men gaat hier om 22.00 uur slapen en staat om 05.00 uur op, dus dat zou niet eens zo onwaarschijnlijk zijn geweest) maar pas tegen half 9 kon hij er terecht. Hij had ondertussen wel de tuk-tuk chauffeur geprobeerd duidelijk te maken, dat we niet zouden gaan reizen. Edwin liep net het reisbureau binnen op het moment dat de reisagent het busstation aan de telefoon had omdat we niet waren komen opdagen. Verwarring alom. Edwin heeft uitgelegd dat ik ziek was en dat ik niet kon reizen en dat hij vanaf 6 uur elk half uur voor de deur heeft gestaan. Hij heeft het voor elkaar gekregen dat we maar 12 euro hoeven bijbetalen voor nieuwe tickets voor morgen, ondanks dat de bus ondertussen al weg was. Heel fijn, want anders had het ons 30 euro gekost.

Enfin, de hele dag op bed gelegen. Het voordeel van ziek zijn in Laos t.o.v. Thailand is dat ze hier tenminste vers stokbrood hebben wat je droog (of met Nutella :)) kan eten en je niet meteen aan de rijst hoeft. Het nadeel is dat Laos vrijwel geen medische voorzieningen heeft en er bij het minste of geringste wordt geadviseerd naar Bangkok af te reizen. Dan voel je je ineens toch wel ver weg als je je zo beroerd voelt.

Nieuwe dag, nieuwe kansen: morgen gaan we het nog een keer proberen. Op de een of andere manier willen we nu nóg liever naar Thailand, misschien wil je er nog liever heen als het niet direct lukt allemaal ofzo. Oh, we hebben nog wel een leuk nieuwtje te melden. Zo langzamerhand zijn wij bezig met het plannen van het vervolg van onze reis. Zo hebben we natuurlijk het vrachtschip naar Australië geboekt, maar we hebben nu ook de vluchten vanaf Australië naar Zuid-Amerika geboekt. En niet zomaar….met hulp van mijn ex-collega’s is het gelukt een betaalbare reis te boeken vanaf Sydney via Fiji, Tonga, Cook Island, Tahiti en Paaseiland naar Santiago de Chile!! We zijn echt zoooooo blij, dat is een droom (alweer!) die uitkomt!

Met die gedachte gaan we nu lekker slapen en hopelijk kan ik morgen weer berichten vanuit Thailand…als het ons lukt in één dag de grens over te reizen tenminste. To be continued...

17 December 2010, Vientiane (ja, dat lees je goed, Laos dus)

Poging 2 - naar de Thaise grens reizen en deze oversteken
Status: Mislukt

Terwijl tientallen monniken hun ochtendronde deden door Luang Prabang om hun eten van de dag bij elkaar te verzamelen stapten wij om 7 uur in de tuk-tuk. Op naar het busstation. Om 8 uur stipt vertrok hier onze VIP bus richting Vientiane. De reis zou 9 uur moeten duren, wij rekenden op 10. De bus schakelde niet helemaal lekker, dat hadden we al door. We stopten voor een plaspauze en kort hierna zette de chauffeur de bus stil, op het ‘dorpsplein’ van een minuscuul dorpje. Nog geen 3 uur na ons vertrek uit Luang Prabang: bus stuk. De chauffeur en de busjongens bekeken de binnenkant van de bus eens. Hierna gingen ze op hun hurken achter de bus zitten en keken naar de achterkant van de bus. Ze rookten er een sigaretje bij. Nu kan ik mij de laatste keer dat het iemand gelukt is een bus te repareren door er van een afstandje naar te kijken niet herrineren, maar dat schijnt hier toch de normale gang van zaken te zijn.

