'Loket 2' & Lombok
Door: Lisette
Blijf op de hoogte en volg Edwin en Lisette
23 Februari 2011 | Indonesië, Batavia
21 Februari 2011, Lovina
**Wat EdenLiset zoal doen in Lovina**
In de categorie ‘hotel’:
- Ons verbazen over het feit dat we maar 20 euro per kamer betalen in een luxe resort en dat we er nog ontbijt bij krijgen ook;
- Onszelf het kleinste van de twee zwembaden in het hotel toe-eigenen omdat er verder niemand gebruik van maakt en het dan ons ‘privé-zwembad’ noemen;
- Ons afvragen hoe het mogelijk is voor 20 euro per nacht én een mooie kamer én een privé zwembad te hebben in een luxe resort op Bali;
- Alvast plannen maken voor onze volgende reis waarbij we een maand in Lovina blijven om voor 20 euro per nacht een kamer met privézwembad in Hotel Rambutan te boeken.
In de categorie ‘eten’:
- Voor 80 cent nasi goreng eten op de ieniemienie ‘nightmarket’;
- Spekkoek kopen in de supermarkt en opeten;
- Baantjes trekken in het zwembad om de spekkoek er weer af te zwemmen om vervolgens:
- Biertjes te drinken tijdens Happy Hour vergezeld van nootjes en knoflookbrood.
In de categorie ‘dieren’:
- Ons aan-het-zwembad-liggend verbazen over het feit dat als de aanloop vanaf de palmboom maar lang genoeg is, eekhoorntjes twee meter door de lucht kunnen vliegen en veilig kunnen landen in de naastgelegen boom;
- Ons verbazen over het feit dat Lisette wordt opgegeten door de muggen en Edwin niet;
- Ons ergeren aan mini vliegjes die irritant voor Lisette haar ogen vliegen en bij Edwin niet;
- Ontdekken dat er ‘pecel lele’ in de vijver bij het hotel zwemt (je weet wel, die enge catfish die wij bij ons eten kregen in Yogyakarta terwijl we dachten dat we ‘pecel’, oftewel pindasaus, hadden besteld);
- Zwerfhonden vermijden die we op Java niet hebben gezien en waarvan er op Bali ineens heel veel zijn.
In de categorie ‘uitrusten’:
- Laveloos van de warmte onder de fan liggen om af te koelen;
- Heel lang douchen omdat we eindelijk weer eens een fijne, warme douche hebben;
- 12 uur per nacht slapen omdat we heel moe zijn;
- Lezen.
In de categorie ‘administatie’:
- Mailachterstand proberen weg te werken wat niet lukt dus bij deze excuses voor het uitblijven van een antwoord;
- Proberen met thuis te Skypen wat na een half uur door de hitte heen- en weer rennen tussen hotel en internetcafé eindelijk lukt;
- Administratie zover mogelijk bijwerken;
- Vlucht boeken van Santiago de Chile naar Buenos Aires wat niet lukt, omdat de website van de ellendige Braziliaanse lowcost airline niet meewerkt, waardoor vervolgens Lisette haar Nike collega’s weer eens te hulp moet vragen die voor ons een vlucht boeken;
- Ons verdiepen in campervannetjes in Austalië die niet beschikbaar blijken te zijn voor de beloofde lage prijs (zoals altijd) maar waarvan we er nu toch één gevonden en geboekt hebben.
In de categorie ‘was ik nu maar geen Hollander’;
- Alle restaurants met aanbod van bitterballen, kroketten en puntzakken friet vermijden;
- Luid ouwehoerende gepensioneerde Hollandse sekstoeristen afluisteren in het restaurant en ze vervolgens keihard uitlachen;
- Net doen of we geen Hollander zijn als onze Frans keihard door de luidsprekers van het happy hour café schalt met ‘Heb je even voor mij’ (!!!!!!).
