Sydney

20 April 2011, Sydney

Wat is het toppunt van geen richtingsgevoel hebben?

Het hostel tegenover het centraal station van Sydney niet kunnen vinden terwijl je voor het centraal station van Sydney staat, te kijken naar het hostel in kwestie en er tien jaar geleden een paar weken hebt doorgebracht.

Duh.

Wij stappen dus uit de Indian Pacific en lopen het station uit. Ik herken he-le-maal niks. Dat is niet zo gek als je bedenkt dat ik het richtingsgevoel van een dronken aardbei heb. Althans, zo zegt Edwin. Ik ben bang dat hij gelijk heeft. Hoe ik mezelf tien jaar geleden door Australië genavigeerd heb is me een raadsel. Kijk, náár Australië dat gaat nog wel. Maar eenmaal in het land ben ik compleet de weg kwijt. Ik weet nog een keer in Alice Springs. Dat is de stad met de meest eenvoudige plattegrond ooit. Die straten bestaan daar gewoon uit van die vierkante blokken weet je wel. Ik moest teruglopen van het centrum naar het hostel en dacht: ‘goh, die jongens die daar lopen gaan vast naar hetzelfde hostel. Dat kan niet anders want er is verder niks te zoeken in die hoek’. Dus ik erachteraan. Maar na een kwartier lopen was ik nog steeds niet bij het hostel en liepen we steeds verder het centrum uit. Ik vond dat toch wat verdacht. Dus ik die jongens vragen of ze ook naar het hostel gingen. Die keken me vervolgens natuurlijk glazig aan, dachten vast: ‘die is gek’ en schudden hun hoofd. Ahum. Ok, zo erg is het niet meer maar ik kan verzekeren dat het mij heel veel tijd scheelt dat Edwin naast me loopt dit keer. Ik neem het regelen van al het groot vervoer voor mijn rekening, Edwin regelt de route ter plaatse.

We vinden het hostel dus omdat Edwin zegt: ‘Hé, het hostel is daar hoor’en wijst naar het gebouw waarvan we in tegengestelde richting lopen. Okéeée…We checken in en het hostel is nog even goed als tien jaar geleden. Meer dan twee keer zo duur, maar nog wel goed. We moeten onszelf nodig reorganiseren na 70 uur in de trein en gooien onze tassen neer en nemen een lange douche. Dat was wel nodig. Daarna lopen we de stad in. De drukte van Sydney overvalt ons nogal. Overal zijn mensen, overal is herrie, het is druk en we moeten ongelooflijk acclimatiseren. We zijn al sinds Jakarta geen grote stad meer tegengekomen; zelfs Perth is een dorp in vergelijking. We lopen een stuk George Street af naar een supermarkt die ik nog wel weet te zitten (ha!), doen boodschappen en lopen terug naar het hostel. Het is ondertussen alweer etenstijd en we koken pasta met kip, courgette, champignons, pesto en zure room…iets waar ik echt al dagen naar uit heb gekeken. Hierna lopen we via Chinatown richting Darling Harbour. Dit is een havengebied vol restaurants met een prachtig uitzicht op de skyline van Sydney. De temperatuur is heerlijk, lager dan in het westen maar precies goed voor een avondwandeling. We gaan een tijdje aan het water zitten en turen naar de verlichte skyline. Het is fijn om weer terug te zijn in deze enerverende wereldstad. Hopelijk zijn we morgen na een nachtje slaap weer een beetje meer ge-acclimatiseerd.

