Cataratas do Iguazu

07 juni 2011, ergens tussen Colón en Iguazu

Gisterenochtend zijn Rob en Edwin in de metro gesprongen om bij Avis de auto op te halen, die voor de komende drie weken is gehuurd. Althans gesprongen, hij zat nogal vol dus eigenlijk hebben ze zichzelf erin gepropt. Tegen elf uur zijn ze terug bij het hotel waar we de tassen inladen. In tegenstelling tot de afgelopen twee zonnige dagen in Buenos Aires regent het vandaag onafgebroken en is de lucht diepgrijs. Het duurt ongeveer twee uur voordat we Buenos Aires en zijn voorsteden achter ons laten. Het landschap is nogal saai, vlak en kaal en de regen en grijze luchten zorgen ervoor dat ik de dag omdoop tot ‘El Depressivo’. Er is serieus vrij weinig vrolijks te zien als we uit het raam kijken, alhoewel de sfeer ín de auto er natuurlijk niet minder om is.

Zoals altijd als we samen met Rob en Ans reizen is de rolverdeling direct duidelijk. Ik beheer de portemonnee en regel de hotels. Daar worden geen vragen over gesteld, ik krijg na de eerste pinactie een paar flappen in mijn handen gedrukt, ik voeg daar wat flappen aan toe en tadaa; er is een pot. Alle rekeningen worden de komende weken dan ook automatisch naar mij doorgeschoven. Daarnaast lees ik over welke hotelletjes er zijn in de plaats waar we heen rijden, bekijk kamers en overweeg de prijs, eventueel geassisteerd door een medereiziger.

Net zo vanzelfsprekend is de rol van Rob als chauffeur. Rob rijdt graag en goed en dus zit hij in principe altijd achter het stuur, op lange stukken wellicht af en toe afgewisseld door Edwin. Maar dat is dan wel uitzonderlijk. Edwin kan ook veel beter naast de chauffeur zitten, want hier kan hij zijn rol als navigator het beste uitvoeren. Edwin (Ed-Ed) fungeert als navigatiesysteem die op de één of andere manier altijd in één keer de weg vindt. De combinatie Rob en Ed-Ed is goud waard; zo rijden we zonder fout te rijden en zonder brokken in één keer Buenos Aires uit. Ik zou het ze nooit nadoen.

Ans heeft alle algemene zaken onder haar hoede. Zo zorgt ze voor de toevoer van o.a. dropjes en broodjes, zorgt ze voor een regelmatige koffie pit-stop en moeten er eigenlijk nog boodschappen worden gedaan? Daarnaast heeft ze altijd alles bij zich wat je op een moment nodig kan hebben, van pleisters tot zakdoekjes of tic-tacjes. Ook trekt ze je kraag recht als deze niet goed zit of haalt ze je vastzittende rits uit de knoop. Kortom; met Ans in het gezelschap komen we altijd goed voor de dag en wordt er altijd goed voor je gezorgd.

We rijden de eerste 360 kilometer op ons gemak naar het noorden. We besluiten te stoppen in Colón, een gezellig en pittoresk plaatsje. We bezoeken drie hotelletjes en vinden dan een goede overnachtingsplek; een klein hotelletje bij mensen thuis waar we voor 25 euro een tweepersoonskamer met verwarming en badkamer krijgen. We doen boodschappen, gevolgd door een apéritief en een bezoek aan een restaurant voordat we moe in ons bed vallen.

Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken in noordelijke richting. Eerst even gestopt bij de bakker om verse broodjes voor de lunch te halen. Gelukkig is het vandaag droog en komt zelfs de zon regelmatig door. Het landschap oogt hierdoor een stuk vriendelijker. Het is nog steeds vrij vlak maar erg groen en we zien veel palmbomen en koeien. Ook passeren we veel sinaasappelboomgaarden. De weg zelf is heel erg slecht, er zijn heel erg veel wegwerkzaamheden wat ons heel erg ophoudt en er voor zorgt dat we veel tijd verliezen. Ook komen we heel veel politieposten tegen, maar daar lijkt men alleen interesse te hebben in passerende vrachtwagens en hun lading.

