Hasta luego Ecuador, hola Colombia!

8 Augustus 2011, El Monte Sustainable Lodge, nabij Mindo

Om kwart voor zeven stappen we in de taxi naar de wijk ‘Mariscal’ in Quito. Hier zou het kantoor moeten zitten van de lodge waar we de komende nachten zullen verblijven. De taxichauffeur brengt ons naar de juiste straat maar we moeten even zoeken naar het kantoor zelf. Als we het gevonden hebben betalen we, registreren we onszelf en nemen vervolgens een taxi naar het busstation van Quito. De eerste taxichauffeur die we aanhouden durft acht dollar te vragen, dus die lachen we uit en lopen direct weg om een andere taxi te zoeken. Die vinden we binnen een minuut, deze chauffeur vraagt vier dollar. We geven de man er vijf als we aankomen op het busstation; het blijkt een enorm takke-end rijden te zijn. We hebben nog nooit meegemaakt dat een busstation zó ver uit het centrum ligt. We kopen een kaartje naar Mindo, stappen in de bus en rijden Quito uit. Binnen no-time passeren we de evenaar; voor het eerst overland. De vorige keer dat we de evenaar passeerden, was per boot van Pulau Bintan naar Jakarta. Na ruim twee uur van haarspeldbochten komen we in Mindo aan. We zijn vroeg en onze pick-up is er nog niet, dus ik haal gauw wat fruit en water. Als ik terugkom heeft Edwin de tassen al in de auto geladen en gaan we op weg.

Na een kwartiertje rijden komen we aan bij een kabelbaantje boven een rivier. Ik ga op het plankje zitten en laat me gewillig naar de overkant zwieren. Dan komt Edwin erachteraan die ook beide rugzakken meeneemt. Eenmaal aan de overkant lopen we naar onze Cabaña. Dit is een geweldig houten huisje aan een snelstromende rivier. We hebben een woonkamertje, een slaapkamer en een prachtige badkamer met een verzonken bad. Om het huisje heen is overal groen en er dwarrelen prachtige vlindertjes. We worden meegenomen naar de ‘huiskamer’van de lodge, een grote open ruimte met heerlijke banken en prachtige boeken over Ecuador. We krijgen koffie en thee en bespreken ons programma voor de komende dagen. Als we even later wat relaxen op de bank en alles om ons heen in ons opnemen weten we: dít is waar we het allemaal voor doen, dit is waarom we nooit zullen stoppen met reizen. Overal op de wereld zijn prachtige paradijsjes verstopt, plekken waar je bij aankomst al niet meer weg wilt. En naar al deze speciale plekken willen wij nog toe.

Om een uur of één lunchen we samen met de eigenaar van de lodge. Dit is een vriendelijke man ‘from Missisippi’ die al twintig jaar in Ecuador woont. Terwijl we een heerlijk gezonde, vegetarisch-en-tevens-organische lunch verorberen praten we over van alles. Hij vindt het maar wat leuk dat we om de wereld gereisd zijn; wij vinden het maar wat interessant dat hij zo’n geweldige lodge heeft gecreeërd. We vergeten de tijd en het is al bijna drie uur als we van tafel gaan. We maken ons gauw klaar, want om drie uur gaan we samen met gids Fernando een twee uur durende nature walk doen. De lodge ligt in een ‘cloud forest’; een gebied met een hoge luchtvochtigheid en een koeler klimaat dan in Quito. In dit gebied moeten heel erg veel vogels te zien zijn. Fernando komt hiervandaan en houdt duidelijk van zijn baan. Hij wijst ons de meest aparte plantensoorten aan, weet de meest bizarre torretjes te vinden en kruipt zelfs nog op zijn knieën door de bosjes om ons een kikkertje te laten zien met gele stippen op de buik. Langzaam maar zeker wandelen we de berg op terwijl we allerhande planten en diertjes bekijken. Twee keer zien we een groene Tucan, een machtig gezicht. Eenmaal boven op de berg worden we vergezeld door een Belgisch gezin dat net is aangekomen. Gezamenlijk gaan we op zoek naar nog meer Tucans. Die lijken zich schuil te houden totdat Fernando door het hoge gras een veldje op loopt en er ineens talloze Tucans vliegen. Tucans met knalgele- en rode snavels, heel erg bijzonder om te zien.