21 April 2011, Sydney

We slapen lang uit. Na een maand op campings en drie dagen in een trein te hebben geslapen is een bed met een vaste ondergrond plús aangrenzende badkamer toch wel heel fijn. We ontbijten rustig en als we tegen half 11 het hostel uitlopen blijkt het een prachtige, heldere dag te zijn. We moeten eerst van alles regelen. Morgen is het goede vrijdag en is alles dicht, evenals zondag en maandag want dan is het Pasen. We moeten naar het postkantoor, wat boodschappen doen, Edwin wil zijn Lonely Planets verkopen maar geen boekenwinkel wil ze hebben en we moeten ook nog flightbags kopen. Dat zijn grote tassen voor om onze rugzakken voor tijdens de aankomende vluchten. Die van ons liggen thuis; we zagen het niet zitten er acht maanden mee te slepen terwijl we toch niet gingen vliegen. Alleen….nu blijken die dingen hier in de aanbieding nog bijna 40 euro te kosten! Dat is echt zo belachelijk duur, dat gaan we er dus niet aan uitgeven. Net als ik me bedenk dat ik mijn tas dan wel in een vuilniszak prop, lopen we een winkel binnen waar de situatie uitleggen aan een vriendelijke jonge knul. Hij biedt ons voor 3 dollar ijzersterke plastic zakken aan die we dicht kunnen tapen. Dat houdt in ieder geval de komende tijd wel; dan kunnen mijn ouders onze eigen flightbags meenemen in Juni. Na al dit geregel gaan we terug naar het hostel en lunchen we. Daarna gaan we naar de bank om Amerikaande dollars te kopen. In de Pacific en Zuid-Amerika kan het geen kwaad daar een voorraadje van bij ons te hebben. Het was al ons opgevallen dat er heel veel Aziaten zijn in Sydney en dan vooral veel Chinezen. Blijken er bij de bank ook alleen maar Aziaten te werken. Enorm gezellig, komt er een zeer vriendelijke chinees naar ons toe met een mandje Cadbury paaseieren: ‘helloooo, would youl like a eastel-elg sil?’, helemaal schattig. We voelen ons gek genoeg meteen helemaal thuis.

Tegen half twee kunnen we dan eindelijk aan onze sightseeing gaan beginnen! We nemen de gratis bus naar Circular Quay. Dit is het gebied waar het Sydney Opera House en de Harbour Bridge liggen. Tevens is dit de haven waarvandaan heel veel ferries vertrekken. Ik weet van de vorige keer nog dat het uitzicht vanaf het water eigenlijk het mooist is dus we checken de ferryprijzen maar die vinden we natuurlijk veel te duur. In plaats daarvan besluiten we naar de overkant te gaan lopen, via de Harbour Bridge. Ik was vergeten hoe hoog deze brug is. We moeten even zoeken maar vinden de ‘ingang’ en beginnen aan onze wandeling over de brug. Het is een heerlijke dag, de zon schijnt, het is een graad of 25 en het blijkt een heel prettige wandeling. Eenmaal aan de andere kant proberen we een mooi uitzichtspunt te vinden. Dat lukt, maar het park dat Edwin voor ogen had is dicht en het grootste gedeelte van de waterkant is volgebouwd met huizen. We nemen de ferry terug naar Circular Quay zodat we toch nog wat mooie foto’s vanaf het water kunnen maken. Nu hoeven we niet het hele stuk terug te lopen en zo hebben we toch de helft van het geld uitgespaard.

Eenmaal terug lopen we naar het Opera House waar we een beetje lanterfanteren. Daarna stappen we weer in de gratis bus terug naar het hostel. We zijn eigenlijk heel moe, terwijl die wandeling maar een kilometer of zes was. We zijn niet meer gewend zoveel te lopen na al dat rondrijden in die camper denk ik. We koken een lekker maaltje en relaxen ’s avonds wat.

22 April 2011, Sydney

Waaaaaaaaaaah! De Aziaten hebben de Blue Mountains overgenomen!!!!

