Penang & Cameron Highlands

16 Januari 2011, Georgetown, Penang

We hadden verwacht vanmorgen vroeg gewekt te worden door een imam die door de luidsprekers van de lokale moskee zijn gebed zou zingen. In plaats daarvan werden wij wakker geblèrd door een kind op de gang.

Na het ontbijt zijn we in een lokale bus gestapt richting het eindpunt van de bus: Pulau Pinang Taman Negara, oftewel: Penang Eiland National Park. Dat was makkelijk, want het was een grote, schone stadsbus met airco en stoelen en een aardige chauffeur die Engels spreekt en waar je een kaartje bij koopt. Heel gewoon. Ook is er een digitaal aanwijsbord wat aangeeft bij welke halte we zijn en roept de chauffeur dat ook nog eens in het Engels om. Verder staart niemand ons aan. Allemaal goed en wel zou je zeggen. Alles is ook goed en wel maar…al deze welvaart heeft ook een prijs. Buiten ziet het er niet bijzonder uit. De kustlijn van Penang is een betonnen jungle. Benidorm aan de Maleisische kust. Torenhoge betonnen flats wisselen elkaar af. Op de weg veel en druk verkeer. Het is allemaal wat te ‘gewoontjes’ voor ons, het doet ons niet zo veel.

Gelukkig is dit slechts één kant van Penang. We stappen uit bij het Nationale Park. We lopen een korte wandeling van ongeveer drie kwartier, het is boven de 30 graden en de luchtvochtigheid is heel hoog. Een gedeelte van de wandeling gaat over hangbruggen die boven jungle begroeing hangen; erg leuk om als een aap van boom tot boom te wandelen. Over apen gesproken; die zien wij ook. Een apart soort, met witte kringen rond de ogen, die hebben wij nog niet eerder gezien. Ook zien we prachtige vlinders. Al met al een leuke wandeling. Hierna lopen we richting de ‘hoofdstraat’ van het dorpje waar wij zijn. In de buitenwijken van het dorpje staan betonnen flats die ons qua troosteloosheid doen denken aan Nevyansk in Rusland. De mensen lijken er trouwens niet mee te zitten, die zien er best vrolijk uit. We willen ergens wat gaan lunchen. We vinden een Indiaas restaurant, waar we honingkip eten met een kwak korma en een soort warme atjar tjampoer; echt een overheerlijk gerecht. Bord vol voor een euro!

Maleisië is een nieuw culinair avontuur in Azië. Dat komt vooral door de diversiteit aan bevolkingsgroepen die hier wonen. Het grootste gedeelte van de bevolking is traditioneel Maleis; dit zijn over het algemeen moslims. Dan is er nog een grote Hindu-gemeenschap uit India en een redelijk grote groep Chinezen, over het algemeen boeddhisten/taoïsten. Al deze inwoners hebben hun eigen tradities en ook hun eigen kookkunsten meegenomen naar Maleisië. Penang staat bekend om zijn fantastische straatstalletjes en kwalitatief heel goed eten. Het schijnt dat men van heinde en verre komt om hier te eten.

Deze diversiteit vinden wij natuurlijk geweldig! Wij zijn het Aziatische eten nog steeds niet zat, omdat elk land zijn eigen interessante keuken heeft. Na de keuken van Thailand, is de keuken van Maleisië en welkome afwisseling en al helemaal omdat er zoveel keus is aan gerechten. Neem nou vanavond. Eerst hebben we een ‘Mie Curry’ gegeten in Chinatown voor ca. 60 cent. De curry bestond uit noedels met inktvis en schelpdieren in bouillion met kokosmelk. We hebben de soeplepel vol chilli die men al óp de soep had gelegd in plaats van er ín (zoals ze bij de locals doen) eerst maar even terug gegeven; dat is echt te heet voor ons. Hierna zijn we naar Little India gelopen waar het op straat een gezellige boel was met harde muziek, veel verkeer en Indiaase winkeltjes en restaurantjes. Als je niet beter zou weten zou je denken dat je in India zelf bent, al vermoeden we dat het daar nog meer een zooitje is :). We zijn bij een Indiaas restaurantje gaan zitten en bestelden een naan en een roti met ei en bananenlassi. Om de maaltijd af te sluiten met ‘kopi’; koffie met zoete gecondenseerde melk, een Maleisisch bakkie. Een maaltijd met gerechten uit drie culturen.

