Bienvenidos Rob & Ans, hola Susana!

03 Juni 2011, ergens in de Chileens-Argentijne Airspace, net voorbij de Andes

Omdat we in de eerste 6,5 maand van onze wereldreis niet hebben gevlogen waren we bijna (bijna!) vergeten hoe belachelijk stom en vervelend we het vinden. In de afgelopen 2,5 maand hebben we ons quota redelijk opgekrikt; negen vluchten hebben ervoor gezorgd dat we het liefst NOOIT meer in een vliegtuig zouden willen stappen. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet te vertellen waarom, maar ik moet mijn ei kwijt dus doe ik het toch.

Allereerst is daar het Ongelooflijk Ongoddelijke Tijdstip wat je moet overwinnen om op het vliegveld te komen. Om half vijf opstaan in een kamer waar de ijsbloemen nog net niet aan de ramen zitten (wat logisch is want we hadden geen ramen in de kamer) om als een gek je kleren aan te trekken omdat je anders niet meer kan bewegen van de kou. Vervolgens in een stomme bus naar het vliegveld om daar je tas in een te kleine plastic tas te vrotten en dicht te plakken met tape voor het geval iemand misschien een Illegaal Verdovend Middel in onze tas zou willen stoppen. So far, gaat het nog.

Dan is daar het Nut (of Niet-Nut eerder) Van Het E-Ticket. Er is mij als reisagent altijd geleerd dat het nut van een E-ticket (ELECTRONIC Ticket) is, dat alles fijn electronisch en efficiënt geregeld is en we met z’n allen geen milieuverslindende papiertjes meer hoeven te gebruiken. Paperless werken noemen we dat. Ik ben er een groot voorstander van want: A) nu kunnen mijn collega’s bij Nike ons gewoon ons tickets mailen en hebben we dat aan de andere kant van de wereld binnen een seconde ontvangen; B) hoef ik geen printer mee te zeulen op wereldreis, C) hoef ik geen onnodige papieren overal te bewaren die kwijt kunnen raken of gejat kunnen worden, D) kan ik ons fijn een dag van te voren op ons laptopje inchecken en zijn we dus al verzekerd van onze stoelen waardoor we E) op het vliegveld alleen nog maar ‘heel even snel’ onze (professioneel ingetapete) tas hoeven in te leveren bij de bagage drop-off balie.

Ondanks dat er wereldwijd vrijwel geen ‘papertickets’ meer worden uitgegeven hebben nog niet alle airlines het voordeel van de E-tickets begrepen. Denk bijvoorbeeld aan de tickets door de Pacific die we in Australië voor $17 moesten printen omdat we anders domweg niet mochten inchecken voor onze vlucht naar Tonga. Welnu, als wij vanmorgen met onze tassen naar de ‘bagage drop-off’ balie van LAN lopen worden wij tegengehouden door een mevrouw die vraagt waar onze tickets zijn. Het is half zes en ik ben er helemaal klaar voor. Dus ik zeg dat we E.L.E.C.T.R.O.N.I.C. tickets hebben en dus geen papiertje. Ik zeg ook dat we al ingecheckt zijn maar geen printer mee hebben op wereldreis en dus nog geen boardingpass hebben. Ja, maar je moet natuurlijk niet denken dat je zo in de rij mag gaan staan. Wat denk ik eigenlijk wel. Tssss. We worden naar het Self-Service-Check-In paaltje verwezen waar wij éérst onze boardingpas moeten printen, voordat wij in de rij mogen gaan staan.

Het Self-Service-Check-In paaltje in kwestie is in het Spaans. Dat geeft niet, alhoewel ik het wel vrij belachelijk vind dat er geen Engels vlaggetje is te vinden. Dit is toch Santiago de Chile en ik ben toch al op de zeiktour dus: stom. Op het beeldschermpje van het Self-Service-Check-In paaltje staat dat we ons paspoort door een gleuf moeten halen. Maar er is geen gleuf. Ik zie wel een soort scanner, maar het paspoort wordt niet herkend als zodanig en nee, excuzo bla-die-bla, forget it: ‘we kunnen uw reservering niet vinden’. Hij gaat lekker. Ik trek een verveeld kijkende LAN stewardess aan haar staart en zeg dat het niet werkt. Omdat er bij de bagage drop-off ondertussen 200 mensen in de rij zijn gaan staan, voorspel ik voorlopig nog geen koffie. De mevrouw legt het paspoort op het Self-Service-Check-In paaltje naast haar, doet professioneel wat ze moet doen en nee hoor, het werkt niet. Fijn. Lang leve het Electronisch Inchecken.