Ok. Bij het begin beginnen. Om half 7 (!) ging de wekker en krap twee uur later zaten we in de trein naar Katoomba in de Blue Mountains. Deze treinrit duurde twee uur en eenmaal in Katoomba aangekomen liepen we door het heuvelachtige plaatsje richting het ‘Blue Mountains National Park’. We hadden er wel op gerekend dat het heel druk zou zijn, het is tenslotte Goede Vrijdag, maar we hadden niet verwacht dat het dan voornamelijk Chinese en Indiase toeristen zouden zijn die ons zouden vergezellen. We bekijken het prachtige uitzicht en de ‘Three Sisters’ (voor aboriginals heilige rotsen) dan ook met om ons heen een horde fotomakende Chinese Toeristen. En zoals jullie weten; daar waar een Chinees is, daar wordt de neus gesnoten zonder zakdoek. En daar waar een Indiër is, wordt op dunne slippertjes een modderige wandeling gemaakt. En waar Chinezen én Indiërs zijn worden foto’s gemaakt van henzelf in meest motogenieke poses voor élke rots/hek/uitzicht. Voor een ieder die vergeten was hoe deze mensen in elkaar steken refereer ik graag naar het hoofdstuk ‘China’ op onze website. Maar goed, ik las laatst in de krant dat de Aziaten dé nieuwe toeristische doelgroep zijn hier. Dat begrijp ik wel, want dat zijn de mensen met het geld en een rijke Indiër slaapt echt niet in een hostelletje…goed voor de toeristische sector die te maken heeft met wegblijvende Westerse toeristen.

Enfin, allemaal goed en aardig maar het was dus enigszins druk. Ondanks de drukte besloten we toch een wandeling van een uur te maken met prachtige vergezichten. Ook kwamen we zwarte cockatoo’s en een waterval tegen. Ik deed de wandeling voor de tweede keer, maar het blijkt dat als er tien jaar tussenzit bij mij de hoofdzaken nogal vervagen dus dat ik er best wel weer lol aan kan beleven :). Hierna namen we de bus weer terug naar het plaatsje zelf waar allerhande activiteiten aan de gang waren. Na een beetje rondgekeken te hebben namen we de trein weer terug naar Sydney. Al met al blijven de Blue Mountains een makkelijke en afwisselende dagexcursie vanuit Sydney.

Vandaag betalen we $5 voor de daghap in het hostel. Pasta Carbonara, stokbrood met kruidenboter en een blikje drinken; voor dat geld kunnen we niet zelf koken. Hierna beginnen we aan onze zo geliefde avondwandeling. Niks leukers dan ’s avonds door een bruisende wereldstad wandelen. Al gauw komen we een leuke band tegen die bijna óp een kruispunt in George Street staat te spelen. Met het verkeer om hen heen en de monorail over hen heen spelen ze een leuk repertoir wat veel mensen trekt en we blijven er dan ook een tijdje kijken. Hierna lopen we richting Darling Harbour en via Chinatown weer richting het hostel. De Chinezen hebben in Chinatown hun eigen feestje want het is er gezellig druk met een Chinese markt en eetstalletjes. Heel even hebben wij het idee in China te zijn en dat vinden we stiekem ook wel weer heel erg leuk. Na deze afwisselende dag gaan we terug naar het hostel en genieten we nog wat na.

23 April 2011, Sydney

Toen ik vanmorgen uit het raam keek zag ik een grijze lucht en regen. Hm, dat was niet de bedoeling. Het is lang geleden dat we zo’n druilerige dag hebben gehad. We ontbijten en checken uit, want vandaag zijn de tweepersoonskamers volgeboekt en moeten we één nacht in een gedeelde kamer slapen. Dus moeten we om 10 uur uitchecken en om 12 uur weer inchecken in de andere kamer. Omdat het regent doen we in de tussentijd de was en wat boodschappen. Hierna checken we in in de gedeelde kamer en lunchen we. Gelukkig is het dan droog en begint de zon zelfs te schijnen dus we gaan de stad in. We lopen eerst naar Hyde Park en St. Mary’s Cathedral. Hierna moet ik enorm naar de wc. We lopen richting de winkelstraat en Edwin stelt voor dat ik bij Hèrmes vraag of ik misschien de wc mag gebruiken. Ik denk echter niet dat ze bij Hèrmes zitten te wachten op een doorgewinterde backpacker met een verwassen Nike broek en versleten slippers dus in plaats daarvan lopen we een heel sjiek warenhuis in. Daar kunnen ze je niet weigeren volgens mij. Op de derde verdieping zijn de toiletten en terwijl we ernaartoe lopen blijkt dat we nogal ‘underdressed’ zijn. Om ons heen alleen maar dametjes en meiden in dure nette kleding en daar komen Ed en Liset aan. Bij het vrouwentoilet hebben ze zelfs een aparte ruimte waar de dames zich kunnen optutten. Ik heb het gevoel dat ik in het Gooi loop, bovenal voel ik me nogal een slons in mijn verwassen kleren.