Na drie dagen concluderen wij dat we hier nog wel twee weken zouden kunnen blijven maar dat we dat zonde van de tijd vinden omdat er nog zoveel moois te zien is in Indonesië. En dus reizen we morgen door naar Padangbai, vanwaar de ferry naar Lombok vertrekt. Maar eerst…een nieuw bezoek aan Kantor Imigrasie in de hoop dat wij een visumverlenging hebben gekregen.
22 Februari 2011, Padangbai
Om negen uur zaten we netjes klaar in de lobby van ons hotel, te wachten op onze chauffeur. De vorige keer was hij ook 25 minuten te laat, dus pas na een half uur besloten we er eens een belletje aan te wagen. Het hotel kon ons echter niet helpen een telefoontje te plegen; die konden alleen lokale nummers bellen en geen mobieltjes - wat ons deed denken aan Nederland tien jaar geleden. Dus toog Edwin naar het internet café waar hij de jongen achter de balie uitlegde dat hij graag de chauffeur van onze auto wilde bellen om te vragen waar hij bleef en of de jongen misschien het woord wilde doen want de chauffeur spreekt geen Engels en wij nog steeds maar 25 woorden Bahasa Indonesia, waarvan er al 10 worden ingenomen door tot tien te tellen. Waarop de jongen uiteraard eerst probeerde Edwin een andere auto met chauffeur aan te smeren, dit is namelijk Azië, maar na vriendelijk-doch-dringend aandringen toch ging bellen. De chauffeur bleek bij het kindertehuis in Singaraja te staan en kwam tegen tien uur dan toch voorrijden.
Allereerst een prachtige route gereden richting het hooggelegen plaatsje Munduk vanwaar wij een fantastisch uitzicht hadden op twee kratermeren. Onderweg talloze knalgroene rijstvelden waar ik jullie niet meer mee ga vervelen want dat weten jullie nu wel. Hierna moesten we vanwege de tijd rechtstreeks naar de airport van Denpasar want we moesten tussen 1 en 3 uur ons paspoort ophalen bij Kantor Imigrasie. Eenmaal aangekomen gaven we onze vriend bij Loket 2 ons briefje waarna hij ons maande te gaan zitten om een paar minuten later wonderwel met onze paspoorten terug te komen. En jawel; in ons paspoort een prachtige, grote, knalpaarse stempel waarop staat dat wij nog een maandje mogen blijven. Hoezee!
Met de paspoorten weer in het bezit (zolang zijn we nog niet zonder paspoort geweest in het afgelopen half jaar) op weg gegaan naar Sanur waar we voor ‘old times sake’ zijn gaan lunchen in restaurant ‘Swastika’. Wellicht een rare naam maar tien jaar geleden kwam ik hier vaak met mijn vriendin Thaise en mijn ouders en broertje dus waarom niet. Het zag er nog hetzelfde uit, ware het niet dat de halfgare weg voor het restaurant nu een drukke doorgaande weg is geworden en je tegenwoordig geen bloemetje meer achter je oren krijgt, wat mijn vader en broertje trouwens wel gunstig zal stemmen.
Na de lunch direct door naar Padangbai waar we net na vier uur aankwamen. We checkten een paar hotelletjes en vonden een kamer voor 10 euro inclusief ontbijt maar ‘not include toiletpaper’. Nu voel ik mij niet de aangewezen persoon om lokale gewoonten in twijfel te trekken, maar wat er precies hygiënischer is aan je billen wassen met een tuinslang en je linkerhand ontgaat mij na zes maanden Azië nog steeds. En dus kopen wij zelf maar een pleerolletje bij de winkel om de hoek, wat overigens heel normaal is in Azië omdat er toch bijna nooit ergens wc papier aanwezig is.
Padangbai is een schattig plaatsje, aan een baai gelegen, met leuke hotelletjes en eetgelegenheden. De locals zitten met hun kinderen in de branding of zijn druk met het verven van hun boot; de reizigers eten te dure nasi goreng en kopen een ticket voor de ferry naar Lombok. Zo ook wij. Morgenochtend om negen uur vertrekt de boot. We will see.