De internationale vertrekhal van Santiago de Chile heeft een rij van 101 incheckbalies naast elkaar (idee: 101 dingen die je met een incheckbalie kan doen? Andere keer maar) De mevrouw is Godzijdank wél zo vriendelijk om ons naar balie 60 te verwijzen. Bali 60 is de balie voor de Ongelukkige Gevalletjes. Daar worden we direct geholpen en geeft een mevrouw onze boardingpas. Binnen 30 seconden zijn we klaar voor vertrek. Kijk. De mevrouw achter balie 60 heeft het wel begrepen: het nut van het E-ticket.

Bijna anderhalf A-4tje verder en we zijn nog maar net ingecheckt, dus dat belooft nog wat. Volgende prioriteit: koffie. Dunkin Donuts’ koffie bij gebrek aan beter. Ze hebben in Zuid-Amerika geen kaas gegeten van efficiëntie maar ik weet zeker dat ik daar de komende maanden nog wel wat A4-tjes over vol ga schrijven dus daar begin ik nu niet aan. Na de koffie en de kleffe appelcake die we gisteren in een klein winkeltje kochten ben ik flink misselijk. Geen tijd om over na te denken want we moeten snel door naar alweer de volgende prioriteit (en het is pas zes uur hè): bordje kopen van Chili van het laatste geld. Dat kan ik nu eindelijk gewoon zeggen, want mijn ouders zitten ergens in het Madrid-Buenos Aires airspace en tegen de tijd dat ze dit lezen heb ik mijn moeder al haar vijf bordjes overhandigd. Die ik al zes weken in mijn handbagage meezeul. Waar ze niet om gevraagd heeft maar die ik geheel vrijwillig meeneem. Maar die wel enorm in de weg zitten. We kopen dit keer het lelijkste bordje wat we kunnen vinden (Hebben elke keer een ander thema. Soms kopen we het kleinste bordje wat er is, soms het grootste bordje wat er is, het mooiste, het goedkoopste, het lelijkste, het meest aparte etc. Vandaag gaan we dus voor lelijk).

Alles goed en wel maar we moeten nog door de douane. Er staat een rij van hier tot en met Tokio maar gelukkig vlot het aardig (kijk, en dat is best positief). Hierna door de security. Laptop moet uit de tas. Dus eerst alle bordjes eruit, dan de laptop eruit, dan de bordjes er weer in anders breekt het, tas dicht, door de scanner, tas weer open, bordjes er weer uit, laptop er weer in, bordjes er weer in) en ja hoor, we zijn door de security. Het is druk bij de gate maar het gate-hangen verloopt aardig en het enige écht storende aan het instappen is het aantal kinderwagens en kinderen wat ik tel. Oh. En dat alle overhead compartments volgestouwd zijn met enorme hutkoffers. So far for je vijf kilo handbagage. We gaan zitten, Edwin offert zich op voor het midden. Gelukkig lijken we een redelijk vriendelijke oma naast ons te hebben. We zijn al laat en het vliegtuig rijdt al weg van de gate terwijl er nog allemaal mensen in het gangpad staan.

Een beetje vreemd, dat is het wel. Ik heb gok ik zo rond de 150 keer gevlogen in mijn leven en nog nooit is er een vliegtuig van de gate weggereden zonder dat iedereen zat. We rijden zo eens een stukje, het duurt maar, er lopen mensen door het gangpad en er is één en al consternatie. Omdat er niks wordt omgeroepen en al helemaal niet in het Engels hebben we geen idee wat er aan de hand is. Op een gegeven moment stopt het vliegtuig op een soort parkeerplaats. Men doet de deur open. Er lopen mensen heen- en weer. Er wordt iemand omgeroepen en die stapt uit. Wat blijkt: ze hebben een passagier teveel (of een stoel te weinig). Omdat we daar toch al geparkeerd staan en we toch al veel te laat zijn, wordt er ook nog even bijgetankt. Er wordt omgeroepen dat we tijdens het tanken onze riemen los moeten maken en het personeel bij de deur moet gaan staan. Dat geeft een ontzettend veilig gevoel kan ik wel zeggen. Na het tanken rijden we dan toch echt naar de startbaan en moeten de riemen weer vast. Als we opstijgen wordt er omgeroepen dat we eerst een poosje over de Andes zullen vliegen en dat de riemen vast moeten blijven. Alweer voel ik me enorm veilig. Het uitzicht….oké, dat is dan wel héél spectaculair. Het Andesgebergte met besneeuwde bergtoppen, heel mooi.

Eenmaal aangekomen in Buenos Aires worden we begroet door een zeer vriendelijke meneer bij de douane. Hij zet een paar mooie stempels en praat goed Engels. Hierna halen we de bagage, bestellen een ‘remis’ (een soort taxi) en zoeven als een idioot naar het hotel. Dat is een heel gezellig hotel in een mooi, oud gebouw, met, jawel, een verwarming, een hele vriendelijke dame achter de receptie en een 20-baans weg voor de deur (de breedste weg ter wereld nog wel). Ook hebben we een gedeeld balkon met onze buren, wat dan weer mijn ouders zijn en dus wel gezellig is :).

