Met de boot naar Indonesië!

25 Januari 2011, Melaka

‘Do you mind if I sit here?’ horen we naast ons. Een kleine, gezette man met Indiaas uiterlijk kijkt ons vragend aan. ‘No, off course not’ zeggen we en hij maakt aanstalten om aan het hoofd van een lange tafel naast ons te gaan zitten. We zitten in een Indiaas restaurant en eten een Tandoori set: naan met kip en curry. ‘Where are you from?’ vraagt de man. ‘Holland’ antwoorden wij. ‘Ah! I am the priest of the church over there’ (de man wijst naar buiten), ‘these people at the table are the people of my church. The church was built by the Dutch’. ‘Aha’ zeggen wij. ‘Yes’ zegt de man. Hij gaat zitten en gaat eten. Wij worstelen ons stug door onze Tandoori set. We horen nog iets over Holland en de man wijst vaag naar ons. Na een tijdje staat hij op. Hij geeft ons zijn visitekaartje en zegt: ‘next time you’re in Melaka you have to call me and stop by’. We antwoorden dat we dat zeker zullen doen. Niet dat we dat gaan doen natuurlijk, maar vriendelijkheidshalve zeggen we dat toch maar. Een goed begin van ons bezoek aan Melaka: een warm welkom van de lokale priester (zieltjes winnen volgens Edwin :)).

Bishop Datuk Dr. S. Batumalai heeft een prima cv. Hij is theoloog en historicus, althans, zo zegt zijn visitekaartje met kleurenfoto en glimmende gouden letters. Zijn verdiensten staan op de achterkant van het kaartje. Hij is erg druk geweest de afgelopen twintig jaar.

Deze eerste ontmoeting met Melaka maakt meteen duidelijk dat we beland zijn in een plaats waar veel Nederlandse invloeden te vinden zijn. Melaka is 150 jaar in handen geweest van de Nederlanders (we versloegen de Portugezen, ha!) en dat is overal aan te zien. Koloniale huizenbouw, een windmolentje in het centrum, een kanaal wat er uit ziet als een gracht (inclusief rondvaartboot!) en een heus Stadhuys. Vanmorgen zijn we na het ontbijt begonnen met een stadswandeling. Allereerst bezochten we de Sheng Hoon Teng tempel in Chinatown, de oudste traditionele Chinese tempel van Maleisië. Een prachtige tempel waar men met wierook stond te bidden en die me een beetje deed terugverlangen naar China. Hierna liepen we richting de gracht, het centrale plein en naar het Stadhuys. Achter het stadhuis zijn we de Bukit St. Paul heuvel opgelopen waarop een oude Potugese kerk te bewonderen is. De kerk is zwaar vervallen. Nadat de Portugezen waren verslagen door de Hollanders namen deze de kerk in gebruik tot ze zelf een kerk bouwden (de kerk van Bishop Datuk Dr. S. Batumalai dus ;-)) en er staan grote grafstenen van Hollanders in. Een gek gezicht, die Hollandse taal op deze stenen op een heuvel in Maleisië met teksten als: ‘Hieronder leght begraven Hendrick van Eeckel, geboren tot Amsterdam in jaer 1619’ etc. etc. Een beetje surrealistisch. Enfin, na de heuvel hadden we het grootste gedeelte van de stad al gezien (het is niet zo groot hier) en zijn we richting de shoppingmalls gelopen voor koffie en lunch. Hierna hebben we nog een klein beetje gewinkeld en meteen de nieuwe aankopen maar naar het postkantoor gebracht. Als je niet voor de grote merken gaat is alles hier heel goedkoop, dus het is een investering in de toekomst zeg maar :). De jongen achter de balie bij het postkantoor zei trouwens ‘dankjewel’ tegen ons, dat was een beetje bizar, dat hebben we nog niet meegemaakt sinds ons vertrek vijf maanden geleden.

