Nazca & Arequipa

08 juli 2011, Nasca

In tegenstelling tot onze medebackpackers doen wij het heerlijk rustig aan. We spreken mensen die ’s morgens in een plaats arriveren, om direct een dagtour te doen en dezelfde middag een bus verder te nemen naar de volgende plaats om maar geen tijd te verliezen in hun drukke reisschema. Wij hebben heel luxe nog zes weken om in Bogota, Colombia aan te komen, waarvandaan we naar Curacao vliegen. En dus zie je ons niet stressen. We stonden vanmorgen heerlijk lui op, douchten wat, ontbeten wat, luierden nog eens een uurtje en wandelden toen naar het busstation. We waren wat vroeg maar we lazen wat en tegen elf uur kwam onze luxe touringcar voorrijden. Ondanks dat wij dezelfde klasse hebben geboekt als twee dagen geleden, is deze touringcar veel luxer. Brede, zwartleren stoelen waar je heel fijn in kan zitten. We hebben toevallig dezelfde stewardess als twee dagen geleden. Ze zegt dat we wel voorin mogen zitten, wat we graag doen. Niet alleen zitten we heel hoog (we zitten op de tweede verdieping in een dubbeldekker bus), ook hebben we door de grote ramen een panoramisch uitzicht. De stewardess dringt er op aan dat we onze gordels om doen en komt later nog eens langs om te vragen of we lekker zitten en of we wat willen drinken. Alles puik hoor. Doe maar een bakkie koffie.

Het landschap waar we doorheen rijden is nog steeds voornamelijk zand. Zandvlakten, zandduinen en stoffige dorpjes. Na een uur komen we aan in Ica, een middelgrote plaats. Als we Ica uitrijden wordt het landschap pas echt interessant: in de verte zien we bergen en na een tijdje rijden we er ook doorheen. Het doet ons denken aan het gebied rond Salta in Argentinië, alhoewel de bergen daar veel hoger en het landschap veel dramatischer was. Toch is het een genot om doorheen te rijden en alles vanuit onze luie stoel te bekijken. De lucht trekt ook helemaal open; binnen no-time zijn alle wolken weg en is de lucht helderblauw.

Tegen een uur of half drie komen we in Nasca aan. Het is tropisch warm hier, weer even wennen. Je wordt aan alle kanten gewaarschuwd voor mensen die je op het busstation opwachten en van alles aan je willen verkopen, maar tot onze grote verbazing staan er grote hekken om het busstation waar zij niet doorheen mogen. En dus kunnen wij rustig onze tassen organiseren en pas als we het busstation uitlopen staan de irritante mensen op ons te wachten. Wij vinden dat de Aziaten nog wat kunnen leren van de Peruanen. We negeren de mensen die wat van ons willen en lopen naar ons hostel; ‘Hospedaje Brabant’. Een heel klein hostel van een Nederlandse eigenaar. Althans dat denken we want we hebben nog geen Hollander gezien maar wie zou anders zijn hostel ‘Brabant’ noemen. We worden hartelijk ontvangen door de Peruaanse ‘Jesus’ die-er-de-hele-dag-is-en-die-we-alles-mogen-vragen. Dat doen we dan ook. De eerste vraag gaat over de was. Die kunnen ze voor ons doen dus dat is mooi. Dan vragen we over de mogelijkheden om de ‘Nascalijnen’ te bezoeken. De Nascalijnen zijn namelijk de reden van ons bezoek aan deze plaats. In het kort zijn de Nascalijnen door de Nazca- en Paracasbeschavingen in de woestijn gemaakte figuren van immense afmetingen. Deze lijnen zie je het beste vanuit de lucht, vanuit een klein vliegtuigje. Wij besluiten de lijnen niet vanuit een vliegtuig te bekijken om diverse redenen. De eerste reden is dat Edwin en ik cultuurbarbaren zijn en hoe mooi het ook is, we denken niet dat het ons 100 dollar p.p. waard is. De volgende reden is dat er in het verleden heel veel cessna’s naar beneden gevallen zijn en/of dat er bij noodlandingen met de vliegtuigjes heel veel mensen zijn omgekomen. Zelfs het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken waarschuwt ervoor. Nu is de prijs voor een vlucht verdubbeld omdat men betere veiligheidsmaatregelen neemt en er twee piloten meegaan maar wij zien nog steeds niet helemaal de voordelen om toch in te stappen. De derde, doorslaggevende reden is dat Edwin en ik denken dat we heel erg misselijk worden in het vliegtuigje. De laatste keer dat we in een Cessna zaten kwamen we kotsmisselijk het toestel uit, alhoewel Edwin toen de piloot was dus wie weet of dat nog van invloed was :) . Anyway, we boeken een tourtje om wat lijnen vanuit een uitzichtstoren te bekijken. Hoe dat is, schrijf ik morgen.

