Ho Chi Minh City, Saigon

5 November 2010, Hoi An

13.49 uur
“Pom pie dom pie dom”
Wat is het plafond mooi gewit hier.

13.51 uur
“La die da die daaa-aaa-aaa”

13.53 uur
Zouden mijn schoenen al droog zijn? Ze zijn in ieder geval wel weer schoon.

13.56 uur
**tuurt uit raam**
“Zachtjes tikt de regen tegen ’t zolderraam, la-die-daa…”

Als er iets is wat me tijdens deze reis aan thuis doet denken is het wel regen. Nu moet ik toegeven dat de straten in Zeist niet vaak overstromen zoals hier in Hoi An, maar de eindeloze stroom van water en grijze lucht doet me wel iets teveel aan Nederland denken. Toegegeven, het is niet helemaal hetzelfde want ik hoef niet om kwart voor zeven ’s morgens op de fiets tegen de wind in naar het station om vervolgens een dag op kantoor te zitten om weer door dezelfde regen en gedraaide wind terug te fietsen. En, we hoeven geen boodschappen te doen. Op zaterdag. En, als we ergens heen willen pakken we zonodig gewoon een taxi. Dus het is wel iets anders. Plus, we zijn net naar een Indiaas restaurant gegaan om een heerlijke kip curry en verse ananas lassi te verorberen, dat doen we normaal ook niet als het regent.

Hoe vaag is het dat Edwin nog steeds de Lonely Planet van Vietnam niet heeft uitgelezen na drie weken. Hij leest er zó vaak in, dat je haast denkt dat ‘ie elke plattegrond uit zijn hoofd leert.

Wat me eraan doet denken dat dat waarschijnlijk het geval is.

Anyway. Nog vijf uurtjes voordat de nachtbus vertrekt. Blegh.
Oh ja, ik kreeg net een bezorgd Facebookbericht van een Engels meisje die wij in China hebben leren kennen. Volgens haar is Nha Trang overstroomd, of we nog steeds gaan?

6 November 2011, Nha Trang

Als vanzelfsprekend stapte onze Vietnameze ‘bus steward’ in de bagageruimte onderin de bus, alsof het helemaal geen kleine, benauwde ruimte is. Terwijl hij heel comfortabel op zijn hurken leek te zitten gaven wij in de stromende regen onze backpacks aan die hij vervolgens een plekje gaf. Als heuse ervaren reizigers wurmden wij ons vervolgens op ons nachtbus-bedje. Die bedden zijn een beetje apart. De bus heeft in de breedte drie rijen met bedden met tussen elke rij een gangpad. Er zijn twee rijen boven elkaar. Het bed heeft een gedeelte voor de rug, wat bijna helemaal plat kan, een gedeelte voor de billen en de benen stop je vanaf de knie t/m de voeten in een soort ‘voetenkastje’ voor je. Dat voetenkastje is direct weer de plek waar de rugleuning van de persoon voor je opleunt. Anyway, misschien dat de foto’s iets meer duidelijkheid geven. We hadden allemaal horror-stories gehoord van mensen dat de bedden tekort zouden zijn voor westerlingen maar zelfs Ed kon redelijk languit liggen.

We vertrokken om 7 uur en het hoosde nog steeds buiten. De chauffeur reed rustig, een goed teken, dat hadden we nog niet eerder meegemaakt in Vietnam. In plaats van de toeter te gebruiken bij passerend of toekomend verkeer gebruikte hij voornamelijk zijn groot licht, dus ook de herrie viel mee. Er was geen tv en zelfs de baby achterin de bus (!) heeft niet gehuild. Om half acht ging de lamp uit en na een tijdje uit het raam te hebben gestaard toch maar geprobeerd te gaan slapen. Dat viel vooral midden in de nacht niet mee. Het wegdek was op sommige momenten zo slecht dat de chauffeur heel hard op de rem moest om de kuilen te ontwijken. Elke keer als hij remde gleden we met een noodgang ons voetenkastje in en moesten we er weer uitklauteren en ons opnieuw op ons bedje settelen. Ook het rijden over het slechte wegdek voelde nogal hobbelig zodat we er steeds wakker van werden.