23 Februari 2011, op de boot tussen Bali en Lombok **zes maanden on the road!!**
Vandaag zijn we precies een half jaar onderweg! Zes maanden alweer. Enerzijds is het voorbij gevlogen, anderzijds hebben we zo ontzettend veel meegemaakt in die zes maanden, dat het ook veel langer had kunnen zijn. Ik kan in ieder geval meedelen dat we nog lang niet naar huis willen. Uiteraard missen we wel wat dingetjes, zoals:
- Gezellig bijkletsen, borreltjes drinken en lekker eten met jullie allemaal;
- Hollandse bruine boterham met oude kaas en Franse mosterd (Lisette)
- Droge witte wijn met grote-groene-met-feta-gevulde-olijven (Lisette)
- Vlees met sausjes (Edwin)
- Paprikachips (Edwin)
Wat we niet missen?
- In het holst van de nacht opstaan om te moeten gaan werken;
- In het holst van de nacht opstaan;
- Werken;
- IJskoude handen en voeten (Lisette, maar ook Edwin want die lijdt daar dan onder);
- Grijze, grauwe Hollandse lucht;
- Eeuwige miezer;
- Op zaterdag boodschappen doen bij de Lidl en Albert Heijn;
- Afwassen;
- Het huis schoonmaken;
Gelukkig zijn we pas halverwege!
****
Om kwart voor negen werden we vanmorgen opgehaald bij onze accommodatie. Vanaf onze accommodatie kunnen we de ferry naar Lombok zien liggen en we zouden er gewoon 400 meter naartoe kunnen lopen maar ons ticket schrijft ons voor dat we op een minibus moeten stappen die ons naar de ferry brengt. Dan kan je dat maar beter doen, anders ontregel je het systeem en wordt het gegarandeerd een puinhoop. We werden als eerste opgehaald en er bleken toen nog vier mensen plus bagage in de auto (geen minibus dus) te moeten. Er ging een hele dikke Verschrikkelijke Toerist bij Edwin op schoot zitten die stonk naar rook en na een kwartier van in- en uitstappen, mensen en tassen in- en uitladen, zweten en 300 meter gereden te hebben zei de chauffeur van de auto: ‘Ok, we stop here. You walk the last 100 meters’. Geloof me; ook de laatste Aziatische loodjes wegen het zwaarst.
We probeerden zo goed en zo kwaad als het kon alle rijst-, water- en andere meukverkopers te negeren en vochten onszelf een plekje op de ferry. Eenmaal een bankje achterop de ferry geconfisceerd kwamen we wederom tot de conclusie dat als je de enige toerist bent, niemand wat van je wil behalve een gezellig praatje. Echter, als er andere toeristen zijn, moet alle verkoopwaar tot in den treuren worden opgedrongen en kom je er maar lastig vanaf. Zuid-Oost Azië ten voeten uit.
We hebben vandaag bewust voor de langzame ferry naar Lombok gekozen; deze is tien keer goedkoper dan de ‘fast boat’. Waarschijnlijk is ‘ie ook tien keer langzamer dan de fastboat maar het voordeel daarvan is dat we net alle tijd hadden om een gigantische school dolfijnen te bekijken die vlakbij onze boot uit het water sprongen. Een prachtig gezicht. Ik heb het geprobeerd te filmen maar toen ik het filmpje zojuist ging nakijken bleek dat ik alleen de lucht gefilmd heb, dus ik heb ‘m maar weer gewist. Hahaha. Nou ja. Al anderhalf uur gehad; nog maar drie-en-een-half te gaan. Nu: spekkoeklunch. Hmmmmm.
** 6 uur later **
De ferry deed er uiteindelijk 4,5 uur over, dat viel nog mee. Na aankomst op Lombok kwam er een klein aggenebbis busje aan die ons naar Senggigi bracht. We ontmoetten tijdens de rit twee Canadese meiden en samen gingen we op zoek naar accommodatie, wat nog niet mee viel. De écht goedkope plekken zien er niet uit en daarna wordt het al snel flink duurder. Ook liggen veel hotels buiten Sengigi, wat niet handig is als je even wat wilt gaan eten. Gelukkig vonden we na een uur een goed hotel wat dan wel 23 euro per nacht kost, maar dan inclusief ontbijt en een flink zwembad. En dat konden we na een uur rondzeulen in de zinderende hitte wel gebruiken.