Vanavond hebben we heerlijk gegeten in Chinatown en nu zijn we weer terug in het hotel. Wat overigens maar een 2-sterren hotel is maar na onze kast in Kuala Lumpur voelt als een 5-sterren Spa. Het bed is heel fijn en de badkamer ook, ondanks dat het klein is is het heel modern en we kregen vanmorgen zelfs een Engelse krant onder de deur door geschoven. Oh, en ze hebben zelfs de kamer schoongemaakt, een zeldzaamheid hier. Niet slecht voor 2 sterren! We zijn blij dat we Melaka nog even ingepast hebben, het is een leuke, gezellige, sfeervolle plaats. Ondanks het feit dat we vanmorgen te horen hebben gekregen dat we niet in Jakarta op het vrachtschip naar Australië kunnen stappen, maar toch terug moeten naar Singapore. De rederij heeft helaas geen akkoord gegeven. Onze contactpersoon denkt dat het komt omdat Indonesië (met nog een aantal landen in Azië) te corrupt is en de havenautoriteiten omgekocht moeten worden alvorens zij mensen toelaten op het schip. Daar beginnen ze natuurlijk niet aan, met de consequentie dat er überhaupt geen passagiers in Jakarta worden toegelaten. Heel jammer voor ons, want we moeten nu straks toch een grote omweg maken om terug te reizen naar Singapore om vervolgens weer op de boot te stappen die via Jakarta naar Australië vaart. Maar; we houden nog steeds wel vijf weken over dus het komt allemaal goed.

Morgen eerst dus naar Singapore, het 13e land van onze reis! Het laatste traject over land van onze reis van Zeist naar Australië, na Singapore houdt het land op! Een nieuwe mijlpaal na vijf maanden reizen. We zijn erg benieuwd naar Singapore en naar het onzekere vervolg van onze reis naar Indonesië.

Oh ja, wat ons verder nog opviel in Maleisië:
- Er wonen hier heel veel verschillende bevolkingsgroepen harmonieus door elkaar;
- Daardoor staat de Chinese tempel naast de moskee, niet ver van de kerk;
- En is het eten heel gevarieerd en één van het beste wat we tot nu toe hebben geproefd;
- De mensen zijn allemaal héél aardig;
- Iedereen spreekt Engels;
- Alles is heel schoon en netjes in Maleisië;
- Het vervoer is prima geregeld behalve bij het busstation in Kuala Lumpur;
- Er zijn echte snelwegen met vangrails in Maleisië;
- Alles is heel goedkoop in Maleisië, behalve de hotelovernachtingen die vele malen duurder zijn dan in de andere landen waar we gereisd hebben;
- In Maleisië krijg je boterhammen met pindakaas voor het ontbijt.

26 Januari 2011, Singapore

Vanmorgen werden we wakker gezongen door de lokale imam. Gelukkig mochten we nog een uurtje voordat de wekker ging. Toen deze even later begon, regende het buiten; een vreemde gewaarwording. Het is ook haast de hele dag niet meer droog geweest. De busreis van Melaka naar Singapore inclusief grensovergang duurde nog geen vier uur. Bij de grens met Singapore moesten voor het eerst in vijf maanden onze rugzakken open voor drugscontrole. Uiteraard kwamen we glansrijk door de test. De mevrouw wilde weten waar we allemaal geweest waren maar toen ik het riedeltje begon op te noemen hield ze het al gauw voor gezien en mochten we doorlopen.

Eenmaal aangekomen in Singapore hadden we ons hotel gauw gevonden. Het is een budget hotel, een kamer met eigen (mini)badkamer waar we maar liefst 57 euro per nacht voor betalen. Ter vergelijking; voor een dergelijke kamer betaalden we in Vietnam 10 tot 20 dollar. Singapore is dus heel erg duur. Gelukkig kunnen we om de hoek van ons hotel wel voor een prikkie eten; dat houdt de kosten dan weer een beetje in toom.