Omdat we in de zoektocht naar Tucans de tijd een beetje zijn vergeten moeten we in de schemer door het bos nog de berg aflopen. Drie-en-een-half-uur na vertrek komen we terug van ons twee-uur-durende wandeling. We frissen ons gauw op want om zeven uur wordt het diner geserveerd. We maken kennis met een Engels stel op huwelijksreis en een jongen die hier vrijwilligerswerk doet en terwijl we wederom heerlijk eten –soep, vis met aardappelpurree en groenten en chocolademousse toe- kletsen we over van alles en nog wat. Het is bijzonder hoe je met mensen die je net hebt leren kennen interessante gesprekken kan hebben over reizen, politiek en het Nederlandse drugsbeleid.

Nu zijn we terug in ons huisje. Ik heb zojuist een heerlijke regendouche genomen. Ons huisje is niet helemaal natuurdicht; ik heb twee kakkerlakjes gespot en Edwin schoot net omhoog uit bed omdat er een vliegenbeest op zijn hoofd zat. Om ons heen horen we de natuur, krekels gaan tekeer. Het is hier heerlijk. Ik wil hier nooooooooit meer weg.

9 Augustus 2011, El Monte Sustainable Lodge, nabij Mindo

Om half vijf gaat de wekker. Op de prachtigste plekken ter wereld moet je vroeg opstaan wil je wat meekrijgen van het dierenleven. Om vijf uur worden we met het kabelbaantje in het donker de rivier over gezwierd. Aan de andere kant staat onze chauffeur al op ons te wachten. We rijden een half uurtje en stappen dan uit bij een donker bos. Hier lopen we nog een half uurtje en dan nemen we plaats op een bankje met een kleine overkapping erboven, een hutje speciaal gemaakt om vogels te spotten.Tegen zes uur begint het gekwetter van de Andes ‘Cock-of-the-Rock’, ofwel de Rupicola Peruvianus (zeker de moeite waard om ff te Googlen), een knalrode mannetjesvogel met een heel bizar hoofd. Eigenlijk zit zijn oog heel dicht bij zijn lichaam en heeft ‘ie daarboven nog een heel idioot hoofd. Elke dag om zes uur komen heel veel Cock-of-the-Rock mannetjes samen in dit stukje bos en schreeuwen ze de longen uit hun lijf. Ook vliegen ze van hot naar her, alles om de aandacht van de vrouwtjes te trekken. Het is een drukte van belang en naarmate het steeds lichter wordt zien we meer en meer knalrode vogels door het groen vliegen. Het is een indrukwekkend schouwspel. Foto’s maken is vrijwel onmogelijk; het is te donker en de vogels zitten zelden stil. Na een uur keert de rust weer terug in het bos en lopen wij weer terug naar de auto.

Om acht uur zijn we terug in de lodge en kunnen we direct aanluiten voor het heerlijke ontbijt. Vers fruit, pannenkoek, vers gebakken brood met een eitje; het is echt heel luxe. Na het ontbijt nemen we een (regen)douche en relaxen we de rest van de morgen. Om één uur kunnen we weer aanschuiven voor een heerlijke lunch; we kunnen hier wel aan wennen! We maken kennis met de nieuwe aankomsten van vandaag; een Duits stel en een groepje Engelsen. Na de lunch maken we met Fernando een wandeling in de buurt van de lodge; we zien veel plantensoorten, gekke diertjes en een kolibrie vliegt een halve meter voor onze neus. Alhoewel; hij beweegt zijn vleugels heel spastisch heen- en weer maar echt vliegen doet ‘ie niet want hij blijft op één plek hangen. Het zijn fascinerende beestjes. Als we terugkomen in de lodge drinken we thee en zien we een capybara om de lodge heen wandelen; een soort reuze cavia. Deze hebben we nog nooit in het wild gezien!