Ik ging eens polshoogte nemen. Het was 11 uur en de busjongen wees op mijn horloge 2 uur aan; er zou een nieuwe bus uit Luang Prabang komen en die zou er om 2 uur zijn. Dat klopte wel zo’n beetje qua reistijd. Ondertussen stonden de tien mannen van het dorp ons vanaf het dorpsplein een beetje aan te gapen, terwijl de vrouwen de was deden bij de door Singapore gedoneerde wasgelegenheid. Een hele bus met mensen in hun dorp, dat is interessant! En: er zitten zelfs buitenlanders in! Kort hierna ging de school uit en stroomden tientallen kinderen in ‘schooluniformen’ en vodden het dorpsplein op. Eerst een beetje angstig voor al die ‘falang’ (westerlingen), maar al gauw ontdekten ze dat je er ontzettend leuk mee kan spelen en lachen of dat je er misschien wel een snoepje van krijgt. Binnen no-time was het een gezellige bende op het dorpsplein. Ik denk niet dat de kinderen ooit een fototoestel hadden gezien. We maakten foto’s en lieten deze zien op het scherm, de kinderen waren compleet door het dolle heen. Het was een geweldig kijkje in het leven van deze mensen, die hun leven lang doorbrengen in dit dorp, op deze berg.

Toegegeven, om kwart voor 2 kwam er een andere bus, tot verbazing van ons allemaal. Laos staat bekend om het aantal bussen wat kapot gaat. Wij hebben tot nog toe mazzel gehad, maar het moest er een keer van komen. We hoorden al verhalen van medereizigers dat het vast veel langer zou gaan duren en stilletjes hielden we daar zo wie zo wel rekening mee. Maar goed, de bus kwam, iedereen erin en op naar Vientiane!

Om 5 uur vertrokken we bij onze lunchstop en moest er nog wat aan de bus vertimmerd worden. Wij hadden ondertussen al berekend dat het nog 5 uur rijden was en dat we de Thaise grens wel op ons buik konden schrijven; die ging om 10 uur dicht. Toen we eenmaal aankwamen in Vientiane moesten we weer enorm steggelen om een tuk tuk te vinden. We waren met z’n tienen en uiteindelijk konden we een goede prijs afspreken. We hadden zo wie zo niet zoveel keus, het busstation is 9 kilometer van het centrum en er is geen andere mogelijkheid om er te komen. We werden in het centrum afgezet en we liepen direct naar het guesthouse waar we eerder deze week ook hebben gelogeerd. Godzijdank hadden ze een kamer voor ons, we hadden echt geen puf meer om nog verder te zoeken.

Poging 2 – Mislukt.

Maar:

Morgen. Gaan. We. Naar. Thailand.
Punt.
Uit!

19 December 2010, tussen Nakhon Ratchasima en Bangkok

En we gingen inderdaad naar Thailand!
Poging 3 - naar de Thaise grens reizen en deze oversteken
Status: Geslaagd!

We namen tegen 9 uur een minibus naar de grens en waren binnen no-time Laos uit. Met een minibus over de ‘Friendship Bridge’ naar de grens met Thailand gereden en daar waren we zo binnen. Bye bye Laos, Hello Thailand!! Wat een feest. Het eerste wat opviel was dat de Thaise tuk-tuk’s er heel nieuw uitzien en helemaal glimmen en opgepoetst zijn. We moesten even in onderhandeling met 4 tuk-tuk chauffeurs maar uiteindelijk vonden we er één die ons voor een goede prijs naar het guesthouse in Nong Khai wilde brengen. Het guesthouse was vol en we moesten tot 11 uur wachten om te kijken of er genoeg mensen zouden uitchecken en of er een kamer voor ons was. Die was er gelukkig en na een korte pitstop zijn we meteen op pad gegaan.

We huurden een brommertje. Een automatische dit keer, waardoor Ed direct helemaal in zijn nopjes was. Het was eigenlijk niet eens wennen dat men hier links rijdt. Edwin snorde er lustig op los, maakte professionele U-turn’s op de snelweg (rechts voorsoorteren op de U-turn rijbaan en gaan met die banaan) en kroop zelfs op slinkse, Aziatische wijze voor om als eerste de weg over te steken. Hoera! Eerst gepind. Weer een drama. Ik krijg gewoon geen geld met mijn Rabobankpas uit de automaat. De laatste keer dat het na 8 automaten proberen lukte, was in Cambodja. De Thaise automaten geven nu aan dat ze de data op mijn kaart niet kunnen lezen, dus de pas moet in de tussentijd beschadigd zijn geraakt. (misschien omdat ik voor elke pinactie 10 x moet proberen, da’s natuurlijk niet bevorderlijk voor de magneetstrip). Uiteraard hebben we genoeg passen als back-up, maar mijn kaart moet wel zo snel mogelijk vervangen worden, dus er is al een mail onderweg naar de Rabobank.