Na de lunch zijn we op zoek gegaan naar het kantoor van de Indonesische ferry maatschappij. We hadden een adres van de website, informatie die vermoedelijk al jaren verouderd is.We zochten het ‘Citiport Centre’ maar omdat er nergens iets stond aangegeven hebben we ons ruim een uur helemaal scheel gezocht, in de stromende regen. Uiteindelijk vonden we het kantoor (op de verkeerde plek), blijkt dat ze hier geen tickets kunnen boeken!! Aaaargh! Zijn we dus voor Jan L*l de hele middag aan het zoeken geweest. We zijn nu dus geen steek verder dan wat we al wisten; maandag vertrekt er een ferry naar Jakarta vanaf Pulau Bintan, een Indonesisch eilandje op ongeveer een uur varen van Singapore. Om een ticket te kopen voor deze ferry moeten we eerst naar Pulau Bintan zelf, oftewel; tickets zijn alleen in Indonesië te koop. We hebben besloten eerst nog drie dagen in Singapore te blijven. Zaterdag gaan we een poging wagen op Bintan te komen, dit zou met een ferry geen probleem moeten zijn. Hopelijk zijn er dan nog 1e klas tickets voor de boot maandag anders moeten we door naar een ander eiland (Pulau Batam) waar dinsdag een boot naar Jakarta vertrekt. Kortom: de informatievoorziening is weer ruk.

Omdat we het allemaal een beetje zat waren, zijn we maar ergens koffie gaan drinken. Verder hebben we wat bioscopen gecheckt en na een heerlijk avondmaaltje om de hoek van het hotel zijn we nu een beetje aan het relaxen. We hebben tijd zat in Singapore en we komen hier in maart nog een aantal dagen terug dus we doen het lekker rustig aan!

27 Januari 2011, Singapore

Singapore is een stad, een eiland en een land in één. Het eiland is 45 kilometer breed en 25 kilometer lang, niet zo groot voor een land maar nog behoorlijk groot voor een stad. In Singapore draait alles om twee dingen: winkelen en eten. En de economie laten groeien dan misschien, want Singapore is een stad vol workaholics en een land van economische vooruitgang.

We begonnen onze stadswandeling vanmorgen bij de ‘Temple of the Goddess of Mercy’, een boeddhistische tempel naast ons hotel. Er waren redelijk wat mensen aan het bidden, stokjes wierook voor het hoofd en buigen maar. Naast de tempel ligt de Hindu tempel Sri Krishnan, waar de boeddhisten na het bidden in hun eigen tempel voor de zekerheid ook nog even een gebedje doen. Hierna liepen we richting de Marina Bay, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt op de skyline van Singapore. De skyline is niet heel groot maar wel heel mooi om te zien. Vanaf hier zijn we de skyline, of eigenlijk het ‘Central Business District’, ingelopen. Langs de rivier die er doorheen loopt, langs de verschillende ‘Quays’ waar men restaurantjes en barretjes heeft aangelegd. Het ziet er allemaal heel schoon, westers en duur uit. Wij lunchen in een foodcourt in een shoppingmall, waar het allemaal een stuk goedkoper is. Hierna lopen we door ‘Clarke Quay’ richting het Fort Canning Park, een park op een heuvel. Het is vandaag de hele dag droog en veelal zonnig en eigenlijk veel te warm om te wandelen.

De Lonely Planet heeft een wandeling uitgestippeld langs 23 (!) shoppingmalls in Singapore (en dat zijn ze nog lang niet allemaal!). Daar gaan we natuurlijk niet aan beginnen maar we lopen naar de eerste, drinken wat en internetten wat. Omdat we geen internet in de kamer hebben moeten we zoeken naar andere internet opties en het zal je misschien verbazen maar in tegenstelling tot elk ander gehucht in Azië is dat in Singapore nog lastig ook. Het lijkt wel dat hoe Westerser het wordt, hoe lastiger internet verkrijgbaar is en hoe duurder het wordt.

Hierna lopen we terug naar het hotel om een beetje te luieren en te douchen. We eten ’s avonds bij één van de tientallen eetstalletjes om de hoek waar je voor 1,60 euro de meest verukkelijke Hokkien Mie krijgt. Hierna lopen we weer richting de Marina Bay voor zicht op de skyline in het donker.

Singapore is het eerste land in Zuid-Oost Azië waar we geen medelijden hoeven te hebben met de inwoners. Het gemiddelde inkomen van een inwoner van Singapore is een stuk hoger dan mijn eigen inkomen en daar leeft men ook naar. En dus staar ik verlangend door de prachtige etalages, kijk ik de veel-te-veel-verdienende expats van het veel-te-dure-terras en worden we regelmatig bijna voor onze sokken gereden door mensen met hele dure auto’s (‘zak stront!’ volgens Edwin, althans dat roept ‘ie steeds als er weer één aan komt scheuren).

