Papas de la Guerra en nog zo wat zaken

23 juli 2011, Cuzco, huidige hoogte 3300 meter

Cuzco is een heerlijke stad om een paar dagen te relaxen. Het historische centrum heeft een overdaad aan barretjes en restaurantjes en het Plaza de Armas, het centrale plein, is heel levendig. Een goede plek om het leven eens vanaf een bankje in de zon te bekijken. Nadat we gisteren wat praktische zaken hebben geregeld –internet, Lonely Planet Equador aangeschaft, extra geheugenkaart voor de camera gekocht- hebben we vandaag eigenlijk helemaal niks meer te doen. We overwegen een berg op te lopen waar Inca ruïnes op staan maar al na twintig treden bedenken we ons. Is het nou echt nodig ons zo uit te sloven op 3300 meter? Kunnen we niet beter genieten van het feit dat we nog een maand helemaal niks hoeven? We gaan in de zon op het trapje voor de kerk op het Plaza de Armas zitten. Met een goed gesprek en een levend schilderij voor ons vermaken we ons uren. Een groepje meisjes geeft gratis knuffels weg en het is hilarisch om te zien hoe mensen daar op reageren. Ook wimpelen we tientallen verkopers en schoenpoetsertjes af, wat helaas op deze zaterdag heel erg veel kinderen zijn. Gisteren zagen we al hoe de politie met tien man tegelijk een illegale verkoper van schilderijen op straat insloot en afvoerde én hoe een kind-schoenpoetsertje door twee man politie werd meegenomen. Schrijnend en waarschijnlijk naïef om te denken dat de Peruaanse politie hiermee kinderarbeid wil voorkomen. Laten we er het beste van hopen.

Voor de lunch overwegen we McDonald’s. Het druist compleet in tegen mijn gezond-eten-offensief maar we hebben onszelf twee maanden geleden al een Macje beloofd. Als we er binnen komen is het druk en blijkt een menu 4 (!!) euro te kosten. We maken rechtsomkeert en zoeken een restaurantje waar we voor anderhalve euro een daghap krijgen; quinoa soep vooraf, een kipschnitzel met rijst en salade als hoofdgerecht, zwarte maïs-sap erbij en toe een appel-jelly prutje. Wie wil er naar de McDonald’s anyway? Na nog een tijdje op het Plaza de Armas te hebben gehangen lopen we terug naar het hotel en blijkt dat we een heel goede keus hebben gemaakt door niet naar de Mac te gaan. We lopen langs een restaurantje en mijn oog valt op het woord ‘poffertjes’. Het duurt een paar stappen voordat ik me realiseer dat dat een beetje gek is, poffertjes in Peru. Het blijkt een Hollands restaurantje te zijn met patatje oorlog op het menu. Acht maanden geleden is het sinds ons laatste patatje oorlog in China. En dus is de keuze voor vanavond snel gemaakt.

Nadat we een paar afleveringen van de crime-serie ‘Blue Bloods’ (wat eigenlijk niet zo boeiend is maar ons bij gebrek aan enige vorm van tv-civilisatie redelijk bezighoudt) hebben gekeken op de tv in onze kamer begint dan toch de wandeling naar ‘El Cholandes’. We bestellen de zo gewilde ‘Papas de la Guerra’ en krijgen er ook twee bitterballen bij. Het gaat er goed in, zo samen met de Coca thee. Voor de zekerheid bestellen we ook nog koffie, chocolademelk en een appeltaartje, zodat we zeker weten dat we de komende vijf weken vooruit kunnen. Met ronde buikjes lopen we de stijle helling naar ons hotelletje weer op. Wie wil er nou naar huis? Een portie Holland is overál te krijgen.

24 juli 2011, ergens tussen Cuzco en Lima

Dat rustig slapen in Zuid-Amerika op zaterdagnacht niet mogelijk is, daar waren we onderhand wel achter. Toch hadden we het idee dat onze isoleercel alias hotelkamer-zonder-ramen the sound of fiesta in Cuzco wel redelijk buiten zou houden. Uh-uh. Tegen een uur of half 11 gisterenavond begon het en het is niet stil geweest tijdens de ontelbare keren dat ik vannacht wakker ben geweest. Als de wekker dan eindelijk gaat, ga ik onder de lauwe douche staan. Daarna gaan we ontbijten, waar we één heel broodje krijgen en de koffie koud is. Een beetje tegenstrijdig met de ontbijtjes van de afgelopen dagen die simpel doch oké waren. Gelukkig heeft ons hotel een astronomisch vroege check-out tijd; om negen uur moeten we uit de kamer zijn. En dus staan we om negen uur vanmorgen op straat.