Gezellig een uurtje gezwommen en afgekoeld en nu een verfrissende douche. Zo direct gaan we even een rondje lopen en kijken of we vervoer voor morgen kunnen regelen om het eiland te gaan bekijken. Daarna met z’n allen eten wat goed uitkomt want het enige wat we tot nu toe op hebben vandaag is een halve spekkoek.
**Wat EdenLiset zoal doen in Lovina**
In de categorie ‘hotel’:
- Ons verbazen over het feit dat we maar 20 euro per kamer betalen in een luxe resort en dat we er nog ontbijt bij krijgen ook;
- Onszelf het kleinste van de twee zwembaden in het hotel toe-eigenen omdat er verder niemand gebruik van maakt en het dan ons ‘privé-zwembad’ noemen;
- Ons afvragen hoe het mogelijk is voor 20 euro per nacht én een mooie kamer én een privé zwembad te hebben in een luxe resort op Bali;
- Alvast plannen maken voor onze volgende reis waarbij we een maand in Lovina blijven om voor 20 euro per nacht een kamer met privézwembad in Hotel Rambutan te boeken.
In de categorie ‘eten’:
- Voor 80 cent nasi goreng eten op de ieniemienie ‘nightmarket’;
- Spekkoek kopen in de supermarkt en opeten;
- Baantjes trekken in het zwembad om de spekkoek er weer af te zwemmen om vervolgens:
- Biertjes te drinken tijdens Happy Hour vergezeld van nootjes en knoflookbrood.
In de categorie ‘dieren’:
- Ons aan-het-zwembad-liggend verbazen over het feit dat als de aanloop vanaf de palmboom maar lang genoeg is, eekhoorntjes twee meter door de lucht kunnen vliegen en veilig kunnen landen in de naastgelegen boom;
- Ons verbazen over het feit dat Lisette wordt opgegeten door de muggen en Edwin niet;
- Ons ergeren aan mini vliegjes die irritant voor Lisette haar ogen vliegen en bij Edwin niet;
- Ontdekken dat er ‘pecel lele’ in de vijver bij het hotel zwemt (je weet wel, die enge catfish die wij bij ons eten kregen in Yogyakarta terwijl we dachten dat we ‘pecel’, oftewel pindasaus, hadden besteld);
- Zwerfhonden vermijden die we op Java niet hebben gezien en waarvan er op Bali ineens heel veel zijn.
In de categorie ‘uitrusten’:
- Laveloos van de warmte onder de fan liggen om af te koelen;
- Heel lang douchen omdat we eindelijk weer eens een fijne, warme douche hebben;
- 12 uur per nacht slapen omdat we heel moe zijn;
- Lezen.
In de categorie ‘administatie’:
- Mailachterstand proberen weg te werken wat niet lukt dus bij deze excuses voor het uitblijven van een antwoord;
- Proberen met thuis te Skypen wat na een half uur door de hitte heen- en weer rennen tussen hotel en internetcafé eindelijk lukt;
- Administratie zover mogelijk bijwerken;
- Vlucht boeken van Santiago de Chile naar Buenos Aires wat niet lukt, omdat de website van de ellendige Braziliaanse lowcost airline niet meewerkt, waardoor vervolgens Lisette haar Nike collega’s weer eens te hulp moet vragen die voor ons een vlucht boeken;
- Ons verdiepen in campervannetjes in Austalië die niet beschikbaar blijken te zijn voor de beloofde lage prijs (zoals altijd) maar waarvan we er nu toch één gevonden en geboekt hebben.
