Mijn naam is geen banaan

18 Oktober 2010, Hanoi

Mijn naam is geen banaan. Ook heten wij geen ananas of motorfiets, al lijken de verkopertjes in de drukke straten van Hanoi daar anders over te denken. Terwijl wij proberen ons niet te laten overrijden door de duizenden scootertjes waarvan er op een doordeweekse dag nog véél meer zijn dan in het weekend, horen we steeds om ons heen: ‘Helloooo! Banana!’, ‘Hello Motorbike!, ‘Hello Pineapple!’ Als we op elk aanbod in zouden gaan, zouden we per persoon nu drie backpacks mee moeten zeulen, ik denk dat we dan wel een ‘Helloooo! Taxi!’ zouden kunnen gebruiken.

Edwin kwam vanmorgen op het briljante idee om een late check-out te vragen in het hotel. En we mochten zowaar tot 14.00 uur in de kamer blijven, zodat ik nog even wat praktische dingen kon regelen en Edwin zijn boekje uit kon lezen. Hij heeft ‘m omgeruild met een boek uit de ‘book exchange’ van het hotel, dus hij kan weer even vooruit. Hierna hebben we lekker geluncht en een tijdje door de bizarre drukte van Hanoi gewandeld. Vandaag heb ik wel een paar keer weg moeten springen voor een scooter en op een zeker moment, toen we een poging deden over te steken, stonden we zomaar een poosje midden op de weg omdat we geen kans zagen de overkant te halen. Gelukkig zijn de Vietnamese bestuurders wel gewend dat er continue wat voor hun op de weg staat en komt er altijd een moment dat er héél even geen verkeer is.

We gaan zo even lekker eten (ja ik weet het, het lijkt wel of we alleen maar eten en rondlopen hier in Hanoi, dat klopt ook eigenlijk wel ;-)). Vanavond stappen we in de nachttrein naar Sapa en verruilen we de drukte van de stad voor de rust van de bergen. Hoewel de reis maar ruim acht uur duurt hopen we op prettig gezelschap in de coupé. Bij voorkeur niet-snurkers.

19 Oktober 2010, Sa Pa

Taxi chauffeur: ‘Yes. Next month in Sa Pa, mountains with ice cream! Yes.’
Edwin: ‘Ah, ice cream.’

Bergen met ijs? Hmmm. Aardbeien ijs, bananen ijs, vanille ijs…

Taxi chauffeur: ‘Yes. But not now. Only next month!’

Oh crap.

Onze taxichauffeur was gisteren hard bezig zijn fooi te verdienen terwijl we door de drukke straten van Hanoi crossten. Hij leerde ons ‘hallo’ en ‘dankjewel’ in het Vietnamees en kletste ons de oren van ons kop. Uiteraard bedoelde hij dat er sneeuw op de bergen zal liggen volgende maand en in alle eerlijkheid ben ik wel blij dat er nu géén sneeuw op de bergen ligt. Sterker nog, op het moment zien we helemaal geen bergen omdat de mist heel dicht is.

De treinreis ging heel voorspoedig. Even dachten we dat we de enige toeristen waren toen we de wachtruimte van het station inkwamen en we de enige westerlingen waren. Later bleek de hele trein er mee vol te zitten. Onze coupé was iets spartaanser dan de Chinese treincoupé’s waren, maar bijzonder genoeg hadden we wel het normaalste toilet wat ik ooit in een trein gezien heb. In eerste instantie kwam er een jongen in onze coupé die vertelde dat hij graag bier drinkt voor het slapen gaan omdat ‘ie dan beter slaapt. Net toen Edwin en ik elkaar aankeken van ‘we-zullen-zien-hoe-dit-afloopt’ kwamen er een mevrouw en een meneer van onze leeftijd aan. Omdat ze laat geboekt hadden waren ze verspreid in twee coupé’s geboekt en ze wilden ruilen met de jongen. Mooi. Het bleken hele aardige mensen te zijn die voor zaken richting Lao Cai (het eindpunt van de trein) reisden. De mevrouw vertelde honderduit over Vietnam en haar werk en over hoe ze 32 was en ze nu voor altijd alleen zou blijven want in Vietnam trouw je voor je 30e of je trouwt niet. Ik stelde voor dat ze naar de ‘love market’ in Sa Pa kon gaan, een soort speed-date markt voor lokale minderheden maar daar kwamen alleen maar boeren volgens haar, dus dat was geen goed idee. Anyway, net na elven gingen we slapen en na heel wat keren wakker te zijn geworden (spartaanse bedjes) kwamen we bijna op tijd in Lao Cai aan. Daar stond iemand die gestuurd was door het hostel en ons op kwam halen.

