Tuk tuk tuk tuk tuk tuk tuk tuk!

10 December 2010, Savannakhet, onderweg van Pakse naar Tha Kheak

Terwijl de monniken in alle vroegte langs de inwoners van Pakse gaan om hun eten voor vandaag bij elkaar te sprokkelen, maken wij ons klaar voor vertrek. Opstaan, tas inpakken, gauw een broodje lachende koe halen en een tuk-tuk aanhouden. We vragen de chauffeur ons bij het ‘noord-busstation’ te brengen voor onze bus naar Tha Khaek. Hij rijdt compleet de andere kant op, maar er zit nog een dame met haar dochtertje in de tuk-tuk, dus misschien zet ‘ie hen eerst af. Als hij zijn tuk-tuk aan de kant van de weg zet en iets gaat repareren, vraag ik hem of we wel de goede kant op gaan. Hij zwaait dat ik moet gaan zitten en nog geen minuut later stopt ‘ie prompt bij een bus aan de kant van de weg. De bus naar Tha Khaek.

We stappen in en de bus ziet er nog best oké uit. Geen airco en misschien is de bus wat oud, maar wat deert dat. Godzijdank hangt er wel een giga flatscreen voorin en staat de karaoke al aan. Wat zouden we toch moeten, een dag zonder karaoke? We rijden met de bus naar het noord-busstation, pikken onderweg hier en daar nog wat mensen op en vertrekken. Sneller dan verwacht. Het is 8 uur en het volume wordt wat opgeschroefd. Hoewel, wat opgeschroefd….het volume staat nu zo hard dat onze oren ervan suizen. Op tv gaan honderden mensen compleet uit hun dak op het kattengejengel. Zij zijn meer in hun nopjes dan wij. Ik kauw wat kauwgom zacht, doe het in een plastic zakje en wikkel er wc papier omheen. Ik prop het in mijn oren maar het is helaas niet zo effectief als mijn oordopjes die onder in de bus liggen. Edwin houdt zijn oren dicht, maar helaas hou je dat ook niet zo lang vol. Gelukkig verandert de situatie in een Aziatische bus met de minuut en zo ook het volume van de karaoke. Als deze na een half uurtje weer op 10 staat in plaats van voluit, kunnen we er redelijk mee leven.

De bus loopt vol. Naast Edwin gaat een vrouw zitten die haar baby borstvoeding geeft. Niet verrassend; dat gebeurde Ed in Kenia, Mexico en de Seychellen ook al eens. Het landschap dat aan ons voorbij tuft is een landschap waar we aan gewend zijn geraakt de afgelopen maanden. Rijstvelden, hier en daar een dorpje met wat huisjes en winkeltjes. De rijstvelden zijn wat dor in dit gedeelte van Laos, waarschijnlijk omdat dit het droge seizoen is. Ook valt op dat er hier en daar grote stenen huizen in het landschap staan, Laos lijkt hierdoor rijker dan Cambodja. Zoveel grote huizen hebben we al lang niet meer gezien.

Op een gegeven moment stopt de bus en beginnen een heel aantal mannelijke busreizigers buiten tegen een hekje te plassen. Ook rennen er wat vrouwen de bosjes in en Edwin besluit dan ook maar een plasje te gaan doen, tot grote hilariteit van de mensen in de bus. Om 1 uur stoppen we in Savannakhet voor een pauze van een half uur. Veel mensen stappen uit de bus en er wordt een scooter van het dak van de bus gesjort. Onder toeziend oog van een bank vol mensen smeren we een broodje kaas en we kopen een ‘Dutchie’ yoghurtje voor erbij. Als we wegrijden van het busstation maakt de chauffeur geen vrienden (met ons). Hij zet datgene aan wat nog net een stukje erger is dan karaoke: Aziatisch cabaret. De mensen op het scherm schreeuwen onverstaanbaar en hard, Tineke Schouten is er niks bij. Nog maar een paar uurtjes en dan zijn we in Tha Khaek.