Al die tientallen keren wakker worden werd echter ruimschoots goedgemaakt door het prachtige landschap wat we zagen toen we om half zes vanmorgen onze ogen openden. Een opkomende zon boven de eindeloze rijstvelden die we hier zoveel zien. De kleur van de lucht die reflecteerde in het water op de rijstvelden, de zee, de tientallen mensen op de boulevard druk met hun ochtendgymnastiek. Nha Trang, here we are!

We hadden allebei geen idee hoeveel we nu hadden geslapen maar we waren uitgerust genoeg om direct de volgende nachtbus naar Ho Chi Minh City voor vanavond te boeken. Van alle (beperkte) vervoersmogelijkheden in Vietnam vinden we ’s nachts reizen de minst vervelende en dan kunnen we maar beter meteen doorgaan. We hebben het hostel een paar dollar betaald en onze tassen daar neergezet. Ook hebben we ons even opgefrist, voor zoverre dat mogelijk is in deze zinderende hitte. Na een ontbijt zijn we een wandeling gaan maken door Nha Trang omdat we toch graag wat van het plaatsje willen zien. Compleet idioot plan natuurlijk; het is boven de 30 graden en de luchtvochtigheid is enorm hoog dus we zweten ons kapot. We zaten binnen de kortste keren in een koffietent met airco en we hebben ons bezoek heel lang gerekt :). Toch hebben we de kathedraal en de pagoda nog gezien en we zijn over de lange boulevard van Nha Trang teruggelopen naar het hostel. Onderweg nog geluncht aan de zee, rijst met kip en verse garnalen, hmmmm. Vanmiddag hebben we in het hostel een paar uur in een hangmat gehangen en ik heb zowaar een paar uurtjes geslapen. Op dit moment, as we speak, verorberen we een fruitsalade en fruitshake. Over drie uurtjes gaat de volgende nachtbus en wij diehards gaan er weer voor! In Ho Chi Minh wachten Konrad en Natalia dus dat wordt vast weer een dolle boel…

7 November 2010, Ho Chi Minh City, Saigon

Gisterenavond om half negen de karaoke en Vietnamese kerstliedjes in Nha Trang gelaten voor wat het was. We confisceerden de hele achterkant van de bus, vijf bedden naast elkaar en gingen meteen slapen. Gelukkig waren we redelijk moe en sliepen we vrij snel, ondanks dat het wegdek op deze route nog vele malen slechter was dan de nacht ervoor. Door werkzaamheden was een heel groot gedeelte onverhard, en dat voel je goed als je achterin een bus ligt. Door de vering in de bus zijn we meerdere keren gelanceerd vannacht, gelukkig hadden we een gordel om zodat we het plafond niet raakten :)

Toen de bus steward ons vanmorgen wakker maakte waren we al bijna in het centrum van Saigon! We hadden ondanks de wegen allebei prima geslapen. Eerst naar het hotelletje van Natalia en Konrad gegaan om te kijken of ze een kamer hadden. Hadden ze wel, maar wel pas vanaf 12 uur en het was 6 uur en we waren toe aan een douche. Een ander hotelletje geprobeerd maar die had ook niet direct kamers vrij. Gelukkig vonden we al gauw een hotel waar we wel direct de kamer inkonden. Lekker gedoucht en direct gaan ontbijten. Hierna teruggegaan naar het hotel om een reisschema voor Thailand te maken. Het blijkt dat als je overland naar Thailand reist maar een visum voor 15 dagen krijgt. Dat vinden we te kort, dus gaan we morgen bij de Thaise ambassade een visum voor 60 dagen aanvragen. Hier moeten we natuurlijk wel van alles voor invullen en regelen maar daar hadden we vanmorgen mooi de tijd voor. Hierna de was naar de wasserette gebracht, alle formulieren voor het visum geprint en wie komen we tegen….Dave en Emma! We hebben vanavond met hen en met Natalia en Konrad afgesproken dus dat wordt vast weer gezellig.

Vervolgens is Edwin naar de kapper geweest en heb ik meteen maar even een pedicure gedaan. Het kost toch allemaal niks. Hierna zijn we gaan lunchen en gaan winkelen en heb ik twee t-shirtjes gekocht. Dat valt nog niet mee hier, die Aziaten hebben een vreemde kledingsmaak. Ik was dan ook helemaal in mijn nopjes toen ik een Esprit vond in een luxe department store. Eindelijk weer eens wat normale kleren in een winkel in plaats van de ‘I love Vietnam’ t-shirts waar alle Verschrikkelijk Toeristen in lopen.