Enfin, hierna naar de markt gegaan voor een noedelsoep-lunch, hmmm. Op de markt werden we weer herrinerd aan het Thailand waar we drie jaar geleden zijn geweest. Alles is hier zo goedkoop, er is ook heel veel té koop! Ik ga echt enorm shoppen in Bangkok en grote dozen naar huis sturen. Jippie! Na de lunch getankt en toen gingen we naar de highlight van Nong Khai: het ‘sculpture park’, een park waar gigantische beelden staan van verschillende geloven. Enorme boeddhabeelden staren je vanuit de lucht aan, slangenhoofden, beelden met zes olifantenhoofden, liggende boeddha’s, je kan het zo gek niet verzinnen. Was een leuk bezoekje. Hierna zijn we richting de department stores gegaan, we hadden wat doucheschuim en zonnebrandmiddel nodig. Wat een feest, we hadden het gevoel dat we in Disneyland liepen. Eerst een heus soft ijsje gehaald bij KFC en vervolgens onze ogen uitgekeken in de verschillende winkels. Nu pas valt ons op hoe door en door arm Cambodja en Laos zijn en eigenlijk Vietnam ook wel. In Saigon hebben we een paar dure warenhuizen gezien, maar verder vrijwel geen grote supermarkten en normale kledingwinkels. In Cambodja en Laos koop je alles wat je nodig hebt in stoffige winkeltjes met een beperkt aanbod en al helemaal niks in het Engels waardoor we ons de laatste maand vermoedelijk met shampoo hebben gewassen i.p.v. doucheschuim :). Allemaal helemaal niet erg, maar wat een groot verschil met Thailand. We zien ook best wel veel dikkere mensen hier, dat hebben we ook al maanden niet meer gezien, maar wat wil je met al dat fastfood, Mc. Donalds, KFC, Starbucks, etc. Het voelt alsof we weer terug zijn in de beschaving die we in China hebben achtergelaten. We hebben nu zelfs de eerste kerstmuziek gehoord en ze verkopen hier kerstversiering! Zullen we dan toch nog in de stemming komen…?

Aan het eind van de middag zijn we op een boot gestapt vanaf ons guesthouse voor een sunset-boattrip op de Mekong. Een mooi afscheid van de rivier die we voor het eerst tegenkwamen in Tibet en daarna nog in Vietnam, Cambodja en Laos. We laten de Mekong nu achter ons en reizen naar een nieuw stuk Azië.

Na de boottrip hebben we onze eerste Pad Thai op straat gegeten; voor maar 75 cent een heel bord vol, héérlijk! En wat zijn de mensen áárdig en iedereen lacht en kom, laten we nog eens een bakje meloen kopen voor 50 cent. We loooove Thailand!

Redelijk op tijd naar bed gegaan want vanmorgen weer vroeg uit de veren! Om half 7 om precies te zijn. We namen een tuk-tuk naar het busstation en stapten in de VIP bus richting Bangkok. Met recht een VIP bus dit keer. De stoelen zijn gigantisch, kunnen heel plat. We worden al de hele dag volgestopt met eten, van bapao’s tot cakejes, water, van broodjes tot hele warme maaltijden aan toe. Konden om 11 uur al geen pap meer zeggen. Het is ongekend hoe snel de bus rijdt. Ik bedoel, waarschijnlijk maar 80 of 90, maar we kunnen ons de laatste keer dat we zo hard hebben gereden niet herrineren. En de snelweg is zoooo mooi glad. En er was karaoke, maar ook een film met Engelse ondertiteling en er was zelfs nog wat Amerikaanse jaren 60 muziek. Ik heb nooit geweten dat we dat nog eens zo zouden waarderen. Alhoewel ik moet zeggen dat we nu weer terug zijn bij de karaoke dus het was maar van korte duur. Oh, en we zagen net een ambulance, hoe apart is dat? Ik heb het gevoel dat we een jaar in de rimboe hebben gezeten ;-)

Over een uur of 3 zijn we in Bangkok. We hebben er een heel fijn hotel geboekt. Het verschil in prijs in een budget en een 4-sterren hotel is in Bangkok zo klein, dat wij enorm fijn gaan slapen de komende tijd. En douchen. En naar de wc die je niet hoeft door te trekken door er bakjes water in te gooien. Terug naar de civilisatie. Hoera!! Daarnaast hebben we vanavond afgesproken met Reto en Jenny uit Zwitserland die wij in China hebben leren kennen. We hebben al die tijd contact gehouden en toen ze hoorden dat we in Thailand waren hebben we direct een date geprikt voor vanavond. Na onze aankomst dus gauw een taxi naar het hotel, douchen en op naar onze date en het aftellen naar mijn verjaardag kan beginnen!!