11 December 2010, Tha Kheak

Die paar uurtjes kregen we nog een fijne karaoke herhaling van die ochtend en tegen half 5 kwamen we dan eindelijk aan in Tha Khaek. 368 km in slechts 9 uur afgelegd, je moet geen haast hebben in Laos. We liepen naar de tuk-tuks op het busstation en toen begon het grote onderhandelen weer. Wees maar blij dat ze dat in Nederland niet doen, je zou standaard te laat op je werk komen. Het gaat ongeveer als volgt:

Edenliset: ‘How much to Travelers Lodge?’
Tuk-tuk chauffeurs na gretig overleg in hun eigen taal: ‘50.000 Kip’ (ter info, dat is 5 euro, dat is VEEL te veel, net zoveel als de 9 uur durige busreis vanaf Pakse gekost heeft)
Edenliset: ‘50.000 Kip? Nooooooo…..that is waaaaay to expensive. That’s what you pay in New York, not in Tha Khaek!’ (weten zij veel dat New York geen tuk-tuk’s heeft..)
Tuk-tuk chauffeurs, beetje lacherig: ‘40.000 Kip?’
Edenliset: ‘No, still too expensive.10.000 Kip!’
Tuk-tuk chauffeurs: ‘No, no, 30.000 Kip’
Edenliset: ‘That is still too much and you know it. 20.000 Kip, last price’.
Tuk-tuk chauffeurs: ‘30.000 Kip’
Edenliset, nu dreigend weglopend, zoals dat dan gaat: ‘20.000 Kip, last price’
Tuk-tuk chauffeur, motor startend, sufferd, nu weten we natuurlijk dat ‘ie het wel voor 20.000 doet: ’30.000’
Edenliset: lopen weg
Tuk-tuk chauffeurs: ‘Oke, oke, oke, 2’
Edenliset: ’20.000 Kip?’ (ALTIJD de prijs herbevestigen!)
Tuk-tuk-chauffeurs: knikken vaag ja.
Edenliset: ‘so, 20.000 Kip?’
Tuk-tuk chauffeur: knikt wederom vaag ja.

Over kippen gesproken, we reden naar de andere kant van het busstation waar een ouder echtpaar instapte. Er werden twee gigantische zakken rijst in de tuk-tuk gegooid en ze hadden een doos met een (levende) kip erin. We vroegen ons af waar dat geknor toch vandaan kwam? We dachten van buiten de tuk-tuk, maar toen het echtpaar later uitstapte, bleken ze twee varkentjes in een zak bij zich te hebben.

We werden bij de Travelers Lodge afgezet en gelukkig hadden zij een fijne kamer voor ons, met een lel van een badkamer en internet en een kampvuur voor de deur. Hoera! We hebben eerst een brommertje gereserveerd voor vandaag en daarna lekker gegeten in het restaurant en hebben geslapen, zonder fan of airco. De temperatuur is hier heel aangenaam!