Vanmiddag lopen we vast een eerste rondje door de stad. We eten wat bij een restaurantje en als we net onze tanden in een heerlijk stokbroodje ham/kaas zetten beseffen we dat we nog helemaal niet gepind hebben en dus geen geld hebben. Oeps….Ed pint terwijl ik nog even aan de bar blijf hangen en als ‘ie terugkomt betalen we netjes de rekening. Buenos Aires lijkt op het eerste gezicht een stuk interessanter dan Santiago. Spaanser, met veel barretjes en restaurantjes, veel mooie oude gebouwen etc. Morgen zal Susana ons gaan rondleiden dus we laten het voor nu even voor wat het is. Edwin gaat nog even naar de kapper en als we terugkomen in het hotel zie ik op het internet dat pa en ma drie kwartier vertraging hebben. We relaxen nog een paar uurtjes en eten nog even wat voordat we door een auto met chauffeur naar de luchthaven worden gebracht.

En daar staan we dan. We hebben een mooi plekje gevonden waarbij we de aankomende passagiers van bovenaf aan kunnen zien lopen als ze door de douane zijn. Binnen een half uur na landing komen Rob en Ans aanlopen. We zwaaien, rennen naar beneden en vallen ze dan in de armen. Er wordt heel wat afgeknuffeld op Buenos Aires airport!

We lopen naar de chauffeur, gooien de spullen in de achterbak en sjezen naar het hotel. Sjezen, want de Argentijnen rijden als idioten, We gooien de spullen neer en lopen direct even naar een barretje in de straat waar we met wijn, bier en een flinke kaasplank toasten op het weerzien en de komende drie weken in Argentinië. Al na een half uur is er niks meer te merken van het feit dat we elkaar al zo lang niet meer gezien hebben. Na de borrel gaan we terug naar het hotel en ruilen we een paar kilo bordjes voor een paar kilo tijdschriften (dank Wendy en Marga!) en een flink stuk oude kaas. Het feest kan beginnen!

04 Juni 2011, Buenos Aires

Tegen half elf komt Susana ons halen in het hotel en alweer wordt er een hoop afgeknuffeld. Het is een beetje bizar om binnen 24 uur ineens allemaal bekenden te zien die we al zo lang niet gezien hebben! Susana is twee jaar geleden naar Buenos Aires verhuisd en zal ons vandaag rondleiden. Allereerst lopen we de straat uit naar het Palacio del Congreso, waar het senaat zetelt. Een imposant gebouw gebouwd naar het model van het Capitool in Washington, met een grote fontein ervoor, en een groot park vol met zwervers. We zien erg veel daklozen in dit gebied en het is dan ook niet een heel sjofel straatbeeld. Hierna lopen we naar ‘Tortoni’ een koffiehuis waar vroeger de intellectuelen kwamen en de tango werd gedanst en vandaag de dag heerlijke koffie wordt geserveerd. Na deze koffie pitstop lopen we naar het Plaza de Mayo waar we de kathedraal bezoeken waar we de tombe van generaal José de San Martin bekijken, de bevrijder van Argentinië. Ook bezoeken we het ‘Casa Rosada’ op het Plaza de Mayo, het gebouw waar Eva Perron (‘Evita’) haar balkonrede deed en waar op dit moment het kantoor van de president gevestigd is. Binnen in het Casa Rosada hangen vele schilderijen van diverse Zuid-Amerikaanse grootheden.

Na het Casa Rosada nemen we een lokale bus naar La Boca. In deze wijk woonden vroeger de Spaanse en Italiaanse immigranten die naar Buenos Aires kwamen. De wijk is zeer arm en je kan hier normaal gesproken absoluut niet over straat. Niet als je niet het risico wilt lopen overvallen te worden tenminste. We rijden lang het stadion van voetbalclub de ‘Boca Juniors’ waar Diego Maradona ooit begon en stappen uit bij de eindhalte van de bus. We lopen een stukje naar het enige veilige en toeristische gedeelte van La Boca; een paar straten vol met felgekleurde huisjes. De oorsprong van deze felgekleurde huisjes ligt bij vissers die vroeger hun boten in vele kleuren verfden en met de restanten van de verf de huizen begonnen te schilderen. In de wijken zien we grote huizen die vroeger als woongemeenschap werden gebruikt; hele gezinnen woonden in een kamertje en deelden met andere gezinnen de rest van de faciliteiten. Vandaag de dag is het een toeristisch, maar een heel kleurrijk en gezellig geheel. We lunchen op een terras in de zon onder het genot van live muziek.