In de categorie ‘was ik nu maar geen Hollander’;
- Alle restaurants met aanbod van bitterballen, kroketten en puntzakken friet vermijden;
- Luid ouwehoerende gepensioneerde Hollandse sekstoeristen afluisteren in het restaurant en ze vervolgens keihard uitlachen;
- Net doen of we geen Hollander zijn als onze Frans keihard door de luidsprekers van het happy hour café schalt met ‘Heb je even voor mij’ (!!!!!!).
Na drie dagen concluderen wij dat we hier nog wel twee weken zouden kunnen blijven maar dat we dat zonde van de tijd vinden omdat er nog zoveel moois te zien is in Indonesië. En dus reizen we morgen door naar Padangbai, vanwaar de ferry naar Lombok vertrekt. Maar eerst…een nieuw bezoek aan Kantor Imigrasie in de hoop dat wij een visumverlenging hebben gekregen.
22 Februari 2011, Padangbai
Om negen uur zaten we netjes klaar in de lobby van ons hotel, te wachten op onze chauffeur. De vorige keer was hij ook 25 minuten te laat, dus pas na een half uur besloten we er eens een belletje aan te wagen. Het hotel kon ons echter niet helpen een telefoontje te plegen; die konden alleen lokale nummers bellen en geen mobieltjes - wat ons deed denken aan Nederland tien jaar geleden. Dus toog Edwin naar het internet café waar hij de jongen achter de balie uitlegde dat hij graag de chauffeur van onze auto wilde bellen om te vragen waar hij bleef en of de jongen misschien het woord wilde doen want de chauffeur spreekt geen Engels en wij nog steeds maar 25 woorden Bahasa Indonesia, waarvan er al 10 worden ingenomen door tot tien te tellen. Waarop de jongen uiteraard eerst probeerde Edwin een andere auto met chauffeur aan te smeren, dit is namelijk Azië, maar na vriendelijk-doch-dringend aandringen toch ging bellen. De chauffeur bleek bij het kindertehuis in Singaraja te staan en kwam tegen tien uur dan toch voorrijden.
Allereerst een prachtige route gereden richting het hooggelegen plaatsje Munduk vanwaar wij een fantastisch uitzicht hadden op twee kratermeren. Onderweg talloze knalgroene rijstvelden waar ik jullie niet meer mee ga vervelen want dat weten jullie nu wel. Hierna moesten we vanwege de tijd rechtstreeks naar de airport van Denpasar want we moesten tussen 1 en 3 uur ons paspoort ophalen bij Kantor Imigrasie. Eenmaal aangekomen gaven we onze vriend bij Loket 2 ons briefje waarna hij ons maande te gaan zitten om een paar minuten later wonderwel met onze paspoorten terug te komen. En jawel; in ons paspoort een prachtige, grote, knalpaarse stempel waarop staat dat wij nog een maandje mogen blijven. Hoezee!
Met de paspoorten weer in het bezit (zolang zijn we nog niet zonder paspoort geweest in het afgelopen half jaar) op weg gegaan naar Sanur waar we voor ‘old times sake’ zijn gaan lunchen in restaurant ‘Swastika’. Wellicht een rare naam maar tien jaar geleden kwam ik hier vaak met mijn vriendin Thaise en mijn ouders en broertje dus waarom niet. Het zag er nog hetzelfde uit, ware het niet dat de halfgare weg voor het restaurant nu een drukke doorgaande weg is geworden en je tegenwoordig geen bloemetje meer achter je oren krijgt, wat mijn vader en broertje trouwens wel gunstig zal stemmen.
Na de lunch direct door naar Padangbai waar we net na vier uur aankwamen. We checkten een paar hotelletjes en vonden een kamer voor 10 euro inclusief ontbijt maar ‘not include toiletpaper’. Nu voel ik mij niet de aangewezen persoon om lokale gewoonten in twijfel te trekken, maar wat er precies hygiënischer is aan je billen wassen met een tuinslang en je linkerhand ontgaat mij na zes maanden Azië nog steeds. En dus kopen wij zelf maar een pleerolletje bij de winkel om de hoek, wat overigens heel normaal is in Azië omdat er toch bijna nooit ergens wc papier aanwezig is.