De terrassen rond Marina Bay zitten helemaal vol maar wel voornamelijk met mannen in pakken. Singapore is expat-city bij uitstek en dat straalt het ook uit. Dat de kroegen en eetgelegenheden er voornamelijk voor de expats en de rijkere locals zijn is geen geheim, je betaalt hier met gemak 25 euro voor een cocktailtje. Ze zouden me toch wel héél grof moeten betalen zou ik er zo één bestellen….

28 Januari 2011, Singapore

Oh-oh. Ik lees hier dat je schijnbaar geen kauwgom mag importeren in Singapore. Maar goed dat die dame bij de douane mijn voorraad niet gezien heeft. In mijn ‘wat-te-doen-in-Singapore-boekje-uitgegeven-door-het-lokale-toeristenbureau’ staat verder nog het volgende:
- ‘The importation and distribution of chewing gum is illegal, but the art of chewing itself is not’ Pfiieew! Maar goed dat ik Edwin nooit meer kauwgom aanbied, omdat hij toch altijd nee zegt. Anders had ik het goedje niet alleen illegaal geimporteerd maar ook illegaal gedistribueerd!!
- ‘Jaywalking, spitting, littering, smoking in public places and eating in the MRT (metro) can incur penalties from SG$500-SG$1000 Pfiieew! Dat is niet mis.
- …’the police will quickly lose their sense of toilet humour if you are caught forgetting to flush, or urinating in a lift; both of which can incur fines’. Mijn hemel. Alle toiletten trekken hier automatisch door. Stel je voor dat ‘ie het even niet doet…

Maar, zoals het zeer informatieve boekje ook beschrijft: ‘but hey, they all contribute to making Singapore the fine city that it is’. En toegegeven, Singapore is een …wellicht ietwat geobsedeerde, maar hele schone stad!

Vanmorgen hebben we ‘Orchard Road’ afgelopen, de bekende winkelstraat hier. Winkelcentrum na winkelcentrum na winkelcentrum met bekende en minder bekende winkelmerken. Singapore is a shop-a-holic city. Helaas regende het haast de hele dag. Nadat we Orchard Road waren afgelopen zijn we in de metro gesporngen richting Little India. Daar wilden we Indiaas lunchen, maar de foodcourt had tot onze verbazing geen Indiaas eten, er liepen alleen maar Chinezen. Dit was ons in Little India in Melaka ook al opgevallen; het is net of de Chinezen de Indiërs hebben weggepest ofzo. Enfin, uiteindelijk hebben we Japans geluncht (alles is mogelijk hier) en daarna zijn we met de metro naar een winkelcentrum gegaan waar we zeker wisten dat er een koffietent zat met WIFI. Het zit namelijk zo; er is in Singapore wel overal gratis WIFI. Echter, om hiervan gebruik te kunnen maken moet je je eerst aanmelden en moet je in het bezit zijn van een lokaal mobiel nummer. Dat is heel, echt heel, verschrikkelijk, toerist-onvriendelijk kan ik je zeggen. Kon je in Vietnam overal illegaal internet aftappen, hier is alles beveiligd en je komt er alleen op als je een lokaal mobiel nummer hebt. Dáár kunnen ze weleens een boete voor uitschrijven! Enfin, dit ene koffiecafé heeft wel zijn eigen internet en het regende nog steeds dus huppakee.

Hierna zijn we maar terug gegaan naar het hotel. Vanavond hebben we Indonesisch gegeten en daarna een filmpje gepakt. Achter ons zat een stel steeds te praten, niemand die daar wat van zegt. Ik heb heel veel boos achterom gekeken, maar het hielp niet. Helaas heb ik mezelf moeten dwingen niet te zeggen dat ze stil moesten zijn; dat had maar een rel veroorzaakt (en wie weet wat voor een boete ik dáár voor krijg).