We lopen verder de winkelstraat door en het is waanzinnig druk. Het is dan ook de zaterdag voor Pasen. We kijken naar de prachtige etalages van de chocolatiers die hier gigantische paashazen en –eieren verkopen. Het is hartstikke druk overal, we zien zelfs mensen in de rij staan om de Zara in te mogen. En niet dat er iets speciaals aan de gang is, nee, de mensen moeten gewoon tussen dranghekken in de rij om de Zara in te mogen. Tikkeltje gestoord. We lopen richting Darling Harbour waar allemaal straatacrobatiek is vanwege het paasweekend. We gaan er even goed voor zitten en genieten van deze entertainment.

We koken ons eigen potje in het hostel en hierna lopen we weer terug naar Darling Harbour. Het is een heerlijke avond en in verband met alle feestelijkheden is er groot vuurwerk vanavond. We zitten een tijd aan het water en het vuurwerk is echt heel mooi. We wandelen terug via het centrum waar menigeen Australiër al redelijk beschonken over straat loopt. Het is dan ook zaterdagavond. Eenmaal terug in het hostel maken we kennis met onze kamergenoten; een Fransoos die in Nieuw-Zeeland woont en een Indiër die in Duitsland woont. We hebben elkaar nog maar net voorgesteld of er begint een plezierig gesprek. Het gaat voornamelijk over reizen en politiek en voor we het weten is het middernacht. Tijd om te gaan slapen. Als dat lukt. Met een snurkende Indiër en een in-zijn-slaap-pratende Fransoos.

24 April, Sydney

Vrolijk Pasen!! Of zoiets. Los van dat we sinds onze aankomst in Australië alleen maar paaseieren en –hazen in de winkels zien liggen en er laatst een Chinees bij de bank een eastel-elg aanbood hebben we verder geen besef dat het Pasen is. We ontbijten en checken uit, boeken een 4-sterren resort in Fiji voor een prikkie en checken weer in in onze tweepersoonskamer. De lucht is blauw en de zon schijnt en dus doen we vandaag wat we gisteren eigenlijk wilden doen; we bezoeken de stranden van Sydney.

We nemen de bus naar Coogee Beach. Dit is de plek waar mijn avontuur tien jaar geleden begon. Herinneringen borrelen op als ik door de wijk loop, alhoewel er ook veel vervaagd is. We lopen de ‘coastal walk’ naar Bondi Beach. Dit is een wandeling van ca. 6 kilometer, heuvel op, heuvel af langs de kust. We passeren verschillende baaien met mooie stranden waar mensen aan het zwemmen en surfen zijn. Het is heerlijk weer, blauwe lucht met een zonnetje en een graad of 25. Wij kunnen ons vervelendere manieren bedenken om eerste paasdag door te brengen! Aan het eind van de middag nemen we een bus terug naar de stad waar we in Chinatown eten in een Aziatische foodcourt. Het gaat er echt Aziatisch aan toe; het is een drukte van belang en we krijgen een enorm bord vol. Zo vol, dat we het niet opkrijgen. We krijgen take away bakjes en hebben morgen een Aziatische lunch in het vliegtuig. Hmmmmm.

We gaan terug naar het hostel en pakken de tassen in. Morgenochtend vertrekken we naar Fiji! Na zes weken Australië is het tijd om terug te blikken. Voordat we naar Australië gingen was ik benieuwd wat ik er van zou vinden, zo tien jaar na mijn reis. We kozen bewust voor een gedeelte wat ik nog niet gezien had, voornamelijk omdat ik bang was dat als ik terug zou gaan naar de plekken waar ik al geweest was, mijn herinneringen zouden worden aangetast.