20 December 2010, Bangkok, Nationale Feestdag want Lisette is JARIG!!

Lang zal ik leven, lang zal ik leven, lang zal ik leven in de glooo-ri-aaaa, in de gloooo-ri-a, in de gloooo-riii-a. Hieperdepiep: HOERA!!

Zo. Vandaag ben ik jarig en dat is te merken omdat mijn inbox en telefoon uitpuilt van berichtjes. Bedankt allemaal, het geeft me een heel erg ‘jarig’ gevoel, ondanks dat we ver weg zijn!

Gisterenavond na aankomst op het busstation in Bangkok direct in een taxi gesprongen naar ons hotel. Hier gauw ingecheckt en gedoucht en weer in de taxi gesprongen naar de Khao San Road aan de andere kant van de stad. Dit is het meest toeristische en gruwelijke gedeelte van Bangkok, waar je alleen maar toeristen ziet en verschrikkelijk wordt afgezet door iedereen. Maar; het was wel een leuke gelegenheid, want we gingen gezellig eten en drinken met Reto en Jenny. Ontzettend leuk om elkaar na 2,5 maand weer te zien en bij te kletsen. Hierna weer een taxi teruggenomen naar ons hotel, heerlijk om in het donker langs en door de verlichte skyline van ons geliefde Bangkok te rijden.

Want ja, we zijn weer terug in mijn lievelingsstad! Voor mij de vierde en voor Edwin de derde keer en we vinden het weer fantastisch. Vandaag hebben we het redelijk rustig aan gedaan. Uitgeslapen, rustig ontbeten en vervolgens een bezoek gebracht aan het hotel waar we volgende week een week gaan verblijven. Het is vrij luxe en we geven er redelijk wat geld aan uit dus we wilden wel zeker weten dat het ook goed is. En dat is het dus dat is helemaal top.

Hierna al mijn verjaardagsberichtjes gelezen en vervolgens hebben we de Skytrain genomen richting ‘Siam Square’. Hier heb je gigantische warenhuizen. Ik moet eerlijk zeggen; we waren een beetje overdonderd door alles wat we zagen. Na voor ons gevoel twee maanden geen ‘normale’ winkels te hebben gezien, was het een beetje too much. We draalden wat rond en besloten maar wat te gaan eten. De Skytrain terug genomen naar Sukhumvit, de wijk waar ons hotel ligt en daar nog wat rondgelopen. Koffie gedronken bij Starbucks (Starbucks!) en daarna als twee kleine kinderen rondgehuppeld in de supermarkt om de hoek. Ze verkopen hier alles!! Kaas (onder andere brie. Brie! hmmmmmm), bagels, chips, chocola, (héél veel chocola!), BRUINBROOD, vleeswaren, je kan het zo gek niet verzinnen. Maar goed dat we net gegeten hadden anders hadden we vast de hele tent leeggekocht. We hebben het bescheiden gehouden en inkopen gedaan voor onze lunch op Koh Kut. We verblijven in een resort maar we blijven op budget en dus verzorgen we onze eigen lunch. Maar wat is er mis met een Wasa (Wasa!) cracker met jam? Helemaal niks!

Zojuist heerlijk uit eten geweest. Morgenochtend nemen we om 5 uur een taxi naar het busstation. Dan begint een redelijk lange reis naar Koh Kut, waar we aan het eind van de middag zullen aankomen. Vijf dagen helemaal niks doen en alleen maar relaxen, we kijken er enorm naar uit.

We wensen jullie heel erg veel sterkte met alle sneeuw-perikelen en alvast een hele fijne kerst….maar er volgt vast nog wel een berichtje vanaf Koh Kut!

Oh ja, check de foto’s van onze bus panne in Laos!