We gaan maar weer eens op een bankje in de zon op het Plaza de Armas zitten. We zien heel veel politie en ook militairen, wat ons enigszins verbaast. Het blijkt dat er iets aan de hand is want om 10.00 uur komen er ineens allemaal belangrijk uitziende mensen aan die op een podium gaan zitten. Dan begint er een fanfare te spelen en wordt er onder veel poeha een wij-hebben-in-Cuzco-heel-veel-politie-en-andere-machthebbenden-en-ook-heel-veel-belangrijke-voertuigen-optocht gestart. Vlaggen worden gehesen, benen worden in de lucht geworpen en politiesegway’s, -motoren, -auto’s en –fietsen worden vol trots aan het publiek getoond. Ik vind het nogal een lachwekkend machtsvertoon (moet je je voorstellen dat de politie in Nederland ineens met zijn politie-auto’s door Utrecht gaan rijden om ze aan het publiek te laten zien, dan zou je je toch krom lachen) maar men neemt het hier allemaal reuze serieus. We denken dat het iets te maken heeft met de Nationale Feestdag op 28 juli in Peru.

Enfin, we lopen nog een rondje door de stad en het blijkt dat de optocht pas het begin was van de festiviteiten. Overal staan kraampjes en er dansen mensen in verschillende klederdracht op straat. We gaan even lunchen en laten de festiviteiten dan voor wat het is. We lopen terug naar het hotel om onze tas op te halen en stappen dan in een taxi naar het busstation. Hier komen we direct weer een paar Belgische jongens tegen die we een paar weken geleden al eens tegenkwamen. Ze zitten op dezelfde bus als wij; de 21-urige busreis naar Lima, nu al onze langste busreis ooit. Omdat we niet zo van de nachtelijke busritten zijn hebben we de meest luxe variant geboekt. Zelfs deze hele dure bus is nog ruim 100 euro p.p. goedkoper dan de allergoedkoopste vlucht. We vonden het de moeite waard daar 21 uur voor ‘af te zien’. Dat valt natuurlijk wel mee, in de brede, luxe stoelen. Alhoewel ik al na een half uur naar de wc moet en dat nog niet mee blijkt te vallen als je over bochtige bergwegen in de Andes rijdt. Het is zo bochtig dat ik in de krappe toiletruimte van links- naar rechts wordt geslingerd en dat ik me maar voorneem het toch maar even op te houden. Gelukkig stoppen we twee films en drie uur (!!) later op een busstation waar we er even uit mogen.

Zojuist hebben we heerlijk gegeten; kip met rijst en groentenhapjes en een fruitsalade toe. Ook kregen we bijna een stuip toen de Fransozen voor ons aan de busstewardess vroegen of de volgende film misschien met Franstalge ondertiteling mocht zijn. Dûh!! Ha! Wat denk je zelf! Idioten. Ga een taal leren zeg. Je mag leien dat je in een Spaanstalig land überhaupt een film met Engelse ondertiteling krijgt! Het is maar goed dat David er niet bij is, die zou zich als professor in de Engelse taal maar opvreten over zijn landgenoten. Nou ja. Nog maar vijftien-en-een-half-uur te gaan.