Vanmorgen rustig opgestaan en ontbeten. Daarna ons brommertje opgehaald, maar goed dat we die gereserveerd hadden, want er liepen al wat reizigers te mopperen dat er geen brommertje meer voor hen was. Onze brommer was aan alle kanten gaar. De kilometerteller deed het niet, de benzine aanwijzer ging van boven naar beneden en de automatische start deed het ‘8 out of 10 times’, zei meneer Ku van wie de brommer was. Hij was in de war, meneer Ku, want de automatische start deed het 8 van de 10 keer niet. Enfin, wij op weg. Edwin reed als een zonnetje met alle handmatige versnellingen. We reden naar de eerste grot, waar een paar honderd bronzen boeddha beelden in staan. Het laatste stuk was ongeveer 10 kilometer over een zandweg. We kwamen aan en moesten 2.000 Kip betalen voor het parkeren. We liepen naar de grot en toen moesten we 2.000 Kip per persoon aan entree betalen en ik moest nog eens 2.000 Kip betalen omdat ik een ‘Lao skirt’ aan moest. Ik wees op mijn lange broek en het feit dat ik zeer degelijk gekleed was maar als je in deze grot wil moet je je kleden als een Laotiaanse en dus betalen, betalen, betalen. 80 eurocent, 3 tickets en een rok verder en we konden eindelijk de grot in. Die was wel aardig, dat zal je altijd zien als je een hoop geld hebt betaald. Na de grot reden we naar de volgende grot (het idee van vandaag is dat we wat grotten zouden gaan bezoeken). Na in noodvaart door een politiepost te zijn gereden, sprong er net voor de afslag een man op de weg, waar we ook langs reden. We reden naar wat leek als het paadje naar de grot met 3 kinderen en de meneer achter ons aan rennend. Het was duidelijk dat hij ons de weg naar de grot wilde wijzen en er geld voor wilde. Ik legde hem (toen nog) vriendelijk uit dat dat erg aardig was, maar niet nodig. Hij deed net of ‘ie me niet verstond. Toen zei hij wat in het Frans en ik vroeg hem of hij Frans sprak, maar ineens sprak hij dat ook niet meer. We liepen richting het pad en de meneer liep achter ons aan. Ik zei hem dat dat niet nodig was en dat ‘ie geen geld zou krijgen, maar daar had ‘ie uiteraard geen boodschap aan. We kwamen wat andere reizigers tegen die zeiden dat ze hem ook al 2 dollar hadden gegeven. We liepen het pad af naar de grot met de meneer in onze kielzog.

Eenmaal aangekomen bleek het een beetje een gedoetje te zijn met die grot, er zat water in en je moest op blote voeten over rotsen heen en nou ja, als je al een poosje op pad bent en je niet zo onder de indruk bent van een grot kan je dat gestolen worden. Nu werd ik pissig op de man die al met een briefje Kip stond te zwaaien en zei dat ‘ie weg moest gaan omdat ik hem niet ging betalen (af en toe slaat de ‘Azië-nee-ik-ben-geen-geldautomaat-moeheid’ toe). We babbelden wat met een Duits stel en de man droop af.

Even later kwamen we terug bij de brommer die geen lekke banden had en ook de benzine zat nog in de tank. Verassend, aangezien we ervanuit gingen dat de man onze brommer wel gesaboteerd zou hebben. Alles leek puik totdat we de brommer niet meer gestart kregen. We kregen ook de versnelling niet in z’n vrij, er gebeurde gewoon niks. We inspecteerden de onderkant van de brommer en zagen dat er een slang was doorgeknipt. Er hingen twee losse stukken onder de brommer. Het zou toch niet……?! Terwijl Edwin de brommer richting de weg duwde, was ik al op weg om de meneer de huid vol te schelden. Wat dacht ‘ie wel niet? Ik liep naar de weg en naar het winkeltje waar we hem voor het eerst zagen. Ik kwam aanlopen en ineens…wist ik niet meer 100% zeker of hij het was. Edwin kwam aansjokken en ik wees naar de man en vroeg of hij het was. Edwin wist het ook niet meer helemaal zeker. Het moest haast wel, want hoeveel mannen lopen er nou met een groene ruitjesblouse op een bijna verlaten weg, maar ik durfde het risico niet te nemen. In Azië betekent ruzie gezichtsverlies en je moet wel heel zeker zijn van je zaak wil je eraan beginnen. De man keek nogal nietsvermoedend, wat me nog kwaaier maakte.

Er kwam een andere meneer en mevrouw bij. Die bekeken de brommer en de slang nog eens. De meneer trapte de brommer een keer hard aan en prompt startte die. We keken nogal niet begrijpend en de mevrouw zei dat de slang niks met de start te maken heeft. We bedankten haar en reden verder.