Na een rit van een uur door de prachtige bergen met rijstterassen kwamen we aan bij ons hostel. Wat een bouwval bleek. De kamers waren, uhm…slecht. Maar, het was ook maar 3,50 p.p.p.n. dus we hadden wel een beetje rekening gehouden met minimale kwaliteit. Waar we echter geen rekening mee hadden gehouden waren de bouwwerkzaamheden in het hostel. Dat is goed in die zin dat ze het klaarblijkelijk verbeteren maar niet goed in die zin dat we er vóór acht uur ’s morgens waren en er al lustig op los getimmerd werd. En dan ben ik een kind van mijn vader en komt mijn aversie tegen herrie omhoog. Daarnaast wilde Edwin al helemaal niet in de kamer blijven en dus besloten we een ander hotelletje te zoeken.

Eerst zijn we door de hoofdstraat van Sa Pa gelopen. Alles is hier nogal smal en ze bouwen er midden in het stadje een nieuw gebouw, dus er vielen direct al heel veel hotels in de nabije omgeving af. We zijn even gaan ontbijten en na wat andere reizigers te hebben gesproken en een rondje te hebben gelopen kwamen we uit bij Guesthousel Gecko. We betalen hier 2 dollar per nacht meer en we moeten 6 euro annuleringskosten betalen voor het hostel maar de kamer is niet beschimmeld, is gezellig ingericht en ligt iets buiten het centrum. We kijken uit op het kerkplein en tenzij de nonnen vannacht van plan zijn een feestje te bouwen, denk ik dat we hier rustig kunnen slapen. Die kerk op deze locatie is nog best vaag trouwens. Af en toe luiden de klokken en samen met de bergachtige omgeving doet het erg on-Vietnamees aan.

Over slapen gesproken, toen Edwin het bed zag, was hij weg. Hij ligt alweer even te pitten. Het nieuwe hotel bewijst al een verbetering te zijn :). De weersvoorpellingen voor de komende dagen zijn goed, dus hopelijk kunnen we veel gaan wandelen en minderheden gaan bezoeken in de bergdorpjes enzo. Nou ok, niet té veel want we zitten ook nog wel een beetje in onze ‘relax-modus’. Zo even lunchen denk ik, hmmmmmm.

20 Oktober 2010 (twintig-tien-twintig-tien), Sa Pa

‘Yes, hello, good morning. Where are you from? You buy from me, you buy from me?’ Zitten we potdomme net lekker rustig te ontbijten komt er zo’n overbejaarde-H’Mong-ethnische-minderheid-mevrouw aan om ons dingen aan te smeren. GRMBL. Een nieuwe dag in Sa Pa. De zon schijnt! De mist is weg en de bergen zijn zichtbaar.

Sa Pa is een klein stadje van ca. 33.000 inwoners. Ik weet niet of ze daar alle tijdelijke inwoners bij rekenen –er zijn hier namelijk zo’n honderd hotels- en of ze de H’Mong minderheden die de hele dag achter je aan sjouwen meerekenen want die komen officieel niet uit deze stad, vermoed ik. In het noorden van Vietnam wonen heel veel verschillende ethnische minderheden. De voornaamste die wij in Sa Pa zien zijn de H’Mong Leng geloof ik, maar ik vraag me af of we überhaupt het verschil zouden zien tussen mensen van de Witte H’Mong, H’Mong Leng, H’Mong Pua, H’Mong Shi of –Sheu en de Zwarte H’Mong. In totaal zijn er zo’n 24 ethnische groepen in deze noordelijke regio, allemaal met prachtig gekleurde klederdracht en hun eigen levensstijl.