In het begin van de middag slaan we af richting Paso de los Libres en is de weg ineens prima. We zetten de auto aan de kant om een broodje te eten en kunnen hierna eindelijk een beetje doorrijden. Door de vertraging die we opgelopen hebben moeten we de laatste drie uur van de dag even flink doorstomen. Het landschap is nog steeds vrij saai maar we zien heel veel grote vogels in de velden en langs de weg. Roofvogels, ooievaars, grote vogels op lange poten, het houdt ons een beetje wakker. Aan het eind van de dag wordt het landschap steeds groener en heuvelachtiger en we passeren zelfs een aantal theeplantages. Tegen half zeven komen we in Posadas aan, waar we een hotelletje zoeken. Hierna eten we een hapje in het centrum van Posadas en gaan we op tijd slapen. Het was een lange dag.

08 juni 2011, Puerto Iguazu

Na het ontbijt doen we een paar boodschappen en hierna rijden we verder naar het noorden. We hebben nog maar 350 kilometer voor de boeg tot Iguazu, wat een makkie zou moeten zijn als de wegen een beetje oké zouden zijn. Het eerste stuk valt dit weer wat tegen, er zijn veel wegwerkzaamheden en er rijden heel erg veel vrachtwagens die we op de tweebaansweg steeds moeten inhalen. Na San Ignacio wordt het gelukkig beter en ook het landschap wordt steeds mooier. We rijden nu al flinke heuvels op en af en we rijden door bebost gebied met prachtige uitzichtspunten. Ook valt het op dat de mensen er wat ‘Zuid-Amerikaanser’ uitzien, met een donkere huid en andere gelaatstrekken dan de Argentijnen die we tot nog toe hebben gezien.

In de middag worden we dan eindelijk een keer aangehouden bij een politiepost. We passeren er elke dag wel een stuk of vier of vijf maar we mogen steeds doorrijden, boring :). Bij deze politiepost moeten we dus stoppen en Rob draait zijn raam open. De politieman lacht vriendelijk, groet hartelijk en maakt Rob duidelijk dat de lampen van de auto niet aan staan. Dat is verplicht in Argentinië. Rob draait zijn lichten aan, bedankt de meneer en hups, we kunnen weer op pad. So far voor je spannende corrupte-Argentijnse-politie-actie maar wel lekker makkelijk.

In de loop van de middag komen we aan in Puerto Iguazu, het dorpje vlakbij de beroemde Iguazu watervallen. We lopen een paar hotelletjes af en vinden wederom voor slechts 25 euro per kamer een perfect hostel met een leuke binnenplaats met een zwembad. Ondanks dat de temperaturen hier een stuk warmer zijn van waar we vandaan komen (zo’n 20 graden overdag) is het wat te fris voor een duik, dus halen we een borreltje en gaan we bij één van de zitjes zitten op de binnenplaats. Ik maak het grote stuk oude kaas open wat Rob en Ans hebben meegenomen en dat is echt heel lekker. Lang geleden! ’s Avonds zoeken we een leuk restaurant en gaan we op tijd naar bed. Want morgen….gaan we dan eindelijk de Iguazu watervallen bezoeken!!

09 juni 2011, Puerto Iguazu

Eindelijk, eindelijk is het dan zover: we hebben een hostel met een wc-bril die zich vormt naar je billen. Dat klinkt misschien niet heel bijzonder maar dat is het wel! Een aantal jaren geleden liep mijn vriendin Thaise stage in Brazilië. Ik vergeet nooit het mailtje waarin ze beschreef dat ze in Brazilië wc-brillen hebben die zich naar je billen vormen. En dat dat de eerste keer een beetje vaag is, omdat je dat niet verwacht. Sinds die tijd check ik in elk land waar ik kom of ze een naar-jouw-billen-vormende-wc-bril hebben maar tot nog toe was dat niet het geval. Tot gisteren, want toen ik ging zitten was direct duidelijk dat het geen normale wc-bril is op ons toilet. Er zit lucht in wat al naar gelang de vorm van jouw billen minder wordt waardoor een zeer comfortabele pasvorm ontstaat. Zouden ze in Nederland ook moeten hebben!