We weten nog steeds niet of de slang er al zo bij hing toen we vanmorgen weg gingen en of de meneer met zijn pokerface er iets vanaf wist. Misschien zijn we te wantrouwend, maar we worden nogal eens op de proef gesteld hier. We kunnen niet iedere ziel in Azië zomaar dollars geven. Dat denken ze wel en dat begrijpen we ook wel, we zijn tenslotte rijk in hun ogen, maar ze vergeten dat wij ook voor elke cent hebben moeten werken en we de wereld niet met z’n tweeën kunnen redden. Soms wordt je er gewoon helemaal gestoord van dat men denkt dat je altijd maar met geld kan strooien.

We reden 25 kilometer naar het volgende plaatsje en lunchten een heerlijke noedelsoep in een lokaal restaurantje. Dat vonden ze daar wel leuk. De meneer van het restaurant kreeg na 40 keer proberen onze brommer weer aan de praat en we reden terug naar Tha Khaek. Het moet gezegd worden; het landschap onderweg was prachtig. In dit gedeelte van Laos hebben ze ook karstbergen, zoals we die in Zuid-China en Vietnam ook gezien hebben. De grotten konden ons verder een beetje gestolen worden en we zijn na een boodschappen stop (met draaiende motor :)) terug gereden naar de lodge. Overigens verkochten ze op de minimarkt onderweg dooie ratten, ie! Ik heb maar een trosje bananen en een zakje popcorn gekocht.

Nu gaan we even lekker eten en morgen vroeg pakken we de bus richting Vientiane. Nog eens 332 km waar we waarschijnlijk wel weer een uur of 8 over gaan doen….to be continued!

12 December 2010, Vientiane

Gelukkig viel de busreis mee vandaag. Tot onze verbazing reed er een ‘VIP’ bus van Tha Khaek naar Vientiane. Die zijn niet alleen een stuk luxer (airco) maar vooral ook veel sneller dan de lokale bussen. Daarnaast scheelt het maar weinig geld. De reis duurde maar 5,5 uur en we kwamen tegen half 3 aan op het busstation 9 kilometer buiten de stad. Toen moesten we nog een tuk-tuk zoeken. De eerste chauffeur vroeg 40.000 Kip. Hadden we het terug onderhandeld naar 20.000 Kip, willen we instappen, zegt ‘ie: ‘2 dollar per person’. Dat is duurder en toen had ik het alweer helemaal gehad. Ik zei dat ‘ie 20.000 kon krijgen of niks. Hij brabbelde wat maar toen zijn we maar weggelopen. De volgende tuk-tuk chauffeur wilde niet onder de 30.000 Kip zakken. Weer weggelopen. De derde tuk-tuk die we aanhielden wilde het wel voor 25.000 Kip doen. Er zat een aardige Engels sprekende meneer in de tuk-tuk, die gezellig met ons wilde kletsen (hij was gek van Nederlands voetbal, zei ‘ie) en er stapte ook nog een monnik in. De monnik ging op de zijkant achter de chauffeur zitten en ging pas in de tuk-tuk zitten toen wij uitstapten. Waarschijnlijk omdat monniken niet naast vrouwen mogen zitten.

Anyhow, we hadden ons voorbereid op een grote zoektocht naar een geschikt hotel. We hebben de afgelopen dagen heel veel verhalen gehoord van andere reizigers dat Vientiane dure en slechte hotels heeft. We liepen naar de eerste, een nieuw en goedkoop hotel en we vonden direct een prima kamer voor $12. Waarschijnlijk mazzel, meestal moeten we er wel een paar aflopen voordat we tevreden zijn (er zit nogal wat slechte kwaliteit tussen).

Vietntiane is niet zo heel boeiend. Vooral erg klein en het oogt wat provinciaal, ondanks dat het de hoofdstad van Laos is. We bezochten wat Watten, wandelden door de stad en langs de Mekong. Aan de overkant ligt Thailand. Omdat Laos een beetje onhandig gevormd is en de wegen lang niet overal even best zijn gaan we morgen eerst 10 uur naar het noorden om vervolgens een paar dagen later weer 10 uur terug te reizen om hier de Thaise grens over te kunnen. Niet ideaal maar het is niet anders.