Eén ding is zeker: de H’Mong zijn hardnekkige mensen die aan je kleven als superlijm. Als je op straat loopt, komen ze naast je lopen en laten ze altijd hun verkoopwaar zien, kleurrijke tassen, kleedjes, hoedjes en zo nog tal van zaken waar je op een wereldreis niks mee kan. Ze zijn zeker niet origineel te noemen omdat elke zin begint met ‘hello…’ en volgt met ‘where are you from, what is your name, you buy from me?’ Nou zijn Edwin en ik wel wat gewend ondertussen. Maar kan je in Hanoi een ‘Hallo Banana’ met een vriendelijke lach en ‘no’ nog afpoeieren, de H’Mong zijn veel hardnekkiger. Ze blijven vragen, sjokken eindeloos achter je aan, soms met de hele familie. Soms zien ze kans het terras van het hotel op te komen als men even niet kijkt en het enige wat helpt is óf compleet negeren óf boos nee zeggen. Dat is niet leuk voor de H’Mong, maar dan moeten ze maar niet zo irritant doen. Wat jammer is, is dat het toerisme de hoofdoorzaak is van deze opdringerigheid. Ooit leefden de minderheden fijn op hun eigen manier in hun eigen dorpjes maar toen kwamen de toeristen. Met geld en westerse normen en waarden. En dat is voor de minderheden niet alleen een kennismaking met een nieuwe ‘way of life’, maar zicht op geld is ook zicht op een beter leven. En als zij op een dag één prulletje verkopen, betekent dat waarschijnlijk eten voor de hele familie. Ik zou dan ook irritant zijn.

Enfin, de zon schijnt en vandaag gaan we wandelen! We maken een wandeling van ca. 6 kilometer naar Cat Cat village, een dorpje met wederom veel H’Mong inwoners. We lopen ca. drie kilometer en dalen ongeveer 400 meter naar de Cat Cat waterval. De omgeving tijdens de wandeling is werkelijk prachtig. We lopen langs knalgroene rijstterrassen waar hier en daar mensen aan het oogsten zijn. De hoogste berg van Zuid-Oost Azië, de Fansipan van 3143 meter, doemt op de achtergrond op, de blauwe lucht er boven. Af en toe loopt er een varken, een hond, een kip of een koe op de weg. Als we met knikkende knieën van het afdalen bij de waterval aankomen gaan we er eens even goed voor zitten en genieten van de waterval in het zonlicht. Hierna lopen we de resterende ca. drie kilometer via een andere weg terug. Gelukkig geen hardnekkige H’Mong hier, voornamelijk ‘Hello, Motorbikes’. Edwin komt nog even in de verleiding en ik moet eerlijk zeggen dat het héél even door mijn hoofd schoot maar wij zijn geen watjes en kunnen die drie kilometer best terug omhoog lopen. Zeker omdat het geleidelijker gaat dan de heenreis. Halverwege de klim stoppen we nog om wat te drinken bij een tentje met een prachtig uitzicht over de vallei en dan vervolgen wij onze weg terug naar Sa Pa.

Morgen gaan we een dagtour doen naar drie dorpjes waar verschillende minderheden wonen. We gaan tijdens die tour vier uurtjes lopen en we lunchen in een ‘local house’ We zijn heel benieuwd. Als ze maar niet de hond serveren die wij vandaag in Sa Pa aan een spit zagen hangen. Ieh!

Quote van de dag: ‘Hello, Hairdresser!’

21 Oktober 2010, Sa Pa

We lagen gisteren om acht uur op bed dus toen de wekker om 07.15 uur ging hadden we helemaal niks te klagen. Na een heerlijk ontbijt naar het reisbureau gelopen waar de tour om 9 uur zou vertrekken. We hadden mazzel; we bleken de enigen te zijn. En dus vertrokken we in een auto met chauffeur en gids naar een dorpje ongeveer 5 kilometer buiten Sa Pa. Onze gids is een meisje van 24 van de ‘Rode Dzao’ stam. Ze is op haar 18e getrouwd, heeft een kindje van vier en haar man is lui (zegt ze); een heel normale levensloop voor meiden in deze omgeving.