Wat ook bijzonder is, is ons korte uitstapje naar Brazilië vandaag. We zijn namelijk in Puerto Iguazu, het plaatsje vlakbij de Iguazu watervallen, die van twee kanten te bekijken zijn; één kant van de watervallen is te bekijken vanaf Brazilië en de andere kant vanaf Argentinië. Men raadt aan eerst naar de Braziliaanse kant te gaan en vervolgens naar de Argentijnse kant, waarom dat is weten we eigenlijk pas morgen. We besluiten het advies ter harte te nemen en gaan vandaag op pad naar Brazilië. Omdat onze huurauto niet naar Brazilië mag, bestellen we een taxi in ons hostel. Die komt natuurlijk niet opdagen. Langzaam maar zeker bekruipen ons wat Azië flashbacks. Na bellen en wachten komt tegen negen uur dan eindelijk een taxi voorrijden. De chauffeur heeft geen idee wat de bedoeling is en als we zeggen dat we naar Foz de Iguazu willen, belt hij gauw een collega. De chauffeur in kwestie blijkt namelijk geen paspoort te hebben en kan dus de grens niet over.

We stappen over in de auto van zijn collega na eerst uitvoerig onze plannen en de prijs te hebben bevestigd. Aziatische taferelen vragen om Aziatische maatregelen. We rijden naar de grensovergang, die letterlijk ‘om de hoek’ is van het plaatsje Puerto Iguazu. We leveren onze paspoorten in bij de Argentijnse grens, ontvangen een stempel, rijden over een grote brug naar Brazilië en geven ons paspoort weer af. Ook hier ontvangen we een stempel en hierna rijden we ongeveer 15 kilometer naar de ingang van de Iguazu watervallen. We spreken met de chauffeur af dat we over twee uur terug zijn en stappen in een bus die ons naar de watervallen moet brengen. De bus is nogal sloom en na een half uur komen we aan bij het begin van de watervallen. Die zijn op dat moment al heel spectaculair. Vanaf het wandelpad waar wij lopen zien we aan de overkant waterval na waterval. De lucht is blauw en de zon schijnt, wat zorgt voor een regenboog in bijna elke waterval. We lopen het wandelpad af en tot onze verbazing blijkt er na elke waterval nóg een waterval te volgen, en nog één, en nog één….het is echt enorm groot en heel indrukwekkend.

Tijdens onze wandeling komen we diverse ‘coatis’ tegen, een soort afstammeling van de miereneter. Een geinig beestje om te zien. Ook zien we een heel mooie blauw/gele vogel maar het is moeilijk om niet alleen maar vol verbijstering naar de overkant te staren. Aan het eind van de wandeling komen we bij het meest spectaculaire gedeelte van de waterval, waat je met een loopbrug tot bijna onder een waterval kan komen. Een prachtige regenboog siert ook hier de enorme waterval en we worden nat van al het water wat op ons afkomt.

Na deze indrukwekkende en spectaculaire wandeling willen we de bus terugnemen naar de entree. We zijn wat aan de late kant, twee uur lijkt niet genoeg. Er staat gelukkig een bus klaar en als we aan komen lopen lijkt het erop alsof we er zo in kunnen stappen maar….dat mag niet van het meneertje bij het hekje, we moeten namelijk eerst óm het hekje heenlopen. Echt oerstom want we staat praktisch al met één been in de bus. Maar goed, we besluiten dan maar om te lopen en als we om het hekje heen lopen...rijdt de bus weg. Echt belachelijk kinderachtig gezien het feit dat we er al bijna ín zaten en dat meneertje dus gewoon die bus voor ons neus weg laat rijden. Ik ga uit mijn stekker en overweeg mijn frustratie te uiten naar het meneertje maar ga in plaats daarvan op een bankje zitten mopperen. Op dat moment vliegt er een prachtige vlinder op Ans d’r jas en die loopt een beetje heen en weer. Op een gegeven moment zoekt ‘ie een plekje op haar tas en blijft daar gewoon tien minuten zitten. We vinden dat dan weer een wonderlijk tafereel en ik wordt er direct weer een beetje rustig van.