Vanavond eten we weer heerlijk vegetarisch, we hebben al lang niet meer zo gezond en gevarieerd gegeten. We kletsen nog lang na en overwegen serieus om een nacht langer te blijven. Het probleem is dat we in deze laatste weken eigenlijk geen rek meer hebben in ons reisschema en de lodge is heel erg duur; we doen er dus verstandiger aan om morgen gewoon te vertrekken. Maar dat is lastig. Want deze lodge; die wil helemaal niemand verlaten. Het is hier gewoon veel te fijn.

10 Augustus 2011, Otavalo,

Edenliset: ‘Thank you so much for everything! We loved it here!’.
Eigenaar van lodge: ‘No, thank yóu! You are a big inspiration for me.’
Edenliset: ‘Oh no, the other way around, you are an inspiration!’
Eigenaar van lodge: ‘But I don’t think you will ever stay in one place, will you?’
Edenliset: ‘Well…..after travelling for so long…it would be good to stay in one place as nice as this!’
Eigenaar van lodge: ‘Are you sure you will be ok, taking two buses today?’
Edenliset: ‘Off course, that’s what we’ve been doing all year. Thanks!’

Na deze woorden lopen we naar het kabelbaantje en worden we weer de rivier over gezwiept.
We willen nog helemaal niet weg maar we zullen wel moeten…aan alle mooie momenten komt een eind. Het maakt niet uit hoe lang je reist, het blijft geweldig om mensen te leren kennen die hun dromen hebben waargemaakt, die hun eigen koers varen en dolgelukkig zijn met hoe zij hun leven hebben ingericht. Heel inspirerend. Als we de rivier over zijn staat er al een chauffeur klaar die ons naar Mindo zal brengen, waarvandaan wij de bus naar Quito zullen nemen. We worden bij de doorgaande weg afgezet. Bij de ‘bushalte’ hebben we veel aanspraak van de mensen uit het dorp, iedereen is heel vriendelijk hier. Al na tien minuten komt er een bus langs en stappen we in.Terwijl we naar Quito rijden passeren we de evenaar nog maar eens; we bevinden ons weer even op het zuidelijk halfrond, waar het overigens nog winter is. Gelukkig blijven we er niet voor lang; eenmaal aangekomen op het busstation van Quito zitten we binnen drie minuten in de bus naar Otavalo. Binnen no-time passeren we alweer de evenaar, we bevinden ons nu weer op het noordelijk halfrond. Het is hier zomer, een stuk aangenamer kan ik wel zeggen :). Na twee uur komen we aan in Otavalo. We nemen een taxi naar ons geboekte hostal, dat is verder prima. We zijn in Otavalo om onze laatste souvenirs te kopen. Het dorpje staat bekend om zijn grote markten, die vooral op zaterdag erg levendig en groot moet zijn. Wij zijn er op een woensdag en vinden het nu al heel erg groot. We dingen behoorlijk af en tikken zo nog wat gezellige Ecuadoriaanse items op de kop. Verder vinden we Otavalo niet zo heel boeiend, eigenlijk is het gewoon weer een ‘aardig stadje’.

Op onze laatste avond in Ecuador nemen we het er lekker van; we eten in het restaurant van onze accommodatie. Met een voorgerecht, een hoofdgerecht, een wijntje en een biertje en een kop koffie toe een hele traktatie. We zijn blij dat we de afgelopen dagen zo heerlijk gezond hebben kunnen eten in Ecuador.