Padangbai is een schattig plaatsje, aan een baai gelegen, met leuke hotelletjes en eetgelegenheden. De locals zitten met hun kinderen in de branding of zijn druk met het verven van hun boot; de reizigers eten te dure nasi goreng en kopen een ticket voor de ferry naar Lombok. Zo ook wij. Morgenochtend om negen uur vertrekt de boot. We will see.
23 Februari 2011, op de boot tussen Bali en Lombok **zes maanden on the road!!**
Vandaag zijn we precies een half jaar onderweg! Zes maanden alweer. Enerzijds is het voorbij gevlogen, anderzijds hebben we zo ontzettend veel meegemaakt in die zes maanden, dat het ook veel langer had kunnen zijn. Ik kan in ieder geval meedelen dat we nog lang niet naar huis willen. Uiteraard missen we wel wat dingetjes, zoals:
- Gezellig bijkletsen, borreltjes drinken en lekker eten met jullie allemaal;
- Hollandse bruine boterham met oude kaas en Franse mosterd (Lisette)
- Droge witte wijn met grote-groene-met-feta-gevulde-olijven (Lisette)
- Vlees met sausjes (Edwin)
- Paprikachips (Edwin)
Wat we niet missen?
- In het holst van de nacht opstaan om te moeten gaan werken;
- In het holst van de nacht opstaan;
- Werken;
- IJskoude handen en voeten (Lisette, maar ook Edwin want die lijdt daar dan onder);
- Grijze, grauwe Hollandse lucht;
- Eeuwige miezer;
- Op zaterdag boodschappen doen bij de Lidl en Albert Heijn;
- Afwassen;
- Het huis schoonmaken;
Gelukkig zijn we pas halverwege!
****
Om kwart voor negen werden we vanmorgen opgehaald bij onze accommodatie. Vanaf onze accommodatie kunnen we de ferry naar Lombok zien liggen en we zouden er gewoon 400 meter naartoe kunnen lopen maar ons ticket schrijft ons voor dat we op een minibus moeten stappen die ons naar de ferry brengt. Dan kan je dat maar beter doen, anders ontregel je het systeem en wordt het gegarandeerd een puinhoop. We werden als eerste opgehaald en er bleken toen nog vier mensen plus bagage in de auto (geen minibus dus) te moeten. Er ging een hele dikke Verschrikkelijke Toerist bij Edwin op schoot zitten die stonk naar rook en na een kwartier van in- en uitstappen, mensen en tassen in- en uitladen, zweten en 300 meter gereden te hebben zei de chauffeur van de auto: ‘Ok, we stop here. You walk the last 100 meters’. Geloof me; ook de laatste Aziatische loodjes wegen het zwaarst.
We probeerden zo goed en zo kwaad als het kon alle rijst-, water- en andere meukverkopers te negeren en vochten onszelf een plekje op de ferry. Eenmaal een bankje achterop de ferry geconfisceerd kwamen we wederom tot de conclusie dat als je de enige toerist bent, niemand wat van je wil behalve een gezellig praatje. Echter, als er andere toeristen zijn, moet alle verkoopwaar tot in den treuren worden opgedrongen en kom je er maar lastig vanaf. Zuid-Oost Azië ten voeten uit.
We hebben vandaag bewust voor de langzame ferry naar Lombok gekozen; deze is tien keer goedkoper dan de ‘fast boat’. Waarschijnlijk is ‘ie ook tien keer langzamer dan de fastboat maar het voordeel daarvan is dat we net alle tijd hadden om een gigantische school dolfijnen te bekijken die vlakbij onze boot uit het water sprongen. Een prachtig gezicht. Ik heb het geprobeerd te filmen maar toen ik het filmpje zojuist ging nakijken bleek dat ik alleen de lucht gefilmd heb, dus ik heb ‘m maar weer gewist. Hahaha. Nou ja. Al anderhalf uur gehad; nog maar drie-en-een-half te gaan. Nu: spekkoeklunch. Hmmmmm.