Eenmaal terug lijkt de chauffeur het geen probleem te vinden dat we wat later zijn en discussies over het tarief blijven uit. We rijden naar de grens, worden Brazilië uit- en Argentinië ingestempeld en zijn rond het middaguur weer terug in ons hostel.

Na de lunch rijden we naar het GüriáOga dierenopvang reservaat in Puerto Iguazu. Hier worden diverse zieke dieren die hier in de omgeving voorkomen opgevangen. De dieren worden opgelapt en waar mogelijk weer uitgezet, of, als de diersoort met uitsterven wordt bedreigd, probeert men de populatie van deze dieren te laten groeien. Onder begeleiding van een gids lopen we anderhalf uur door het jungle-achtige park waar we heel veel vogelsoorten zien, o.a. toekans, papagaaien en enorme roofvogels. Ook zien we coatis, katachtigen en kaaimankrokodillen. Het is een leerzame en gezellige wandeling en één van de Argentijnse dames van het gezelschap vindt het maar wat mooi dat we uit Nederland komen want ze roept: ‘ah! Maxima! La Reina!’. Ja ja.

’s Middags doen we een aperitief en eten we in een restaurantje waar we bedorven wijn krijgen. Hm. Morgen nog maar eens proberen. De wijn. Oh, en de waterval ook maar!

11 juni 2011, ergens tussen Puerto Iguazu en Corrientes

Toen we gisterenochtend vroeg in de auto stapten was het zwaar bewolkt en heel mistig. Niet het beste weer voor een bezoek aan Iguazu, maar er is goed weer voorspeld dus we gaan gewoon op pad. Tegen negen uur staan we bij de ingang van het park en we beginnen aan een eerste wandeling. Als we bij de eerste watervallen komen zien we niet veel, maar als we verder lopen trekt de mist langzaam op en worden er flarden van de omgeving zichtbaar. Het geeft een mystiek tintje aan de toch al bijzondere omgeving.

We besluiten eerst maar even koffie te gaan drinken om een beetje op te warmen en de zon wat tijd te geven door te breken. Na de koffie beginnen we aan een lange wandeling door het Iguazu National Park. Bij deze wandeling lopen we heen- en terug dezelfde route, heen in de mist, terug in de blakende zon. We lopen door de jungle-achtige begroeiing en zien heel erg veel tropische vogels. Ook zien we coatis en tientallen prachtige vlinders. Ze komen in zoveel kleuren en soorten dat we onze ogen uitkijken. Het leuke is dat we bijna alle beestjes die we zien de dag ervoor in het opvangcentrum hebben gezien waardoor we ze meteen herkennen.

Eindpunt van de wandeling is een eiland midden tussen de Iguazu watervallen. Hier varen we met een bootje naartoe. Op het eiland breekt eindelijk de zon door en als dat gebeurt is het ook meteen heel warm. We wandelen over het eiland en hebben een prachtig uitzicht op de watervallen. Met de zon komen ook de regenbogen tevoorschijn, waardoor we bij elk nieuw uitzicht stil zijn van het prachtige uitzicht.

Zoals gezegd lopen we vanaf het eiland terug dezelfde route en omdat de zon schijnt hebben we dit keer een geweldig uitzicht. Men heeft het park heel ingenieus aangelegd waardoor je de watervallen via diverse wandelpaden van alle kanten kan bekijken. En elk uitzicht is elke keer weer heel spectaculair. We zijn het er over eens; zoiets hebben we nog nooit eerder gezien!

Aan het eind van de dag nemen we een treintje naar de andere kant van het park waar we een prachtige wandeling maken die uitkomt bij de grootste waterval. Het geweld waarmee het water naar beneden stort is overweldigend. We zien twee regenbogen in de mist die vanuit de waterval opstijgt. Adembenemend.

Helemaal aan het eind van de dag lopen we nog één keer de wandeling die we ’s morgens in de mist wandelden. Dit keer hebben we een prachtig uitzicht op de watervallen. Als we tegen half zes terug lopen naar de auto, kunnen we met een gerust hart concluderen dat we elke uithoek van het park gezien hebben. Het waren twee prachtige dagen en een geweldige ervaring.

Hierbij wat foto’s en een paar viodeo’tjes alhoewel ze te kort doen aan de realiteit…