Wij vinden het alvast leuk in Maleisië. Vinden wij Penang nou niet helemaal stralen van schoonheid; wij zien zeker ook de positieve kanten van het eiland. Morgen gaan we nog een beetje verder ontdekken.

18 Januari 2011, Tanah Rata, Cameron Highlands

Gisterenochtend eerst de stadsbus gepakt richting de Kek Lok Si tempel, de ‘Temple of Supreme Bliss’, de grootste boeddhistische tempel van Maleisië. Groot is het zeker en het ligt bovenop een heuvel. We lopen vele traptreden omhoog langs toeristische kraampjes en moeten even uitpuffen als we boven komen. We bekijken de tempel en nemen een kabelbaan omhoog een heuvel op naar een 36,5 meter hoog standbeeld van de godin van vergiffenis. Vanaf hier hebben we een mooi uitzicht op Georgetown. Na dit bezoek nemen we de bus terug naar Georgetown en lunchen we een heerlijk noedelgerecht. We nemen opnieuw een stadsbus, nu naar de botanische tuinen. Eenmaal daar aangekomen blijkt het een beetje te heet voor een wandeling. We lopen een stukje in de prachtig aangelegde tuin, ontwijken de apen en gaan op een randje in de schaduw zitten. We zitten net te dubben wat we zullen doen, het is gewoon veel te heet om ook maar iets te doen, als er een toeristentreintje aankomt. We kijken elkaar aan. Normaal gesproken zijn we niet zo van de toeristentreintjes maar het kon weleens de enige manier zijn om wat meer van de tuinen te zien. We vragen of we in mogen stappen en de chauffeur aarzelt; het is een treintje waarvoor we moeten betalen. Dat wisten wij en ik stel voor dat we dat bij terugkomst doen. We stappen in en gaan tussen alle Verschrikkelijke Toeristen zitten die ons schaapachtig aankijken. Het treintje rijdt héél sloom, staat nog net niet stil. We zijn lichtelijk bedroefd als blijkt dat het treintje exact dezelfde route terug rijdt naar de ingang zoals we net zijn heengelopen…geen enerverende rondrit voor ons vandaag! Gelukkig wil de chauffeur niet dat we betalen bij terugkomst; dat maakt het weer een beetje goed. Overigens de eerste keer in Azië dat iemand ons geld vrijwillig niet wil. :)

We wachten op de bus terug naar Georgetown. Die rijdt niet elke 20 minuten zoals de chauffeur op de heenreis zei. In ons geval kwam ‘ie pas na een uur. Waren we eindelijk op weg, ging de chauffeur bij de eerste de beste halte eerst een sigaretje roken en vervolgens even bidden in de moskee, Oké…uiteindelijk komen we aan in Georgetown en stappen we uit bij het koloniale gedeelte van de stad. We bekijken een mooie kloktoren en een paar mooie gebouwen uit de Britse en Nederlandse koloniale tijd maar hebben eigenlijk heel veel trek. We lopen gauw richting Little India voor alweer een heerlijke Indiase maaltijd.

’S Avonds zitten we nog een tijdje op het terras van ons guesthouse waar we aan de praat raken met een echtpaar uit Australië dat ook veel gereisd heeft. Rond 10 uur gaan we naar bed, want vandaag moeten we er weer vroeg uit.

Om 8 uur vertrekt de minibus naar de Cameron Highlands. Een absoluut unicum, deze busreis. Om een aantal redenen; Allereerst vraagt de chauffeur als we in de minibus zitten of we lekker zitten en of alles oké is. Heuh?. Dat heeft nog geen enkele chauffeur aan ons gevraagd. Vervolgens verontschuldigd ‘ie zich, omdat ‘ie eerst nog iemand anders op moet halen voordat we van het eiland af kunnen’ én verontschuldigd ‘ie zich als we een beetje te hard over een drempel gaan. Er heeft zeker nog nóóit een chauffeur zijn verontschuldigingen voor wat dan ook aan ons aangeboden! Vervolgens; ondanks dat ‘ie ons een minuut of 10 te laat ophaalt bij het guesthouse rijdt hij zo hard, dat we binnen de tijd aankomen in Tanah Rata. Wél compleet door elkaar geshaked, hij reed met gierende banden over de bochtige bergwegen, maar wel op tijd. Tenslotte worden we ook nog bij ons geboekte guesthouse afgezet in plaats van ergens waar we niet willen zijn. Een absoluut unicum dus.