Vanmiddag doen we het weer heerlijk rustig aan, we genieten van de korte reisdagen. We halen een lunch in de supermarkt, lezen ons verder in over Peru, boeken een hostal en regelen een transfer in Arequipa waar we hierna heen gaan. Vanavond gaan we weer eens eten bij de Chinees. We bestellen voor 1,75 p.p. een menu. Althans, dat denken we. We denken dat we rijst met kip, groenten en een wonton bestellen. We zijn dan ook een beetje verbaasd als de serveerster met een noedelsoepje aankomt zetten. We kijken elkaar vaag aan maar ik zeg nog; ‘joh, een lekker licht maaltje, lekker toch. Het is ook een enorme bak trouwens.’ Nog geen minuut later komt de mevrouw weer terug met twee enorme borden rijst, kip en groenten en onze wonton. Ik kan van het geheel maar een derde op, het is onbegrijpelijk dat je zoiets kan bestellen voor 1,75. Wat dat betreft is Peru echt aziatisch-goedkoop.

Na het eten lopen we naar de supermarkt. Terwijl ik een van de paden met producten inloop kijkt een meneer me schuin aan en zegt: ‘Holaaaa!’ Nou, hola to you too hoor. Maar nu even niet. Ik heb buikpijn en ik wil naar de kamer. Terwijl we teruglopen naar het hostel zien we in elk restaurantje en winkeltje dezelfde voetbalwedstrijd op de tv; Peru-Mexico tijdens de Copa America. Nu zijn we terug in de kamer en is Ed aan de buis gekluisterd. De ‘Coca Cola’ presentator is ook weer terug: ‘bla-die-bla, bla bla bla, die-bla, die bl-Coca Cola!-a-die-bla-bla bla bla bla bla d-Coca Cola!-ie-bla-die-bla. Ik ben benieuwd hoe vaak hij Coca Cola moet noemen van de sponsor. Nou, ik ga mijn tanden poetsen.

P.s. GGGGOOOOOOOAAAAAALLLLLLLLL!! Coca Colaaaaaaaaa!!!! 1-0 voor Peru!

09 juli 2011, Nasca

Voor een kamer van elf euro heb ik echt uitstekend geslapen vannacht. We slapen al zo’n beetje de hele week 10 uur per nacht, goed om even bij te tanken. We verwennen onszelf met een Amerikaans ontbijt in het hostel en om 11 uur checken we uit. We laten de tassen in het hostel en doen een rondje Nasca-city. Dat klinkt als heel wat, maar dat is het niet. We halen lunch in de supermarkt en peuzelen dat lekker op op het dakterras van ons hostel. Het is tegen de 30 graden vandaag, de lucht is helderblauw en in de zon is het niet uit te houden.

Om half drie worden we opgehaald voor onze Nascalijnen tour. Onze gids rijdt in een klein, vierkant, knalrood soort-van-Fiat Panda. We crossen naar het eerste uitzichtspunt, waar we de eerste Nascalijnen zien.