Nu gaan we even Skypen en om 18.00 uur uit met de crew! Hebben er weer zin in!

8 November 2010, Ho Chi Minh City, Saigon

We ontmoetten iedereen om 18.00 uur, in de stromende regen, voor de ‘Crazy Buffalo’ pub. We kregen direct de schrik van ons leven toen er een transformatorkast ontplofte. In Saigon hangen boven elke straat honderden electriciteitsdraden, het is een ware chaos. Door de moesson-regen moet er kortsluiting zijn ontstaan. We schrokken ons kapot en de stroom viel meteen uit in een deel van de straat. We zijn eerst maar een borreltje gaan drinken en hier kreeg ik een heuse pot groene olijven van Konrad en Natalia! Ik had eens laten vallen dat ik een lekker droog wit wijntje met groene olijfjes mis en dat hebben ze onthouden, heel lief. Waar ze ze op de kop hebben getikt is me een raadsel want je ziet hier helemaal geen olijven, maar zo zaten we dus op het terras met goede witte wijn en olijven. Hmmm! Er kwamen nog twee spaanse meiden bijzitten die we in Hue hebben leren kennen en die we steeds weer tegenkomen. Na een uurtje zijn wij met Konrad en Natalia naar een Indiaas restaurant gelopen. Hiervoor moesten we door een paar straten waden die compleet waren overlopen door de regen. We stonden tot over onze enkels in het water! Het afwateringssysteem werkt niet zo denderend hier. In het restaurant hebben we heerlijke curry gegeten. Er kwamen twee Spaanse jongens bijzitten die Konrad en Natalia eerder hadden leren kennen. (Ingewikkeld hè. Het komt erop neer dat de groepsamenstelling elke 10 minuten verandert, wat natuurlijk hartstikke gezellig is.) Na het eten sloten we ons aan bij de rest van de groep en eigenlijk hebben we de hele avond lekker op het terras gezeten. Uiteraard kwam er weer een wodkafles op tafel (ik weet het nu zeker: Polen kunnen NIET zonder Wodka) en om een uur of 1, na een middennacht-noedelsoepje bij een straatstalletje, vielen we in een diepe slaap.

Vanmorgen redelijk op tijd op want we moesten naar de Thaise ambassade voor onze visumaanvraag. Het reisschema wat we hadden gemaakt, hadden we gemaakt om een visum voor 60 dagen aan te vragen, waarbij we twee keer zouden mogen inreizen (een ‘double entry’). Dat zou inhouden, dat we tussentijds het land zouden kunnen verlaten (Myanmar? Je moet alle opties openhouden hè :)) en weer terug zouden kunnen komen. Helaas trappen ze daar bij de ambassade niet in. Omdat we helemaal geen bus en/of vliegtickets kunnen overleggen (we boeken alles natuurlijk ter plaatse) geven ze zo wie zo geen double entry af. We kunnen een ‘single entry’ krijgen, maar dan moeten we afschriften bijvoegen waar op staat dat we genoeg geld hebben om een uitreisticket te betalen. Dus: terug naar het hotel en afschriften downloaden en printen.

We namen een taxi en hadden binnen no-time door dat we genaaid werden. De taxichauffeur reed heel langzaam, we weten ondertussen dat er geen langzaamrijdende taxichauffeurs bestaan in dit land. Daarentegen ging de meter twee keer zo snel als normaal. Nadat we op anderhalf keer de ritprijs zaten besloten we uit te stappen en verder te lopen. De chauffeur zette de taxi aan de kant en ik gaf hem twee briefjes van 50.000 Dong (samen ongeveer 3,5 euro). In een splitsecond wisselde hij razendsnel één van de briefjes in een briefje van 10.000 Dong en begon te klagen dat ik niet genoeg had gegeven. Door alle consternatie begreep ik eerst niet wat hij wilde (ik zou namelijk gewoon wisselgeld terug moeten krijgen van hem) maar ineens had ik ‘m door. Ik werd pislink en zei: ‘no, no, no, I gave you 100.000 Dong! You have to give me the change!’ Toen werd ‘ie poeslief en aardig, deed net of dat ook was wat ‘ie bedoelde, gaf ons het wisselgeld en opende de deur zodat we eruit konden. De welbekende wisseltruck! GGRRR. Soms kan je er gewoon enorm van over de zeik raken dat iedereen je in dit land standaard probeert af te zetten. Waar je ook komt, iedereen lijkt maar één doel te hebben en dat is je geld afhandig te maken. Maar goed, we hebben uiteindelijk maar een euro teveel betaald en het is weer een goede les om op onze hoede te blijven en op te passen in welke taxi’s we stappen.