25 juli 2011, Lima

En de Fransen kregen hun zin nog ook! Een Franse film met Spaanse ondertiteling. Belachelijk. En dus gingen we rond een uur of acht maar slapen. Of althans, slapen, dommelen en elke paar minuten wakker worden. Omdat we nog steeds door berggebied rijden worden we van links naar rechts in onze stoel geschoven. Edwin lijkt nergens last van te hebben; die tukt lekker door. Tegen drie uur ’s nachts ben ik ineens klaarwakker. Ik kijk op mijn klokje en ben allang blij dat het al zo laat is. Ik ga achterover zitten en val even later zomaar in een diepe slaap om pas om half acht weer wakker te worden. We krijgen een ontbijtje en rijden ruim 19 uur na vertrek in Cuzco het busstation van Lima in, twee uur vóór op schema. We delen een taxi met de Belgische jongens naar de wijk Miraflores, waar we voor één nacht een hotel hebben geboekt. Gelukkig kunnen we direct de kamer in zodat we kunnen douchen en onszelf een beetje kunnen reorganiseren. Omdat we allebei redelijk hebben geslapen zijn we helemaal niet moe. De dag brengen we gedeeltelijk door hangend in de Starbucks en rondlopend door de wijk. We eindigen de dag bij de Chinees en met een oerstomme film op de kamer die ik echter niet af kan kijken omdat ik vroegtijdig in slaap val…

26 juli 2011, Trujillo

De taxi brengt ons vanmorgen vroeg naar het busstation in Lima. We hebben een goedkopere bus geboekt vandaag omdat die betere vertrektijden aanbood dan de luxe bussen. Als we aankomen in de busterminal blijken we de enige toeristen te zijn en is het een beetje een zooitje. We gaan eens op een bankje zitten om het geheel te bekijken en besluiten dat hoezeer het ook een rommeltje kan zijn in Peru, het tipt nóóit aan de chaos van Azië. Tegen half negen stappen we in de bus die er, voor het feit dat we 6 euro p.p. hebben betaald voor een rit van 10 uur, best goed uitziet. Helaas hebben we alleen geen raam omdat er zo’n ding voor de gordijntjes voor zit. En op alle andere ramen hebben ze busstickers geplakt, wat dan onze motivatie om op de dag te reizen weer een beetje doet wankelen. Gelukkig besluiten de mensen voor ons (op de eerste rij en dus heel veel ruimte tot hun beschikking hebbend) meteen hun stoelen vol naar achteren te gooien waardoor we haast niet meer kunnen zitten. Dat probeer ik ze duidelijk te maken maar dat arrogante kreng voor me haalt haar schouders op. Tsss. Als de bus gaat rijden verkassen we direct een rij naar achteren.

Op zich gaat de reis verder voorspoedig. We rijden door een glooiend zandlandschap wat er nogal saai uitziet. We kijken twee films in het Spaans (gelukkig zijn de films dom genoeg om ze zo te kunnen volgen) en lezen wat. We eten crackers met avocado voor de lunch, omdat dat het enige is wat ik bij me heb, een pak crackers en een avocado. Enkele minuten na onze lunch stoppen we bij een restaurant. We maken gebruik van de wc die ook hier met een emmertje water moet worden doorgetrokken bij gebrek aan riolering. Het is een beetje een kippenhok in de wc met al die Peruaanse dames met emmertjes.

Ongeveer twee uur na de lunch stopt onze bus in een plaats. Hier stapt Godzijdank een mevrouw met een ongelooflijke krijsbaby uit. Er voor in de plaats krijgen we een Peruaanse-Tokkie-Familie op de stoelen achter ons, twee volwassenen en twee kinderen. De kinderen gillen de laatste drie uur van de reis bij elkaar en trappen ons vakkundig in onze rugleuning. De moeder zet keiharde muziek aan uit haar telefoon die ze angstig zachter zet als ik haar pissig aankijk. We hebben ineens weer helder voor ogen waarom we ook alweer de luxe bussen boekten de afgelopen tijd. Als we aankomen in Trujillo hoor ik mijn naam al nog vóórdat we de bus uit zijn. Een meneer met hele dikke buik en een bordje met ‘Lisette Van’ erop roept ‘Lisette! Lisette! Lisette!’ totdat ik zeg dat ik er ben. Gelukkig hebben we deze transfer geregeld zodat we als we onze tassen in de chaos te pakken hebben gekregen direct richting het hotel kunnen. Hier boeken we direct een tour voor morgen, gooien de tassen neer en gaan dan wat eten. Edwin eet een schnitzel, ik eet eend. Die ik verbazingwekkend genoeg van het bot moet kluiven, weer eens iets anders. Nou ga ik slapen, het is een lange dag geweest.