Australië is na tien jaar nog steeds Australië en als je een land eenmaal een beetje kent sta je van veel dingen niet meer te kijken. Er wonen hier heel veel sheila’s (jonge meisjes in te kleine jurkjes op te hoge hakken, ook als het buiten tien graden is, die denken dat ze heel wat zijn maar in werkelijkheid zijn ze héél dom) en blokes (de ‘johnnies’ van Australië die rondlopen in zwembroeken zonder t-shirt met een lichaam vol tattoo’s en een bierbuik tot en met). Deze twee zoeken elkaar graag op. Ook zie je hier veel oudere mannetjes met lange baarden en lang haar of matjes in hun nek. En…je ziet hier mensen die ‘Amerikaans’ dik zijn. Er was één meneer in de Indian Pacific die zo dik was dat zijn buik op de grond hing. Hij kon bijna niet lopen en heeft de hele nacht op een bank in de lounge moeten zitten. Zo erg zie je dat in Nederland niet, het is vrij triest. Je ziet in Australië naar verhouding zowiezo veel dikke mensen, wat volgens mij komt doordat er altijd en overal gefrituurde producten worden aangeboden. Van tankstations tot supermarkten tot roadhouses; alle snacks worden hier gefrituurd. Maar even los van de stereotypes hierboven vermeld, zijn Australiërs voornamelijk heel vriendelijke en behulpzame mensen. Het zal niet gauw voorkomen dat iemand niet heel vriendelijk is.

Ook is Australië een opgeruimd, schoon land vol met goede voorzieningen voor iedereen. De openbare toiletten zijn altijd en overal gratis en schoon. Het is een heel groot land, de afstanden zijn hier echt enorm. We reden maar liefst 6800 kilometer in onze campervan, met de trein erbij hebben we in zes weken ruim 11.000 kilometer afgelegd. Doordat het zo’n groot land is, is er op elk moment van het jaar wel een gebied met een heerlijk klimaat. Het landschap is afwisselend, van gigantische woestijnen tot de mooiste stranden, tropische regenwouden en prachtige eilanden. Het land leent zich bij uitstek voor elk type reiziger; van backpacker tot kampeerders of senioren op zoek naar avontuur.

Is er ook een ‘downsite’? Jaaaaa…het lijkt erop dat Australië de afgelopen tien jaar een beetje doorgeschoten is in twee dingen; regeltjes en geld. Australië staat bol van de regels. Wij denken dat Nederland last heeft van betutteling maar dan moet je hier eens een tijdje naartoe gaan. Overal hangen bordjes met wat mag- en niet mag. Hier mag je niet staan, hier mag je niet roken, niet eten of niet drinken. Pas op waar je loopt, het kan nat zijn. Struikel niet over dit stoepje. Op elke camping waar we kwamen kregen we een waslijst met regels; soms wel een A-4tje vol. Je camper moet met de neus naar voren staan, je mag geen waslijntje spannen, doe je afwas, denk aan anderen, om 10 uur moet je stil zijn…je gaat bijna denken dat die Australiërs zelf niet meer kunnen denken.

Als het gaat over regeltjes, dan is de Australische regering voornamelijk heel pietluttig over alcohol en sigaretten. Dat was tien jaar geleden ook al zo, maar ook daarin gaat men nu nog nét even een stapje verder. In een poging de alcoholconsumptie terug te dringen (yeah right, in Australië!) verzint men de meest uiteenlopende regels. Zo moet je altijd kunnen aantonen dat je boven de 18 bent als je alcohol koopt want als een kroeg/restaurant je alcohol schenkt als je onder de 18 bent kost ze dat duizenden dollars boete. Ook zijn er restaurants die geen alcohol-license hebben maar een zogenaamde BYO (‘bring your own’) zijn. Zij mogen geen alcohol verkopen maar je mag het wel zelf meenemen, dan schenken zij het bij je maaltijd voor je in. Dat de alcohol-betutteling hier wel heel ver gaat blijkt uit wat er gebeurde toen wij in Perth in het Belgisch Biercafé zaten. Wij zaten binnen in de kroeg maar zagen dat er buiten op het terras een plekje vrij kwam. Denk maar niet dat jij je biertje zelf naar dat terras kan dragen. De stoep tussen de kroeg en het terras is namelijk openbare ruimte en in openbare ruimte mag niet worden gedronken. En dus moet je je drankje overhandigen aan iemand van de kroeg, die hem 2 meter verder weer voor jou op tafel zet. Daar moet je in Nederland mee aan komen! Overigens zuipen alle Australiërs ontzettend veel, dus je zou kunnen concluderen dat de betutteling averechts werkt.