De eerste anderhalf uur wandelden we op ons dooie akkertje langs rijstvelden en huisjes door het dorpje Lao Chai naar het dorpje Ta Van. Het uitzicht is prachtig: rijstvelden, hier en daar een buffel, de bergen en…de zon schijnt! Onderweg komen we mensen tegen van verschillende stammen. De meesten zijn gewoon aan het werk en leven hun leven, maar af en toe worden we gevolgd door superlijm-H’Mong die een stuk met je meelopen. Om half 11 komen we aan bij een huisje in Ta Van. Het terras kijkt uit op de mooie, groene vallei. Hier krijgen we thee in minikopjes van een mevrouw van de Day stam. Onze gids maakt eten klaar, noedelsoep met varkensvlees en groenten. Hmmm. Ook moeten we huisgestookte rijstwijn proberen, wat warm wordt gedronken. Best lekker! Na de lunch lopen we verder. Omdat de eerste helft van de wandeling piece of cake was en het reisbureau zei dat het een ‘easy walk’ zou worden, waren wij niet echt voorbereid op wat er komen ging. De wandeling ging heel stijl omhoog en naar beneden, door rijstvelden over modderige paadjes. Alles was prima en we vermaakten ons kostelijk tot ik keihard uitgleed in een riviertje. Eerst viel ik alleen nog op mijn knie en handen, maar mijn rugzak schoof over mijn hoofd en door het gewicht van de tas knalde ik met mijn hoofd tegen een kei. Resultaat: giga ei op mijn knie en één boven mijn rechteroog. Godzijdank had ik net twee seconden eerder mijn zonnebril op sterkte van mijn gezicht gehaald en was die dus ongeschonden. Na mijn handen en gezicht te hebben gewassen in de rivier liepen we door en bij de eerste de beste stop kwamen we een Australisch echtpaar tegen die met zakdoekjes aan kwamen zetten. Kort daarop kwamen we bij een tweede uitzichtspunt en werd ik door de Australische meneer uitvoerig ondervraagd, of ik niet duizelig was, geen hoofdpijn had en ik moest van de mevrouw een paracetamol nemen. Ik had verder nergens last van dus we concludeerden dat ik geen hersenschudding had. Bij het volgende uitzichtspunt raakten we aan de praat en werden we –geheel conform Australische gewoonte- uitgenodigd voor ‘some beers and a barbie’ als we in Perth zijn volgend jaar. Er werden meteen telefoonnummers en e-mail adressen uitgewisseld en we moesten beloven echt te bellen. Je moet er even voor op je plaat gaan, maar dan heb je ook wat, volgens Edwin ;-)

Hierna liepen we een heel stuk door een bamboebos over modderige paadjes. Het was prachtig, enorme bamboebomen, maar we waren wat te druk met niet vallen om er echt van te kunnen genieten. Onze gids brak een stuk dode bamboeplant af wat fungeerde als wandelstok. Dat had verder geen nut, want even later gleed ik weer uit, dit keer op mijn rug met als resultaat slechts een aantal schaafwonden.

Om een uur of half 4 kwamen we redelijk gesloopt terug bij het hotel. Hepi en Hepi gaan een keer een dagje wandelen. De trekking was super en we hebben er van genoten maar we waren wel klaar voor een douche! Het ei boven mijn rechteroog begint nu een beetje irrittant in de weg te zitten. Hopelijk wordt ‘ie niet blauw. Om het een beetje goed te maken hebben we net een fruit-milkshake en vietnamese loempia’s op, die hadden we wel verdiend vonden we zo.

Straks zoeken we een lekker restaurantje op en wat mij betreft wordt het geen nachtwerk. Sa Pa is ideaal om overdag lekker actief te zijn en daarna heerlijk lang te slapen. We hebben na al die lange nachten dan ook het idee dat we echt tot rust zijn gekomen hier. Morgen hebben we nog één dag om te genieten van de rust en nemen we ’s avonds weer de nachttrein naar het hectische Hanoi. Daar zullen we één nachtje blijven om vervolgens richting de kust te reizen. To be continued…..

Oh, btw, zie bijgevoegde foto’s én filmpjes. Eén filmpje van het Waterpuppet Theater in Hanoi en één filmpje van het verkeer in Hanoi op een willekeurig kruispunt….hopelijk geeft dat een beetje een idee van de hectiek van het verkeer!