Helaas is het guesthouse wat we geboekt hebben een beetje…budget. De kamer is heel klein, er past net een bed in, wat nog niet zo erg zou zijn als wij zelf tenminste ook in de badkamer zouden passen die erbij zit. Wastafel met een wc strak ernaast en de douche er nog ergens tussen. Omdat we gelezen hebben dat de eigenaar ook nog een hotelcomplex om de hoek heeft, vragen we of we deze kamers mogen zien en die zien er een stuk beter uit. We betalen een klein beetje bij en deze kamer is oké. We hebben trek dus eerst even lunchen. We lopen langs een Indiaas restaurantje waar we maar lekker gaan zitten. Ik krijg mijn eten op een bananenblad geserveerd, rijst, groenten, samosa, dahl, pappadums, curry, yoghurt. Het is overheerlijk! Hierna lopen we even rond in het dorpje wat ons een beetje aan Sapa doet denken in Vietnam. Het is een beetje een saai bergdorpje met redelijk wat restaurants, wat winkeltjes en wat banken en hotels. De temperatuur is aanzienlijk lager dan beneden, best wel verfrissend eigenlijk. We hebben voor het eerst in tijden weer eens een lange broek, een trui en schoenen aangetrokken. Vooral de schoenen zitten een beetje gek; die hebben we sinds Cambodja niet meer aangehad. Het loopt wel prettig in vergelijking met onze afgetrapte slippers.

We zouden kunnen gaan wandelen, maar we hebben niet zoveel zin. In plaats daarvan heb ik vanmiddag lekker een tukje gedaan. Vanavond weer gegeten bij de Indiër en daarna aardbeien met slagroom gegeten in een Nederlandse kroeg! Lichtelijk bizarre ervaring om in dit dorp een kroeg in te lopen, ingericht als bruincafé met een dvd van Guus Meeuwis op. En al helemaal dat er dan een Maleisiër in een oranje shirt naar je toekomt die zegt: ‘Goedenavond, wat kan ik jullie brengen?’ Laten we wel wezen; normaal gesproken op vakantie ontwijken wij dit soort plekken. Maar je hebt er geen idee van hoe ‘thuis’ het voelt na maanden en maanden van karaoke en rijst en noedels!

Morgen gaan we een halve dag tour door de omgeving doen. Op het briefje staat dat wij o.a. een aardbeienfarm, een bijenfarm, een vlinder & instectenfarm en een groentefarm aandoen. Ze lijken hier een behoorlijke farmen-tic te hebben. Ik ben ervan overtuigd dat ik daar morgen wel weer een stukje over kan schrijven. ;-)

19 Januari 2011, Tanah Rata, Cameron Highlands

Country Side Excursion
Departure: 08.45am & 1.45pm daily
Duration: 4 hours
Price: 25 RM

* Tea Garden & Tea Factory
* Strawberry Farm
* Honey Bee Farm
* Market Square
* Buddhist Temple
* Rose Garden**
* Butterfly & Insects Farm**
* Overview Vegetables Farm

Bovenstaande stond beschreven op de flyer van de excursie. Het beloofde een mooie dag te worden! Maar: hoe ging het echt?

Allereerst werden we vergeten op te halen. Toen er na 9 uur eindelijk iemand kwam, zei hij: ‘I will drop you with the guide at the Buddhist Temple. Do you mind if I drive a bit crazy?’
Lisette: ‘as long as you drive safe’
Edwin: ‘I’d rather be 5 minutes late then dead’

Kijk, ervaring uit het verleden heeft ons geleerd dat je een Aziaat nooit, maar dan ook nooit een vrijbrief moet geven om als een gek te rijden, want zonder deze belofte ben je je leven al niet zeker. En dus reed ‘ie op z’n gemakkie naar de tempel. Hier maakten we kennis met de gids, liepen we een rondje door de tempel en waren we precies op tijd klaar met de rest van de groep die er al een half uur was.