Sigaretten zijn hier ook taboe. Een pakje kost ca. 16 euro, shag gaat voor ongeveer 25 euro over de toonbank. Overal zie je reclames met hoe slecht roken voor je is. In de winkels zelf mag men geen open rekken meer hebben waar sigaretten in tentoongesteld staan, dit zou je op een idee kunnen brengen. Men moet dus aan de kassière vragen of ze een bepaald merk hebben en die moet het dan uit een kast opdiepen. Het feit dat sigaretten hier zoveel kosten, zal misschien een aantal mensen van gedachten doen veranderen, maar er roken er uiteraard ook nog heel veel.

Tenslotte nog één keer het onderwerp van gesprek van iedereen in Australië, reizigers én locals: de prijs die je betaalt om hier te kunnen reizen of wonen. In 2001 was Australië goedkoper dan Nederland, toen nog in de guldentijd. Nu, tien jaar later, zijn de prijzen anderhalf tot twee keer zo hoog dan de huidige prijzen in euro Nederland – die ook al zo verhoogd zijn de afgelopen jaren. Ik denk dat Australië één van de duurste landen van de wereld moet zijn. Alles, maar dan ook alles loopt de spuigaten uit qua prijs. Bijna 90 euro voor een kamer in een hostel, 4 euro voor een kopje koffie, 8 euro voor een biertje, een simpel spare-ribje eten zonder extra’s in een restaurant voor 30 euro, een stoffig kampeerplekje voor 32 euro….het gaat maar door. Hoe dit komt? Wij hebben er met veel mensen over gesproken en er zijn een aantal redenen te noemen. Zo is de mijn-industrie in Australië booming. Dit land zit vol met waardevolle grondstoffen. Mensen werken een paar jaar in de mijnen, verdienen tonnen per jaar, betalen hun huizen af en leven het luxe leven. Men heeft hier vrijwel geen last gehad van de economische crisis. De Australische dollar is heel erg sterk. Toen we van de week Amerikaanse Dollars kochten, bleek dat de Australische Dollar meer waard was dan de Amerikaanse, iets wat men vroeger voor onmogelijk hield. Ondanks dat de salarissen van mensen in hetzelfde tempo meegegroeid zijn, zijn er ook mensen die het niet meer kunnen betalen. Een huis kopen in de omgeving van Perth? Trek voor een gemiddeld huisje maar 400.000 tot 600.000 dollar uit je zak. Beginners komen hier niet meer aan bod. Daarnaast is er een ander probleem waar Australië mee te maken krijgt; het wegblijven van toeristen. Want hoe duurder het land wordt, hoe meer mensen zullen kiezen voor een meer betaalbaar alternatief.

Ik vroeg Edwin laatst wat hij van Australië vond. Hij antwoordde: ‘ik vind het een heel leuk land, maar het is te duur’.

Wat ik zelf vind van Australië na al deze jaren? Ja, het is véél te duur, belachelijk zelfs. En de regeltjes werken regelmatig op mijn zenuwen. Maar ik blijf op de één of andere manier enorm gecharmeerd van het land. Ik ben terug in Sydney, één van de plekken waar ik tien jaar geleden veel tijd heb doorgebracht. In hetzelfde hostel zelfs. Tast dat mijn herrineringen aan? Nee, bijzonder genoeg doet dat het helemaal niet. Toen was toen, het was een andere tijd, ik had een andere leeftijd, er waren andere mensen. Ik beleef het nu anders. Ik denk dat ik redelijk kan zeggen dat ik op vrijwel alle toeristisch-interessante plekken geweest ben in dit enorme land. Maar één gedachte laat mij niet meer los. ‘Hadden we toch maar meer tijd…..dan zouden we een campertje kunnen kopen….links af slaan….en het rondje nog een keer maken’.

En dat zegt genoeg. :)