Singapore is een fijne, moderne, schone, hippe stad. Als je geld hebt, leef je hier de ‘high-life’. Ben je een backpacker op budget, dan ben je blij dat je morgen een ferry mag nemen naar Indonesië. Daar kunnen we namelijk weer fijn luxe slapen voor 25 euro. Hopen we. We will let you know.

29 Januari 2011, Tanjung Pinang, Indonesië

Na een metro- en een busrit kwamen we vanmorgen aan bij de ferry terminal. Helaas ging de eerstvolgende ferry pas na drie uur, gelukkig ging het wachten nog best snel. Om half twee vertrokken we en het eerste half uur ben ik vooral bezig geweest niet over te geven. De zee was wild en de golven vlogen over de boot. Wat overigens een heel moderne en dichte boot was dus behalve het feit dat ik bijna moest kotsen was het prima. Sumatra en Java lopen weer een uur achter op Singapore dus konden we ons horloge weer een uurtje terug zetten. Terwijl we in de rij stonden om van de boot af te komen, raakten we aan de praat met Alan en Helen uit Singapore. Een ouder echtpaar die graag wilden weten waar we vandaan kwamen en heel geïnteresseerd waren in onze reis zover. Ook vertelden ze dat ze al vaak in Nederland zijn geweest. Ze vroegen naar welk hotel we gingen en dat was toevallig het hotel waar zij ook heen gingen. Zij hadden echter een transfer geregeld en een reservering, wij niet. Terwijl we in de rij stonden voor de douane belde Alan het hotel en regelde een kamer. Ondertussen kochten wij voor 25 dollar een visum, lieten vingerafdrukken en een foto maken en kregen een mooi, paginagroot, blauw visum. Tassen door een scanner en: Indonesië here we are!! We zijn naar Indonesië gereisd zonder te vliegen, bizar!

Terwijl Alan de hotelverkopers van ons afschudde liepen we richting de transfer van het hotel. We waren er binnen no-time. Het is een prima hotel, we betalen 25 euro per nacht voor de kamer. Het is het meest flashy hotel van de stad, het gaat door voor een goede drie sterren. Het personeel is heel vriendelijk en geïnteresseerd.

Vanmiddag stond in het teken van ferry tickets kopen voor maandagmorgen. Nou….niet helemaal dus. Het ferrykantoor was gesloten. We hebben het bij diverse reisbureaus geprobeerd, maar zij verwezen ons allemaal door naar het ferry kantoor. Het reisbureau voor ons hotel verkoopt de tickets, maar alleen in economy class, niet eerste klas. Morgen is het zondag en is alles dicht. Aaaargh! Na 3 weken geprobeerd te hebben een cruise of ferry te boeken zijn we eindelijk in Indonesië en lukt het nog steeds niet. De dames bij de receptie hebben geprobeerd te bellen maar de ferrykantoren zijn dicht.

Ten einde raad weer het internet op gegaan en weer verder gezocht. Besloten bij nog een paar reisbureaus naar binnen te lopen en je raadt het niet: we vonden er één die de tickets voor ons kan boeken en printen. De dame achter de balie stond net onze namen te noteren toen….de stroom uitviel en ze niet kon boeken. AAAARGH!!

Eind van de middag. Resultaat: geen ferry tickets. Morgenochtend terug naar het reisbureau, fingers crossed. Het enige alternatief is maandagochtend vroeg naar de haven gaan en hopen dat we nog op de ferry mee kunnen...

Vanavond gegeten met Alan en Helen. Dat was echt een feestje. De auto van het hotel bracht ons naar een buurt met allemaal straatrestaurantjes. Alan en Helen brachten ons naar het restaurant waar ze al jaren en jaren komen. We mochten van alles uitzoeken, verse inktvis van de barbecue, vis, garnalen, kip, soep, rijst..de tafel stond vol. We hebben het eten van vishoofd en hele ongepelde garnalen met hoofd maar afgestaan maar verder was het heerlijk! En we mochten helemaal niks afrekenen! Echt heel lief van ze, we zijn verrast door al deze Singaporeze gastvrijheid!

Nog even de quote van de dag: ‘why don’t you take aeroplane?’