Vanuit La Boca nemen we de bus naar Recoleta, één van de betere wijken van Buenos Aires waar Susana woont. We bezoeken haar appartement en hierna wandelen we door de wijk naar het Cementerio de la Recoleta. Dit is een gigantisch kerkhof waar de groten der Argentijnse geschiedenis liggen begraven. En niet zomaar in graven, de tombe’s zien er soms uit als tempeltjes en kerken! Ook Eva Peron ligt hier begraven en we bekijken de tombe waar ze met haar familie in ligt. Uiteraard moeten we ons eerst door een horde Verschrikkelijke Toeristen wurmen. Naast het kerkhof ligt de Iglesia Nuestra Señora del Pilar, een prachtige kerk waar we eindelijk eens de kans hebben een paar kaarsjes te branden. Het is erg lang geleden dat we deze mogelijkheid gehad hebben. Hierna lopen we over een marktje naar het Florales Genérica, een grote metalen bloem die fungeert als zonnewijzer waardoor deze op de dag opent en ’s avonds sluit. Omdat we na dit bezoek wel aan een borrel toe zijn strijken we neer in een kroegje. Kunnen we meteen een beetje opwarmen want het is nog best fris zo aan het eind van de dag. Onderweg zien we nog een stel wat de tango danst op straat; we kunnen ondertussen niet meer onder Argentinië uit!

Na de tango en de heerlijke Argentijnse wijn die we drinken in de kroeg is er eigenlijk nog maar één doel vandaag: een heerlijke Argentijnse steak eten! We lopen terug naar Susana haar appartement waar haar vriend Sebastian op ons wacht. Met de auto rijden we naar de wijk San Telmo. Alweer een wijk waar je ’s avonds absoluut niet over straat kan. Gelukkig kunnen we de auto vrijwel voor de deur van het restaurant parkeren. Edwin en Rob bestellen een steak en Ans en Lisette houden het bij een halve steak. Als het vlees wordt gebracht wordt er een homp vlees van wel een halve kilo op mijn bord gelegd. Ik zeg tegen Ans: ‘ik zal ‘m even door midden snijden’ maar dan blijkt dat Ans zelf óók een homp vlees van een halve kilo krijgt. En dat zijn de ‘halfjes’ want Edwin en Rob krijgen een steak op hun bord gepresteerd die niet alleen de hele lengte van het bord in beslag nemen maar ook nog eens ongeveer 7 centimeter dik is…we gokken dat ze per stuk meer dan een kilo moeten wegen. Een kilo! Eén heel kilo vlees!! Voor één persoon! Ondanks dat de mannen een dappere poging doen komen ze toch niet veel verder dan de helft :). Ans eet haar halve steakje helemaal op, ik ruil een derde van mijn halve steak met Sebastian voor een stuk koeiendarm met inhoud. Vreemd genoeg een smakelijk hapje vlees en met de veldmuis in Vietnam waarschijnlijk het meest bizarre wat ik deze reis heb gegeten.

We borrelen nog wat na en dan brengt Sebastian ons weer naar ons hotel. Het is ondertussen half 12 en ik vind het een wonder dat Ans en Rob van vermoeidheid niet met hun hoofd in de steak zijn gevallen. Het is tenslotte half vijf ’s nachts in Nederland en ze zijn hier nog maar net 24 uur. We nemen afscheid van Susana en Sebastian en vallen in een diepe slaap.

05 Juni 2011, Buenos Aires

Om 1 uur komt Susana ons bij het hotel halen. We lopen naar de wijk ‘San Telmo’. Hier is elke zondag een markt, wat van oudsher een antiekmarkt is. De markt is ooit begonnen op de Plaza de Dorrego, het hart van de wijk San Telmo, waarvandaan de markt is uitgebreid. De straat waar we doorheen lopen is in feite een markt van 2 kilometer lang, die we gedeeltelijk aflopen voordat we ergens gaan zitten om te lunchen. Hierna lopen we terug richting de wijk Congreso, waar ons hotel ligt en strijken neer in café ‘Iberia’, waar we de afgelopen dagen al een aantal keer geweest zijn. Op zondagavond is het een beetje een seniorensoos, maar we bestellen een fles wijn en nog één en nog één en nog één….en uiteindelijk besluiten we er ook maar wat eten bij te doen. Om 10 uur lopen we terug naar het hotel waar het tijd wordt om, als ik zo eens om me heen kijk, onze spullen bij elkaar te rapen. Na de geweldige Argentinië-introductie van Susana in Buenos Aires halen we morgen de huurauto op die Ans en Rob gereserveerd hebben en gaan we op weg naar de Iguazu Falls, onze volgende bestemming in Argentinië.

Hierbij wat foto’s…en een filmpje, gefilmd op onze kleine camera waardoor het geluid helaas een beetje tegenvalt.