27 juli 2011, Trujillo

Vandaag gaan we terug in de tijd. We hebben een tour geboekt naar een aantal bijzondere bouwwerken uit de pré-incatijd; een tijd die door de vele inca bouwwerken in Peru nogal eens vergeten wordt. First things first echter, dus als we opstaan eten we eerst op ons gemakje een heerlijk ontbijtje. Dan proberen we ergens onze was te dumpen, wat niet lukt omdat de lavanderia pas weer zaterdag open is. Morgen is het ‘independence day’in Peru en dat zullen we weten; het land staat de hele week op z’n kop.

Tegen elf uur stappen we in een minibus waar we direct kennis maken met Scott uit Australië. Al kletsend rijden we door de drukke straten van Trujillo naar de ‘Huacas del Sol y de la Luna’. Deze tempels komen uit de Moche tijd, gebouwd vóór het jaar 800 na Christus en dus voor de Inca-periode. Allereerst bezoeken we een museum waar we allerhande interessante potjes en pannetjes bekijken. Ze zijn allemaal bijzonder intact en wat interessant is, is dat men pas in de jaren ’90 begonnen is deze artikelen uit de grond op te graven. Na het museum rijden we naar de Tempel de la Luna. We klimmen op het bouwwerk, wat er van buiten nogal vervallen uitziet maar waar men van binnen allerhande muurschilderingen heeft gevonden. Omdat er pas sinds de jaren ’90 echt uitzonderlijke aandacht besteed wordt aan de tempel en de restauratie en het behoud ervan, is nog lang niet alles blootgelegd. Langzaam maar zeker vinden archeologen meer en meer en begrijpt men ook meer van de leefstijl van de Moche-mensen.

Na het bezoek aan de tempel rijden we terug naar Trujillo voor de lunch. We laten het ‘Visa & Mastercard accepted’ restaurant voor wat het is en eten in plaats hiervan met Scott een heerlijke ceviche in een simpel restaurantje. Hierna is het even draaien, hangen en wurgen, maar worden we in een andere minibus gepropt. We rijden naar ‘Huaca arco Iris’ een tempel die tot de jaren ’60 onder zand begraven is geweest en daardoor nog goed intact is. De tempel is onderdeel van ‘Chan Chan’ waar we daarna heenrijden: met 36 km2 de grootste kleistenen stad ter wereld, gebouwd in 1300 na Christus. Ook hier bezoeken we een museum en legt de gids van alles uit over de stad voordat we deze zelf bezoeken. Ooit woonden er 60.000 mensen in de stad, die bestond uit negen paleizen. Toen de Inca’s de boel overnamen bleef de stad redelijk intact, maar toen de Spanjaarden kwamen werd de boel helemaal leeggeroofd. Vervolgens heeft El Niño ervoor gezorgd dat een groot gedeelte van de kleinstenen muren zijn afgebrokkeld; vandaag de dag is nog maar één paleis gerestaureerd en open voor bezoek. Al met al een indrukwekkend gezicht, zo’n stad van klei, maar moeilijk te bedenken dat dit ooit zo’n belangrijke plek was. De gids vertelt ons een hoop over de geschiedenis en over hoe men in die tijd menselijke offers deed aan de goden. Zo werden slimme, rijke kinderen geofferd om de goden gunstig te stemmen en geloofde men dat de kinderen zouden veranderen in een God. Een beetje bizar. Ook lopen bij de tempels veel ‘biringos’ rond; honden zonder haar die een lichaamstemperatuur hebben van 41 graden. Deze honden komen oorspronkelijk hiervandaan en werden vroeger gebruikt als ‘bodywarmers’ voor mensen met artritis. Daarnaast dronk men in vroeger tijden het bloed van de honden omdat zij dachten dat dit een helende werking had. Al met al zijn het een beetje sneue hondjes, zo zonder haar.

Na ons bezoek aan Chan Chan rijden we naar Huanchaco, een gezellige, kleine badplaats aan de kust. We lopen nog wat rond voordat we weer terugrijden naar Trujillo, waar we afscheid nemen van Scott en heerlijk Chinees gaan eten. We zouden er verstandig aan doen om nu naar bed te gaan, we moeten morgen om 6 uur op, ware het niet dat er enorm veel herrie van buiten komt waar de ‘Fiestas Patrias’ festiviteiten al in volle gang zijn. Tevens horen we verkeersherrie van de straat en hoor ik kinderen gillen. Viva el Peru?? DONDE ESTA mijn oordoppen??