De Nascalijnen zijn dus in de woestijn ‘getekende’ lijnen, in allemaal soorten en maten. Ze zijn gemaakt door de Nasca- en Paracasbeschaving, tussen 900 voor Christus en 500 na Christus. Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar men heeft toendertijd op een oppervlakte van 500 km2 duizenden lijnen ‘getekend’. Ze zijn gemaakt door de zwarte stenen en de zwarte grond op de oppervlakte weg te halen, waardoor een witte ondergrond verschijnt. Er zijn meer vragen dan antwoorden over de lijnen. Zo weet niemand precies waarom de lijnen gemaakt zijn, en eigenlijk ook niet hoe. Want tegenwoordig kunnen de lijnen vanuit de lucht bekeken worden, maar dat was 900 voor Christus een beetje lastig. Hoe maak je een tekening in een woestijn van een 180 meter lange hagedis terwijl je ze niet van boven kan bekijken? En waarom zou je zoveel moeite doen om de lijnen te maken? Eén theorie is om de Goden blij te maken. Een Duitse mevrouw, wiskundige Maria Reiche heeft jarenlang onderzoek gedaan naar de lijnen. Zij dacht dat er een verband was tussen het sterrenstelsel en de lijnen. Al met al zal het heel veel mensen nog heel lang bezig houden.

De eerste lijn waar we naast staan is een lijn van 3 kilometer kaarsrecht door de woestijn. Als wij een heuvel oplopen en in de droge woestijn om ons heen kijken zien we nog tientallen, voornamelijk rechte lijnen. Het eerste wat ik me afvraag is: hoe is het in vredesnaam mogelijk dat deze lijnen al die tijd in tact zijn gebleven? Ik vraag aan de gids of de lijnen jaarlijks aangeharkt worden (mevrouw immer wantrouwend) maar uiteraard is dit niet het geval. We rijden naar het tweede uitzichtspunt waar vandaan we onder ons een kikker, een gigantische tekening van een boom (maar de meneer zegt dat het zeewier is) en de hele lange hagedis zien. Toch wel heel frappant allemaal. De kikker en het zeewier zijn verbazingwekkend intact. De hagedis, daar heeft men de PanAmerican Highway doorheen aangelegd, op een Nascalijn. Dat was in de tijd dat de Nascalijnen nog geen cultureel- en beschermd erfgoed waren. In het landschap om ons heen zien we ook bandensporen van auto’s. Gelukkig zijn ze er vandaag de dag zuiniger op.

We rijden naar het derde uitzichtspunt in Palpa. Hier zijn ook Nazcalijnen te zien. We klimmen in de uitzichtstoren en bekijken ongeveer zes tekeningen in de heuvelwand voor ons. Verschillende tekeningen met verschillende betekenissen. Allemaal een mysterie. Wat ik wel interessant vind, is dat men meer en meer lijnen vindt, naarmate de tijd verstrijkt. Op dit moment zijn het er ongeveer 2000, maar dat heeft lang geduurd. Men heeft geen idee hoeveel er nog verstopt zijn in de immense woestijn. Het doet me denken aan het mysterie van het terracottaleger in China, waarvan men ook geen idee heeft hoeveel er nog in de grond verstopt zitten. De tijd zal het leren.

Tenslotte rijden we naar het voormalige huis van Maria Reiche waar een klein museum bij is en haar en haar zus’ graftombe. We bekijken de tekeningen en berekeningen die ze maakte over de lijnen. Ze was er nogal gefascineerd door, zou je kunnen zeggen. Ze heeft een hoge status hier in Nasca, omdat zij –samen met haar zus- de lijnen en het belang van dit bijzondere stuk geschiedenis onder de aandacht heeft gebracht bij politici waardoor het nu beschermd gebied is. Good for her.

Na dit alles rijden we terug naar Nasca. Als we de tolpoortjes passeren zien we een interessant gevalletje van open corruptie. Daar smullen we van. Een auto met een aanhangwagen en een te grote lading wordt aangehouden door de politie. Die vraagt niks, maar neemt wél direct geld in ontvangst van de chauffeur. Ook de vrachtwagenchauffeur die daarna passeert wordt niks gevraagd, hij geeft de politieman geld en hij mag door. Onze gids neemt het woord corruptie niet in de mond maar zegt dat de politie in Peru heel weinig verdient en op deze manier wat extra’s heeft. Duidelijk. Eenmaal terug in Nasca lopen we even een rondje en halen een ijsje, waarbij we een Frans meisje tegenkomen die we laatst in Paracas tegenkwamen. We kletsen wat en nu zijn we weer terug in het hostel. Over 3,5 uur vertrekt onze nachtbus naar Arequipa. Zoals jullie weten zijn we geen voorstanders van nachtbussen en in dit geval waren ook de ‘luxe’ stoelen nog eens uitverkocht, maar we hebben geen keus als we naar Arequipa willen. We zullen zien hoe Edwin’s eerste uren als 36-jarige de geschiedenis in gaan.