De volgende stop was de Rose Garden. Vanaf het moment dat we het bordje zagen begon de dreinende melodie in ons hoofd: ‘I beg your pardon, I never promised you a rose garden..’ en dat zit nog steeds in ons hoofd. Enfin, voor de Rose Garden moesten we betalen. Het zag er zo oninteressant uit, dat we dat niet deden maar de omgeving verkenden. Die bestond uit een kleine chinese tempel, een oud echtpaar dat waterkers aan het oogsten was (dat zie je veel in deze omgeving) en een ranzig openbaar toilet. Hierna kwam onze groep weer terug en gingen we naar de Strawberry Farm.

Hoera! De Strawberry Farm! De Cameron Highlands staan bekend om de vele aardbeienplantages en de vele theeplantages en hier waren we voor gekomen! We kwamen aan bij de Strawberry Farm. De gids liet een aardbeienplant zien, vertelde twee minuten iets en zei toen: ‘now you can go to shop and buy strawberries and ice cream and milkshake’. Uiteraard. Maar hoe zit het nu met die aardbeien?

Na de Strawberry Farm gingen we naar de Butterfly & Insects Farm. Ook die was niet gratis. Ik had geen zin om er ook maar 1,25 euro entree voor te betalen maar Edwin verveelde zich dus die ging maar naar binnen. Ik ging in plaats daarvan koffie drinken en internetten en raakte in een lastig gesprek terecht met de dame van het café. Eerst inspecteerde ze mijn laptop, vroeg of het een 10 inch was. Weet ik veel. ‘Yes, I have a 12 inch because otherwise I cannot read the letters’. Ok. Daarna begon ze heel hysterisch te gillen achter haar scherm. Ik vroeg haar of ze soms een computerspelletje aan het spelen was en dat bleek het geval. Ook bleek dat ze er geld voor betaald had en elke keer als het internetsignaal zwak is het spel in de soep loopt en ze geld verliest. Oké. Een tijdje later vroeg ze ineens: ‘why do you not go to Butterfly Farm?’ Ik antwoordde dat ik geen zin had, maar daar kwam geen reactie meer op. De laptop ging dicht en ze verdween.

Hierna gingen we naar de Thee Factory. Hoezee! Dat bleek nog wel aardig. Voor het eerst in twee dagen hadden we prachtig uitzicht over honderden theeplanten op de heuvels van de Cameron Highlands. De gids vertelde hoe thee geoogst wordt en we konden mooie foto’s maken. Daarna gingen we naar de theefabriek. Die hadden we wel eens eerder gezien op de Seychellen maar dit soort dingen blijven toch nooit hangen, dus het was leuk om nog eens te zien hoe het proces in zijn werk gaat. Ook hing er een hele sterke theegeur. Na de rondleiding van vijf minuten zei onze gids: ‘ok, now you can go to shop and drink tea at the café’. In plaats daarvan zijn we op een randje gaan zitten en genoten we van het (serieus) prachtige uitzicht op de heuvels vol theeplanten.

Net toen ik dacht dat we klaar waren zei de gids: ‘Ok, we have one more stop at the Honey Bee Farm and Market’. We liepen naar binnen, ze wees een paar bijenkasten aan beneden in het veld en zei: ‘you can go downstairs to take picture and then you can go to the shop and market’. Zucht. Wij gingen maar een rondje lopen en nadat al onze reisgenoten klaar waren togen we met z’n allen weer naar Tanah Rata. De gids zette ons af bij het busstation waar we tickets kochten voor de bus naar Kuala Lumpur morgen (Yes! Yes! Yes!). Hierna zijn we lekker Indiaas gaan eten (goh!) en vanmiddag heb ik weer fijn een tukje gedaan.

Doet me er aan denken dat we het onderdeel ‘Overview Vegetable Farm’ hebben overgeslagen. Wat jammer.

Ok, we zijn niet onder de indruk van de Cameron Highlands. Of misschien was ons verwachtingspatroon te hoog. Ik denk dat we hoopten dat we net als in Sapa zicht zouden hebben op bergen om ons heen, vol met theeplantages en marktkraampjes in het stadje waar je bakken met aarbeien kon kopen. In plaats daarvan zijn de Cameron Highlands volgebouwd en kost een minibakje met aardbeien een vermogen. Hotels en souvenirstalletjes genoeg, dat wel. Misschien hadden we het meer gewaardeerd als we een paar dagen waren gaan wandelen, maar dat zit er op het moment even niet in. Desalniettemin hebben een paar prima dagen gehad en kijken we nu nog meer uit naar Kuala Lumpur morgen. Back to the big city, whoe-hoe!!