Morgen zullen we Ecuador alweer achter ons laten en naar Colombia reizen. We vinden het jammer dat we maar 12 dagen in Ecuador hebben kunnen doorbrengen, we hebben lang niet alles gezien. Toch zijn we erg onder de indruk van wat we wel hebben gezien. De Andes in Ecuador is heel anders dan in Argentinië en Peru; veel groener en natter dan in het zuiden. We zijn blij dat we de overnachtingen in Hacienda El Porvenir en De El Monte Lodge hebben gedaan, we kunnen dit soort accommodaties iedereen aanraden. Je betaalt er de hoofdprijs voor, maar hebt dan ook echt een heel goede accommodatie met goed eten en leuke activiteiten met een goede gids. Ecuador heeft heel veel van dit soort lodges, waarvan wij er zeker nog een aantal willen bezoeken in de toekomst. We moeten zo wie zo nog een keer terug naar Ecuador. Want de –misschien wel- spectaculairste gebieden, de amazone en de Galapagos eilanden hebben we wegens tijdgebrek niet kunnen bezoeken. In ieder geval een goede reden om nog eens terug te reizen naar dit prachtige land.

11 Augustus 2011, Pasto

Het afgelopen jaar zijn we heel erg veel landsgrenzen overgereisd. Vond ik dat voor vertrek uit Nederland nog spannend; tegenwoordig vinden we het vele malen prettiger dan airports. Op de grens Laos-Thailand en Singapore-Indonesië (maar dit was eigenlijk een zeegrens) na, hebben we alle landsgrenzen semi-georganiseerd gedaan. Dat houdt meestal in dat je een ticket koopt bij een busmaatschappij die je in je vertrekplaats in het ene land ophaalt en naar je bestemming in het volgende land brengt. Bij de grens wacht men tot je klaar bent met de formaliteiten. Het voordeel van een dergelijke reis is dat je verder niet echt hoeft na te denken. Omdat een dergelijke verbinding schijnbaar niet bestaat tussen Ecuador en Colombia pakken we het vandaag anders aan.

Allereerst nemen we een taxi naar een busstation aan de Panamerican Highway. Binnen enkele minuten stopt hier een bus richting Tulcan. De busreis duurt drie uur maar ondanks dat het een redelijke comfortabele bus is voelt het langer aan. Eenmaal aangekomen in Tulcan zitten we letterlijk binnen tien seconden in een taxi naar ‘La Frontera’. De taxichauffeur heeft de snelheid er lekker in en we staan dan ook binnen no-time aan de grens. Allereerst laten we ons Ecuador ‘uitprinten’, wederom geen stempel hier. Dan plegen we nog een laatste plasje op Ecuadoriaans grondgebied en terwijl Edwin op de tassen past ga ik nog even boodschappen doen. We hebben trek en we hebben niks bij ons. Ik loop langs alle ‘Psssst! Cambio! Dolares, pesos!’-mannetjes en er ligt iemand in het park met een zak over zijn hoofd ofzo. Je krijgt niet bepaald de beste indruk van Ecuador als je hier de grens oversteekt. Ik baan mij een weg door honderd gele taxi’s naar wat kleine winkeltjes. Een mevrouw slacht een paar kippen en roept ‘Pollo! Pollo!’. Dat lijkt me niet zo heel lekker op dit moment maar ze hebben ook broodjes kaas, zo vertelt haar man. Als ik er vier bestel, komt de pollo-mevrouw in actie en stopt tussen elk broodje een stuk kaas. Ik neem ook nog twee yoghurtjes mee. Ik zie dat ik nog 1,5 Ecuadoriaanse dollars over heb (men gebruikt hier qua biljetten alleen de Amerikaanse dollars maar qua muntgeld gebruiken ze twee soorten door elkaar) waar ik straks niks meer aan heb. Ik vraag wat een rolletje keelsnoepjes kost en snap er geen bal van als de mevrouw ‘setenta’ zegt. Dus ik kijk moeilijk en zeg: ‘seis-zero?’ Dat snapt de mevrouw niet. Ik denk: setenta, setenta….oh…zeventig? Dus ik zeg: ‘setenta…siete-zero?’ waarop de mevrouw begrijpend knikt. Ik koop twee rolletjes en zeg dat ze het wisselgeld mag houden, maar ik mag niet weg voordat ze me een pakje kauwgom in de hand heeft gedrukt.