Nu gaan we even lunchen, de afschriften printen en terug naar de ambassade. Als het goed is zouden we morgenmiddag dan ons visum kunnen ophalen. Hoera!

9 November 2010, Ho Chi Minh City, Saigon

Vanmorgen hebben wij een excursie gemaakt naar de Cu Chi tunnels. Voor 5 dollar geboekt, dus we gingen er alvast vanuit dat we langs een pottery/tapijtknoperij/jade fabriek moesten maar dit bleek een heuse, echte, goede tour te zijn!

Tijdens de oorlog met de Verenigde Staten leefden de Vietcong hun eigen verborgen leven onder de grond. De tunnels van Cu Chi reikten ooit van Saigon naar de Cambodiaanse grens, er was toen ongeveer 250 km aan tunnels. Men leefde in een complete ondergrondse wereld. Het tunnelsysteem bevatte huiskamers, ziekenhuizen, gaarkeukens, etc. Er werden zelfs huwelijken gesloten en kinderen grootgebracht. Overdag verbleef men in de tunnels en ’s avonds kwam men naar buiten. Door de tunnels konden de Vietcong verrassings aanvallen uitvoeren op de VS, om vervolgens weer als sneeuw onder de zon te verdwijnen. De VS hebben zelfs zonder het te weten een Amerikaans basiskamp bovenop het tunnelnetwerk gebouwd. Ze hebben zich heel lang afgevraagd waarom hun mannen ’s nachts in hun tenten werden vermoord en ze maar niemand zagen…De toegang tot de tunnels is heel erg smal. Ik kon er net doorheen! De toegang werd op verschillende manieren bedekt waardoor ze niet herkenbaar waren voor de VS. Deze toegang kon bedekt zijn met bladeren, een complete termietenheuvel en soms was de toegang tot de tunnels zelfs onder water.

De VS hebben een grootschalige zoekactie gehouden naar de tunnels. De jungle werd platgewalst, rijstvelden leeggehaald, dorpen werden geëvacueerd. Ze gebruikten chemicaliën, besproeiden gewassen met ‘Agent Orange’. Maar de VC zaten veilig in hun tunnels. Uiteindelijk kon de VS niet winnen en hebben ze het hele gebied compleet platgebombardeerd.

Het was heel interessant om door het gebied te lopen. Er liggen nog mijnen dus we mochten alleen de gids volgen en niet van het gebaande pad. Hij legde uit hoe men in de tunnels leefde. Ook liet men er diverse zelfgemaakte wapens zien. Als grootste fan van ‘Tour of Duty’ was ik natuurlijk al redelijk op de hoogte :) We zijn ook in een tunnel geweest. Je kon verschillende afstanden afleggen maar wij vonden 20 meter meer dan genoeg. De tunnels zijn twee keer zo breed gemaakt zodat de toeristen erin passen. Gehurkt en gebogen konden we net door de tunnel kruipen. Het was er heel warm en claustrofobisch en je kan je nauwelijks voorstellen dat dit voor de VC jarenlang hun thuis was.

Ook konden we met verschillende wapens schieten. Wij kochten kogels voor een AK-47. Wat een geweer! Het maakt echt gigantisch veel herrie en je krijgt een flinke terugslag tegen je schouder als je het wapen afvuurt. Check de foto’s!

Al met al een hele leuke excursie dit keer! We waren dus al helemaal in onze nopjes vanmiddag en dat werd nog beter toen we ons visum voor Thailand hadden opgehaald. Wij wisten echter toen nog niet dat de dag nóg mooier zou worden…we hebben het namelijk voor elkaar gekregen: we hebben een hut geboekt op een vrachtschip van Singapore naar Fremantle in Australië! Op 12 maart vertrekken we en we doen er negen dagen over. We zijn echt superblij want het is heel moeilijk om van Azië naar Australië te komen zonder te vliegen. Er zijn geen commerciële passagiersboten en er is wel een cruiseschip in die periode maar die is onbetaalbaar. Het enige alternatief is een vrachtschip. Het schip waar wij op meegaan heeft maar twee hutten voor passagiers aan boord. We zijn zo blij dat het gelukt is er één te boeken! Overland & overzee naar Australië. Wat zijn we toch een mazzelaars!