Vanavond lekker gegeten bij een straatstalletje aan de rivier. Ik bestelde eend van de bbq en Edwin worstjes (hoe kan het ook anders!). Wat opvalt is het aantal sextoeristen wat we in Vientiane zien. Zowiezo zien we in Azië natuurlijk veel alleenreizende mannen maar soms is het verbazingwekkend dat de ‘normaalste’ types waar je het niet van verwacht met een lokaal dametje rondsjouwen. Overigens huren deze mannen deze dametjes voor een bepaalde tijd als ‘gezelschapsdame’. De dames blijven een bepaalde periode bij de man, zo zie je ook wel mannen met lokale dametjes op lange busreizen enzo. Al met al worden we er nooit zo vrolijk van maar je kan er ook niet echt omheen hier.

Morgen reizen we richting Luang Prabang; onze laatste bestemming in Laos voordat we richting Thailand reizen. Ik hoop daar weer een beetje normaal internet te hebben, zodat ik weer eens wat foto’s kan uploaden.

13 December 2010, Luang Prabang

We werden vanmorgen met een minibus, of eigenlijk mega tuk-tuk, opgehaald bij ons guesthouse en naar het busstation gebracht. De chauffeur van de mega-tuk tuk gaf ons een busticket en wees ons de bus naar Luang Prabang aan. Een oude rammelbak waar allemaal mensen uit het raam hingen met veel bagage op het dak; in ieder geval zeker geen VIP bus! Ook zei de jongen dat de bus om half negen zou vertrekken, niet om negen uur zoals we geboekt hadden. In Azië vertrekken bussen niet te vroeg dus al met al een verdachte situatie. We stonden met z’n vijven een beetje gelaten naar de bus te staren tot ik me ineens besefte dat we ruim 15 euro p.p. hadden betaald voor de VIP bus en ik dus no way in deze gaarbak zou stappen. Ik zei tegen de mega-tuk tuk chauffeur dat dit geen VIP bus was. Hij wees een beetje lacherig naar de bus. Ik herhaalde dat het geen VIP bus was en we daar geen 145.000 Kip per persoon voor betaald hadden. Gelaten nam hij onze tickets in, liep naar binnen, regelde onze VIP bus tickets en wees ons de juiste bus aan. Een echte VIP bus. Voor de zoveelste keer bijna opgelicht dus! Hij hoopte natuurlijk dat wij de goedkope tickets wel aan zouden nemen zodat hij het overgbleven geld in zijn zak kon steken. Gelukkig waren we wakker genoeg om er een stokje voor te steken.

Vandaag was waar mogelijk onze langzaamste reisdag ooit. We hebben ongeveer 370 kilometer afgelegd in maar liefst 10 uur. En dan hadden we nog een snelle bus! De weg voer door de bergen, vol met haarspeldbochten. Onderweg passeerden we veel kleine dorpjes met hier en daar mensen in traditionele kleding. Uiteindelijk kwamen we tegen 7 uur aan in Luang Prabang, in het donker en de stromende regen. We regelden een tuk tuk die we vroegen naar het guesthouse te rijden wat wij aangeraden hebben gekregen van Noortje en Dave. Helaas gooide de tuk tuk chauffeur ons er voor de nightmarket uit en zei dat ‘ie niet verder kon en dat we moesten lopen. Door de stromende regen gingen we op pad maar zagen geen enkel guesthouse. Tegen de tijd dat we wel guesthouses zagen waren deze of vol, of ze zagen er niet uit. Ook zijn er redelijk wat die flink duur zijn in dit plaatsje. We liepen langs de vele gezellige restaurants en zagen alle mensen gezellig eten en blij zijn terwijl we zelf natuurlijk vet sjaggarijnig waren. Uiteindelijk hebben we een uur door de regen rondgesjouwd en vonden we dan toch een prima kamer voor 10 euro. Zojuist hebben wij een heerlijke curry verorberd en nu….nu gaan wij enorm slapen!

Nb: De aankomst in Luang Prabang is hiermee volgend Edwin naar de eerste plaats gestegen voor vervelendste aankomst ooit!