Ik baan me een weg terug langs de honderden gele taxi’s, de man in het park met de zak over zijn hoofd en de ‘Psssst! Cambio! Dolares, pesos!’-mannetjes naar Edwin.die geduldig staat te wachten. Dan lopen we naar Colombia. Het is één grote chaos, we vinden het super! We vinden de rij voor de immigratie. Er wordt wat voorgedrongen hier en daar maar ik zie geen noodzaak tegen vijf enorme Colombiaanse negers te zeggen dat dat niet mag. Daarnaast hebben we geen haast. Al we aan de beurt zijn mogen we niet samen naar het douanehokje maar moeten we apart. We hoeven verbazingwekkend genoeg geen formulieren in te vullen, er wordt alleen een vingerafdruk gemaakt. Als we onze stempel hebben lopen we naar de vele Colombiaanse colectivo’s die bij de grens staan en binnen een paar seconden zitten we alweer in een auto. Omdat het één grote chaos is –er staat een vrachtwagen midden op de weg die naar Ecuador wil maar al het verkeer richting Colombia denkt daar anders over- krijgt onze colectivo-chauffeur enorme ruzie met allemaal mensen, een geweldig spektakel. Daarna ragt ‘ie zich gewoon een weg door al het verkeer heen en sjeest als een idioot naar het busstation van het eerste plaatsje in Colombia, Ipiales. Hier kopen we een ticket voor wederom een colectivo (een gedeelde auto) naar Pasto. De weg door de Andes is werkelijk adembenemend. De groene bergen met de rivier in het dal, watervallen die van de bergwanden naar beneden klateren, supermooi. Er zijn wat militaire checkpoints waar militairen met grote geweren rondhangen maar we mogen steeds doorrijden. Qua snelheid blijken de Colombiaanse chauffeurs geen haar beter dan in Ecuador, we racen langs de bergwanden. Omdat de Panamerican Highway in deze landen geen inhaalstroken kent vinden de chauffeurs dat ze op debiele snelheid alle slome vrachtwagens bij voorkeur in de bochten moeten inhalen wat nog weleens voor wat ‘oh jee’ momenten zorgt. Toch komen we twee uurtjes later zonder brokken in Pasto aan.

Ik ben de colectivo nog niet uit of er staat al een taxichauffeur aan me te plukken. Huppa, tassen in de taxi en op hoge snelheid door de straten van Pasto. We komen aan bij het hotelletje wat we in de Lonely Planet hebben gevonden en gelukkig hebben ze plek en is het verder prima. Precies zeven uur na vertrek uit Otavalo ploffen we op ons Colombiaanse bedje neer. Misschien is onze taxi-bus-taxi-colectivo-colectivo-taxi-combinatie wel veel sneller dan een rechtstreekse bus. We vonden het in ieder geval een hele interessante reis, we krijgen hier altijd heel veel energie van.

Op het eerste gezicht ziet Colombia er armer en chaotischer uit dan Ecuador. Wij vonden Ecuador dan ook heel geciviliseerd, veel geciviliseerder ook dan Peru bijvoorbeeld. De mensen zijn wel heel vriendelijk en Pasto heeft wel wat mooie kerken en een mooi, groot Plaza Mayor. Ik zou zeggen, wederom een ‘aardig plaatsje’ maar dan wel in Colombia dit keer. Omdat wij chaotische plekken doorgaans super interessant vinden kijken we er naar uit om meer van Colombia te gaan zien.

Oh ja, als het lukt laadt ik nog een video’tje met de geluiden van de Cock-of-the-Rock. Als jullie bij dit bericht maar een paar foto’s zien moet je morgen nog maar eens kijken; ik zal proberen alle foto’s tot aan de grens met Colombia erop te zetten maar de stroom viel hier net uit en als dat halverwege het laden gebeurt dan zal ik het morgenochtend nog een keer proberen.