** 6 uur later **
De ferry deed er uiteindelijk 4,5 uur over, dat viel nog mee. Na aankomst op Lombok kwam er een klein aggenebbis busje aan die ons naar Senggigi bracht. We ontmoetten tijdens de rit twee Canadese meiden en samen gingen we op zoek naar accommodatie, wat nog niet mee viel. De écht goedkope plekken zien er niet uit en daarna wordt het al snel flink duurder. Ook liggen veel hotels buiten Sengigi, wat niet handig is als je even wat wilt gaan eten. Gelukkig vonden we na een uur een goed hotel wat dan wel 23 euro per nacht kost, maar dan inclusief ontbijt en een flink zwembad. En dat konden we na een uur rondzeulen in de zinderende hitte wel gebruiken.
Gezellig een uurtje gezwommen en afgekoeld en nu een verfrissende douche. Zo direct gaan we even een rondje lopen en kijken of we vervoer voor morgen kunnen regelen om het eiland te gaan bekijken. Daarna met z’n allen eten wat goed uitkomt want het enige wat we tot nu toe op hebben vandaag is een halve spekkoek.
-
23 Februari 2011 - 11:31
Wen:
Wow...wat een vers van de pers-verhaal weer...het is hier gewoon ook 23 februari terwijl ik dit lees:-)
Wat heerlijk allemaal weer...dus nu zitten jullie op Lombok, heeft Nederland ook hoor hahaha.
Alleen denk ik ook dat ik liever op jullie Lombok ben dan hier hoor...
Geniet ervan!!! Gek idee he...dat het eerste half jaar al voorbij is.
Wat wij vooral missen is: JULLIE!!! Dus ik zeg het één keer en dan nooit weer, maar wij gaan stiekum vast aftellen totdat we weer kunnen knuffelen (+bitterballen;-)).
Kusss -
23 Februari 2011 - 15:04
Thaise:
owww.. ik wil ook weer eens lunchen met een bloemetje achter mijn oor bij Swastikaaaaaaa (*klaagzang*)
Jammer dat er nu een drukke weg ligt zeg...
Een half jaar alweer, maar volgens mij missen jullie nog iets niet, ik zit op het moment naar buiten te kijken en het freakin' SNEEUWT hier nu gewoon, en dan ook nog dikke vlokken.... zucht..
Het wordt vast wel weer een keer zomer denk ik dan maar..
Xx -
23 Februari 2011 - 15:24
Gert:
Jammer van het filmpje van de dolfijnen. Foto's hadden ook gemogen hoor.
groetjes vanuit winterwondersneeuwland.
-
23 Februari 2011 - 17:56
Ans:
Hoi Lies (en Ed natuurlijk), als ik mij niet vergis, had je 10 jaar geleden op Bali ook al last van blaffende honden.... :-)
Veel plezier op Lombok en niet teveel lombokjes eten want dat schijnt zeer heet te zijn!
liefs,
mam -
24 Februari 2011 - 09:02
Jet En Leo:
Blijf maar lekker zitten waar je zit. Wij zijn nu weer in Nederland met 35 graden temperatuursverschil. Volgende week weer aan de slag in de kou. Langkawi en Singapore zijn goed bevallen. We zijn gelukkig op tijd weg uit Christchurch. 9 dagen geleden waren we daar nog.
Groetjes de ex - Aussi's,Tassie's' Kiwi's. -
03 April 2011 - 19:36
Wilja En Ferry:
Ja, ja, ik weet, we lopen een hoop verhalen achter. Maar ik ben nu druk bezig om de schade in te halen. Volgens mij is Edwin van de gourmet/steengrill/BBQ, als hij vlees met sausjes mist. Misschien dat hij in Australië of Zuid-Amerika de schade in kan halen.. De bruine boterham met kaas misten wij allebei ook heel erg. Ik ga gauw door naar jullie volgende verhaal.
XXX
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