10 November 2010, Ho Chi Minh City, Saigon,

We blijven een extra nachtje in Saigon. We vinden het een supergave stad en willen er nog iets meer van genieten voordat we weer doorreizen. Saigon, of vandaag de dag eigenlijk Ho Chi Minh City, heeft ongeveer 8 miljoen inwoners. Op het eerste gezicht lijkt het alsof elke inwoner ook een brommer heeft; op straat zijn de tuk tuk’s en auto’s absoluut in de minderheid. Saigon heeft veel bezienswaardigheden als pagoda’s, markten en parken maar gewoon een tijdje door de wirwar van mensen wandelen is al de moeite; de sfeer van de stad is geweldig. Wij laten ons niet meer gek maken door al het verkeer om ons heen; na vier weken Vietnam weten we wel beter! Gewoon lopen, men rijdt je echt niet voor je sokken.

De locals noemen de stad het liefst Saigon, terwijl je nooit zou kunnen vergeten dat het nu eigenlijk Ho hi Minh City heet. Uncle Ho is everywhere. Onderweg door Vietnam hebben we veel propaganda gezien maar ook in de stad is het overal. Foto’s van Uncle Ho, vaak met lachende kinderen of met saluerende mensen in uniform: lang leve Uncle Ho! Uiteraard is het lastig te pijlen wat men nu echt van hem vindt; Vietnam blijft een communistische staat. Onze gids gisteren in de bus zeek de overheid wel openlijk helemaal af, dus over zijn mening bestaat geen twijfel :)

Saigon bestaat uit diverse districten en wij verblijven in district 1, het meest toeristische gedeelte zou je kunnen zeggen. Dat is waanzinnig gezellig, met veel leuke bars en restaurants, maar het is ook leuk om aan deze sfeer te ontsnappen door een paar straatjes naar achteren te lopen en te gaan eten tussen de Vietnamezen zelf. Er is op elk moment op elke plek iets gaande, de stad bruist waar je ook komt. De mensen in Saigon zijn ontzettend vriendelijk. Ze lachen allemaal, zijn heel behulpzaam, zelfs als je verder niets van ze wilt. Ze zullen het allemaal niet even makkelijk hebben, de communistische inslag is hier goed zichtbaar. In de luxe department stores zie je wel een handjevol rijke Vietnamezen (in winkels waar wij echt niet naar binnenlopen) maar op straat zie je de mensen die elke dag moeten vechten voor brood op de plank. De meeste mensen hebben een eigen zaak of verkopen iets. Dat kan van alles zijn, van brood tot boeken tot massages tot flupjes waar je niks aan hebt. Als wij ons hotel uit lopen worden we steevast begroet door een tandenloze oude man die breed naar ons lacht en roept: ‘Hello, Tuk Tuk!’, maar als je vriendelijk terug lacht en je hoofd schud is het oké. Ook zien we veel kinderen die bedelen. Deze kleine kinderen van een jaar of vier vijf worden op pad gestuurd door de ouders met hun broertje of zusje op de schouder. Iets geven is geen goed plan, want zolang de ouders het idee hebben dat het werkt blijven ze de kinderen de straat opsturen. Vooral ’s avonds verandert het beeld van de stad hier en daar. Mensen slapen op de stoep of in hun riksja aan de kant van de weg. Gisteren zagen we een moeder met haar dochtertje op straat slapen. Er zijn veel ‘girlie bars’ waar westerse mannen aan tafels zitten met hordes Vietnamese meisjes eromheen. Alhoewel het hier en daar wat grimmig kan overkomen, voelen wij ons absoluut veilig op straat. Tot diep in de nacht zijn er barretjes en straatstalletjes open waar je je portie noedelsoep kan krijgen, in tegenstelling tot in Hanoi en de rest van Vietnam waar alles tegen twaalf uur sluit. Saigon never sleeps!

Zie de foto’s en het filmpje voor een kleine illustratie van deze fantastische stad!

Morgen reizen wij met Konrad en Natalia een paar dagen door de Mekong Delta waarna Ed en ik ons een tijdje gaan settelen op Phu Quoq Island; een tropisch eiland in het uiterste zuiden van Vietnam. Zon, zee en rust, daar zijn we wel aan toe na vier weken Vietnam!