11 juli 2011, Arquipa

Tegen half tien lopen we door de donkere straten van Nasca naar het busstation. Het is zaterdagavond en heel druk op straat. We proberen de loshangende electriciteitsdraden en volle taxi’s met bonkende muziek en uitzinninge jongeren te ontwijken. Eenmaal aangekomen op het busstation doen we nog één poging ons ticket te upgraden naar de betere stoelen in de bus. No chance, de bus zit mutvol. We checken onze bagage in en wachten tot we in mogen stappen. Om ons heen zien we het ene na het andere bekende gezicht, allemaal mensen die we in de afgelopen week al een paar keer ontmoet hebben. Als we instappen blijkt dat we voor de derde keer dezelfde busstewardess hebben. Ik vraag haar of ze ooit een dag vrij heeft en lachend schudt ze van niet. Daarna kijkt ze ons aan met haar stralende glimlach en zegt ze: ‘I am happy to have you on board again’. Hoe het ook zij, ze doet het goed.

Eenmaal in de bus kletsen we wat met deze en gene; het blijkt dat we maar liefst acht passagiers eerder hebben gezien/gesproken. Er zitten ‘bekenden’ voor ons en achter ons, iedereen doet dezelfde reisroute. Omdat het donker is buiten werkte de camera die alle passagiers bij het instappen filmt schijnbaar niet goed (mega security hier: paspoort- en tassencontrole en een metaaldetector over je lichaam en dan ook nog gefilmd worden voordat je de bus in gaat) want er komt een ‘Seguros’ meneer met een camera binnen die alle mensen gaat filmen. Terwijl hij de stoelnummers oproept richt hij de camera op het gezicht van de persoon op de stoel. Uiteraard kunnen wij het niet laten gekke bekken te trekken zodat de serieuze beveiligingsman zich aan het eind van de film bescheurt om al die idiote toeristen.

Er wordt een film opgezet die ik voor de vorm maar kijk en dan gaan de lampen uit. Ik probeer te slapen maar los van een paar minuten dommelen wordt het weer helemaal niks. Na twintig keer geprobeerd te hebben comfortabel te gaan zitten geef ik het op. Ik ben klaarwakker en ik kan niet slapen. Edwin heeft ondertussen een manier gevonden om in zijn stoel te liggen en slaapt zijn eerste uren als 36-jarige. Ik wil hem niet wakker maken en besluit dan maar gewoon te blijven zitten en me niet meer in allemaal vage posities te wurmen.

Het is niet bepaald dat ik niks doe, zo midden in de nacht. Ik verbaas me over hoeveel activiteiten je kan ontplooien terwijl je je niet kan bewegen op je stoel. Wat ik onder andere doe?
- Kijken hoe Edwin slaapt;
- Kijken hoe de jongen op de stoel aan de andere kant van het gangpad van Edwin ook niet kan slapen;
- Me irriteren aan een irritant ding wat om de minuut piept;
- Me afvragen of het redelijk is om iedereen in de bus wakker te maken en te kijken of het een telefoon en/of horloge is van iemand en of we die dan uit kunnen zetten;
- Me afvragen of het redelijk is de busstewardess hiermee lastig te vallen;
- Er achter komen dat elke keer als de digitale kilometerteller boven de 90 km/u gaat, niet alleen de nummers rood oplichten maar er op hetzelfde moment een irriant piepje klinkt (aha!);
- Uit het raam kijken en me beseffen dat het jammer is dat er alleen een nachtbus is op dit traject omdat het er prachtig uitziet, zo rijdend door de bergen;
- Het gordijn weer dichtdoen als ik een groot, diep, gapend zwart gat links van me zie;
- Me realiseren dat het niet veel uitmaakt of ik het gordijn open of dicht heb als we een ravijn instorten;
- Me bedenken dat ik het enorm schattige zoontje van het Franse echtpaar achter ons zo flink vindt omdat hij zich bij elke tour en ook bij deze nachtrit zo flink gedraagt;
- Verjaardags sms-jes lezen voor Edwin (dank Jo en Bas, ik wist ook niet dat de plaatsen Reet, Kontich en Aarselaar zo dicht bij elkaar liggen! :) );
- Edwin, als hij wakker is, zijn verjaardags sms-jes laten lezen;
- Op mijn klokje kijken en zien dat het drie uur is en dat we dus nog maar vier uurtjes hoeven.

Nadat ik alle mogelijkheden om mezelf te vermaken uitgeput heb leg ik mijn hoofd op mijn stoel en val ik in een onrustige slaap. Ik wordt wakker als het buiten licht wordt en bewonder het prachtige uitzicht. Rond een uur of zeven komen we aan in Arequipa.

We stommelen de bus uit en wachten op onze bagage. Die wordt netjes achter een balie opgestapeld. Je krijgt je tas alleen mee als het nummertje op het labeltje op je tas correspondeert met het nummertje op je ticket. De mijne correspondeert niet. En dus krijg ik mijn tas niet mee. En dat is natuurlijk reuze goed voor de veiligheid, maar niet voor mijn humeur. Omdat ik voorzie dat ik moet wachten tot iedereen zijn tas heeft en ik daar helemaal geen zin in heb, zeur ik de bagageman net zo lang aan zijn hoofd tot ik mijn tas toch mee krijg. Gelukkag maar, want Robert, de meneer van ons hostel, staat al op ons te wachten om ons weg te brengen. Het grappige is dat schijnbaar bijna niemand voor zichzelf een transfer regelt bij aankomst, terwijl het wordt afgeraden lokale taxi’s te nemen. Wij zijn blij dat we direct in kunnen stappen en naar het hostel kunnen, dat scheelt een hoop gedoe en risico.

Als we bij het hostel aankomen krijgen we direct onze kamer toegewezen, fijn want nu kunnen we direct gaan slapen. Het is een heel leuke kamer in een oud gebouw met hele dikke muren. We hebben een flinke badkamer, het geheel ziet er zeer comfortabel uit. Het meisje van het hostel is heel vriendelijk, legt ons d.m.v. een plattegrond uit waar alles is te vinden en tekent ook uit waar we wel- of niet kunnen lopen ’s avonds. Het gebied wat veilig is is vrij beperkt, maar het is niet dat we de achterstraten van Arequipa nou in het donker willen bekijken dus het is oké.

We gaan eerst maar eens een paar uur slapen. Ik zet de wekker om een uur of twaalf, we douchen en gaan dan een stukje lopen. We zijn wat kortademig, Arequipa ligt op 2400 meter. Op het eerste gezicht ziet het eruit als een hele leuke stad. Veel oude, kleurrijke gebouwen, gezellige straatjes, restaurantjes en terrasjes.We gaan bij de Starbucks zitten, drinken een lekkere bak koffie en eten daar natuurlijk een taartje bij. Als we hierna terugkomen in het hostel krijgen we een sms van de Zwiserse Tobi en Olivia die wij eerder op Paaseiland en in Santiago zagen; zij zijn ook in Arequipa en waar we willen afspreken? En dus sjouwen we tegen vijf uur naar het Plaza de Armas waar we elkaar ontmoeten. Het blijft altijd leuk om mensen na een tijdje weer te zien. Omdat we met hen ons Zuid-Amerika avontuur zijn begonnen is het ontzettend leuk om de afgelopen vijf weken met elkaar door te nemen en te horen hoe zij het hebben ervaren. We doen dit onder het genot van een Pisco Sour op het dakterras van een restaurant aan de Plaza de Armas; terwijl de zon ondergaat kletsen we wat af. Hierna gaan we wat eten in een niet-toeristisch restaurant en hierna drinken we wat in wat kroegjes in de buurt, waar we ons onder andere verbazen over de lokale, Peruaanse Hard Rockers en we onder een oranje Holland-vlag moeten poseren zodat Tobi en Olivia een foto kunnen maken van hun Hollandse vrienden. Al met al een heel gezellige verjaardagsavond voor Edwin, één die hij niet zo snel meer zal vergeten.